Posts Tagged ‘Ελευθερία’

Η Αγία Τριάδα, η επαναστατικότητα και το ’21

23 Μαρτίου, 2016

ΚλέφτικαΈνα τραγούδι που βγήκε από το μεράκι του λαού μας αναφέρει:

«-Χρίστο, σε θέλ’ ο βασιλιάς, σε θέλουν κι οι αγάδες

-Όσο’ν’ ο Χρίστος ζωντανός, Τούρκους δεν προσκυνάει

(“Του Χρίστου Μηλιόνη”-Κλέφτικο Δημοτικό Τραγούδι-Απόσπασμα)

Ο Χρίστος Μηλιόνης ήταν, με βάση τον Απόστολο Βακαλόπουλο, ο «αρχαιότερος κλέφτης που θυμούνταν» οι μεταγενέστεροι συνάδελφοί του που συγκροτούσαν την Κλεφτουργιά, η οποία ήταν σύμφωνα με τον Στρατηγό Μακρυγιάννη «η μαγιά της λευτεριάς». Από παλαιά οικογένεια Κλεφτών, τους Κολοκοτρωναίους, προήλθε και ο Αρχιστράτηγος του Αγώνα του Εικοσιένα Θοδωρής Κολοκοτρώνης.

Το απροσκύνητο ήθος της Κλεφτουργιάς, που συντηρούσε με εντατικότατη προσπάθεια και αυτοθυσία, ενέπνεε και τον απλό λαό μέσα στην δουλεία.

(more…)

4 παραλειπόμενα πάνω στην αντιμετώπιση του «Συμφώνου Συμβίωσης»

10 Φεβρουαρίου, 2016
byzpall21)Ανεξάρτητα εάν κανείς υπερθεμάτιζε, συμφωνούσε, ανεχόταν, διαφωνούσε ή καταριόταν το σύμφωνο συμβίωσης, πιστεύω ότι θα συμφωνήσει ότι οι μάχες για την βελτίωση και πολύ περισσότερο για τον εκχριστιανισμό της κοινωνίας σε επίπεδο προσωπικό ή «συναινούντων ενηλίκων» δεν δίνονται, δεν πρέπει να δίνονται σε επίπεδο θέσμισης και νομικής παρακώλυσης, αλλά διδασκαλίας, παρέμβασης και σε κάθε περίπτωση πειθούς.

(more…)

Επετειακό

29 Οκτωβρίου, 2015

ChateubrGr«Γνωρίζετε τη δροσερή του Υψηλάντη κόρη;
Του δούλου το ξεσπάθωμα, της νίκης τον αγέρα;
Την αστραπή, που άστραφτε σε κύματα και όρη;
Και τ’όνειρο που έβλεπε ο Ρήγας νύχτα-μέρα;
Γνωρίζετε το γαλανό της μάνας μας λημέρι;
Του Διάκου το ροβόλημα, του Μάρκου το ξεφτέρι;
(…)

Γνωρίζετε του Κάνιγκος το γαλανό λουλούδι;
Το σάβανο του Βύρωνος, του Σατωβριάν τη μούσα;
Του Σάντα-Ρόζα το όνειρο, του Ούγγου το τραγούδι;
Που γέννησε η Ελευθεριά τάφο παληό φιλούσα;
Γνωρίζετε το σταυραϊτό που τ’άστρα εχαιρέτα;
Την ίριδα του Γλάδστωνος, τον πόθο του Γαμβέτα;»*
(more…)

Το ανήκειν, η παρακμή και ο αλιγάτορας

16 Σεπτεμβρίου, 2014

Crocodile signΣε κάποια παλαιότερη ανάρτηση του ιστολογίου, είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι ένα μέρος της σύγχρονης παρακμής (…των κοσμοθεωριών, του πνεύματος, των ηθών, του έρωτα κ.λπ., κ.λπ.) οφείλεται στην ακατανίκητη τάση του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Μάλιστα να ανήκει χωρίς να πιστεύει και χωρίς να έχει πειστεί για αυτό το κάπου. Αν υποθέσουμε επιπλέον πως υπάρχουν δύο κύριες και βασικότατες τάσεις, εκ των οποίων την μία μπορούμε να ονομάσουμε «mainstream» και την άλλη «εναλλακτική», υπάρχουν μόδες και  εξ ίσου ίσως και στην εναλλακτική τάση, οι οποίες, σαν μαγνήτες, και παρά την πραγματική τους αξία, θέλγουν και μαγνητίζουν. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Εκκλησία.
Κοιτάζοντας κανείς γύρω του, νομίζω και έχω τη γνώμη ότι διαπιστώνει πως μια από τις βασικότερες και πιο βαθιές αιτίες της συνολικότερης παρακμής μας είναι αυτή. Η πειθάρχηση δηλαδή στην όποια μόδα, σε ένα περιρρέον, ας πούμε, σχήμα συμπεριφοράς και νοοτροπίας, το οποίο, για να θυμηθώ κάποια αλληλογραφία του αγ. Θεοφάνη του Έγκλειστου που αναφερόταν στην ζωή σε μια ρωσική μεγαλούπολη, επιβάλλεται και δη μυστηριωδώς: Οι άνθρωποι που βρίσκονται υπό την κατοχή του δεν γνωρίζουν ούτε πώς ξεκίνησαν να συμμορφώνονται με αυτό το σχήμα ούτε γιατί ούτε την προέλευσή του, αλλά ούτε μπορούν (ή θέλουν) και να βγουν από την κατοχή αυτή και να «δραπετεύσουν», όπως περίπου γράφει μια νέα κοπέλα σχετικά στον ρώσο άγιο…
Μια ειδικότερη και συμπληρωματική, θα έλεγα, μορφή αυτού του προβλήματος είναι ο «αλιγάτορας». Είναι, δηλαδή, το πρόσωπο που, εκμεταλλευόμενο την εθελοδουλία και αφιλελευθερία των (σημερινών) ανθρώπων, με διάφορες και αξιοθαύμαστης ποικιλότητας και επινοητικότητας μεθόδους, κατορθώνει να επιβάλλεται πάνω στις ψυχές και τις συμπεριφορές των άλλων, «αξιοποιώντας» κατάλληλα όλα τα μέσα. Τα μέσα όπως το αξίωμα, το διακόνημα, η κοινωνική θέση, η κοινωνική υπόληψη, η γνωσιακή «σκευή» του, η προσποίηση και ο θεατρινισμός και άλλα τέτοια πολλά…

(more…)

«Να γίνεις σε αυτούς τύπος και όχι νομοθέτης»(Αβ. Ποιμένας)

16 Ιουλίου, 2014

Αδελφοί οικούνε με εμένα° θέλεις να τους δίνω εντολές;

Λέει σε αυτόν ο γέροντας: όχι, αλλά κάνε πρώτα εσύ το έργο και εάν θέλουν να ζουν, θα κοιτάξουν μέσα στον εαυτό τους.

Λέει σε αυτόν ο αδελφός: θέλουν και αυτοί, πάτερ, να τους δίνω εντολές.

Λέει σε αυτόν ο γέροντας: όχι, αλλά να γίνεις σε αυτούς τύπος και όχι νομοθέτης.

 

Πηγή: Αββάς Ποιμένας, Γεροντικόν, σελ. 100

Σχολιασμοί προχριστουγεννιάτικοι και… πολυποίκιλοι(Ελευθερία & μοναχικό πλήθος)

21 Δεκεμβρίου, 2012

«Εύδαιμον το ελεύθερον, ελεύθερον το εύψυχον«, είχε κάποτε γράψει ο Θουκυδίδης.

Υποτίθεται δε ότι αναφερόταν συγκεκριμένα στην ελευθερία της πόλεως-Πατρίδας. Η αρχαία Ελλάδα και ο πολιτισμός της είχε ως έμβλημα αυτήν την ελευθερία. Τουλάχιστον στο μέτρο που ισχύει αυτό που έλεγε ο Χριστιανός πατέρας του υπαρξισμού, ο Σαίρεν Κίρκεγκωρ: δηλαδή ότι πέραν του Χριστιανισμού, αξίζει μόνο ο Σωκράτης.

Ναι, αλλά τι συμβαίνει όταν οι νόμοι και το πολίτευμα της πόλεως γίνονται τυραννικοί; Όταν γίνονται άδικοι; Έχει να μας δώσει κάτι σε αυτό ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός; Ή έχει να μας δώσει μόνο το παράδειγμα του Σωκράτη, ο οποίος δέχεται να πιεί το κώνειο από μια ορισμένη νομιμοφροσύνη προς τους νόμους αυτούς (εξαιρώντας το «δαιμόνιό» του, που δεν τον αποτρέπει);

(more…)

Γιατί ο Θεός να μην θεραπεύει πάντα το σώμα μας;

11 Οκτωβρίου, 2012

 

Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές. Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;

(more…)

Μεσοθερινές πινελιές Νο2(Κακοποιούντες Πακιστανοί, Θεός χωρίς «θέλημα», Άγ. Μακάριος σε ένοπλες εξεγέρσεις ή όχι)

11 Αυγούστου, 2012

Α. Διαβάζω τις επιστολές του Αγ. Ισίδωρου του Πηλουσιώτη, που μου είναι πάρα πολύ διαφωτιστικές και οπωσδήποτε ανατρεπτικές, ανατρεπτικές των πλανών και των συμβάσεών μου…:

«Συ, βέβαια, ακολουθώντας ίσως τη γνώμη των πολλών, είπες ότι είναι χειρότερος αυτός που βίασε παρθένο, από εκείνον που την έπεισε να δεχθεί τη συνουσία, εγώ όμως, εξετάζοντας τη φύση του πράγματος, νομίζω (αν και αυτό που θα πω θα φανεί πως είναι παράδοξο, επειδή όμως είναι αληθινό θα το πω) ότι εκείνος που την έπεισε είναι πιο μολυσμένος από τον άλλο που τη βίασε. Γιατί εδώ η πειθώ είναι χειρότερη από τη βία, αφού η μία τιμωρείται, ενώ η άλλη συγχωρείται. Γιατί εκείνος που ατίμασε το σώμα διατήρησε το νου του καθαρό, ενώ ο άλλος, αφού πρώτα διέφθειρε την ψυχή, έτσι προχώρησε στην ατίμωση και του σώματος. Και ο ένας βέβαια την έκανε ανεύθυνη στη δίκη, ενώ ο άλλος υπεύθυνη. Γιατί της μιας η ατίμωση έφθασε μέχρι το σώμα, ενώ της άλλης προχώρησε και στην ψυχή. Και αυτή βέβαια που βιάστηκε θα έχει δικαιολογία, ενώ εκείνη που πείστηκε να κάνει την πράξη θα τιμωρηθεί οπωσδήποτε. Γιατί η πρώτη μπορεί να κάνει τον βιαστή να τιμωρηθεί, ενώ αυτή που δέχθηκε τη διαφθορά στην ψυχή, στερούμενη απολογίας, καθίσταται μέτοχος και στην τιμωρία. Γιατί η πρώτη είναι έξω από κατηγορία, ενώ η άλλη μέσα. Και εκείνη βέβαια ελεείται, ενώ αυτή δίκαια μισείται. Γιατί η ατίμωση της μιας άγγιξε το σώμα της, αλλά δεν άγγιξε την ψυχή της, ενώ της άλλης μολύνθηκε και το σώμα και η ψυχή.»(Επιστολη 215, στον Επίσκοπο Ευόπτιο)

Η αναφορά εδώ δεν είναι παρά στο περιστατικό με τον 19ετή νεαρό πακιστανικής καταγωγής…

(more…)

«Τι κι’ αν σκοντάφτω/τι κι’αν πέφτω/όταν είμαι στον δρόμο μου προς Εσένα»;…(FM Static -Το ταξίδι των πεποιθήσεων)

15 Απριλίου, 2011

Ένα ιδιαίτερα χαριτωμένο, νομίζω, (και σατιρικό) χριστιανικό -προφανώς- τραγουδάκι ενός συγκροτήματος που ανακάλυψα πολύ- πολύ τελευταία, για αυτό που θά’λεγε και ο π. Μεταλληνός κάπου αυτοβιογραφικά «ασφυκτικά ευσεβιστικά πλαίσια», της γυμνασιακής και πλέον ζωής (του). Ο Μέγας Βασίλειος δεν μας έλεγε καθόλου τυχαία ότι η αρετή προϋποθέτει την ελεύθερη προαίρεση… Για αυτό όσοι αγαπάνε και πονάνε, πρέπει να προσεύχονται και κάποτε-κάποτε να παρακαλούν… όχι να πιέζουν και να καταπιέζουν- ε; 🙂

(more…)

Για την θεοπτική επιστήμη και κάποιες θρησκευτικές ασοφίες(άλλως δε,κριτική θεολογικού κειμένου του συμμπλόγκερ Ν.Δήμου)

28 Απριλίου, 2009

Ως γνωστόν, «πάντως άρα φιλοσοφητέον». Δηλαδή δεν μπορεί να απορρίψη κάποιος κατά τον Αριστοτέλη το χώρο της φιλοσοφίας αβρόχοις ποσί.  Τα πόδια του θα βραχούν, διότι «ει δε μη φιλοσοφητέον, φιλοσοφητέον», δηλαδή, για να βρούμε, αν πρέπει να φιλοσοφούμε, πρέπει να φιλοσοφηθή, να το φιλοσοφήσουμε. Άρα: πάντως φιλοσοφητέον.

Το ίδιο ισχύει και με την θεογνωσία ή την θεολογία, τον λόγο περί του Θεού. Εάν πρόκειται να απορρίψουμε τον Θεό, αν υποθέσουμε, ότι μπορούμε, κάνουμε άθεη θεο-λογία, που πολύ συχνά είναι μία ορισμένη (ή/και ξεπερασμένη εν πολλοίς, όπως ο… αεί βουρβουλακιάζων και πολυειδής Υλισμός) φιλοσοφία των επιστημών.

Το έχουμε ξαναπή, ότι στην Ορθοδοξία δεν έχουμε φιλοσοφίες, θεωρητικολογίες, θρησκευτικές θεωρίες, ωραίες και υψιπετείς ηθικολογίες και τα τοιαύτα. Έχουμε εμπειρία, γνώση με ορισμένο γνωστικό όργανο του ανθρώπου. Θα μπορούσε κάποιος εδώ να θυμηθή τον νεοπλατωνισμό, την θεωρία του Πλωτίνου, που έμπαινε στον χώρο της εμπειρικής θεολογίας με την γνώση του «Ενός»(το Εν=ο «Δημιουργός Θεός»), για να πάρη κάποια όχι άσχετη ιδέα.

Η αφορμή για αυτή την καταγραφή και τα ακόλουθα είναι μία ανα-ανα-αναδημοσίευση ενός παληού χρονογραφικού(=επί τω Πάσχα των Χριστιανών) άρθρου του δοκιμιογράφου, διαφημιστή, (πάλαι) ιστολογούντος, και ρέκτη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, Γαλλικού Διαφωτισμού και του Αστικού Φιλελευθερισμού κου Ν. Δήμου.

Βεβαίως, θα παρατηρήση κάποιος, ότι υπάρχει μία πτωχεία στην όλη προσπάθεια, αυθαίρετες παραδοχές, δεν αναφέρονται πηγές, κτο.

Αλλά τα δημοφιλή αναγνώσματα της σήμερον, σχεδόν άπαντα, πάσχουν από τέτοια προβλήματα και μείζονα τούτων. Ενώ πάντα «μετράει» και το ευρύτερο πνεύμα και όχι η ακρίβεια των πληροφοριών.  Σε αυτό ο homo universalis της θεωρίας του management Peter Drucker είχε δίκηο.

Ας δούμε κάποιες διορθώσεις.

1)Περί ορθολογισμού. Λέει το κείμενο:

«Ο ληστής, όπως κι ο άλλος ορθολογιστής, ο Θωμάς, γύρευε κάποια απόδειξη.»


Ο ορθολογισμός είναι, όπως ορθώς λέει ο αείμνηστος μέγας φιλέλληνας Αυστριακός και ριζοσπάστης ΡΚαθολικός ιερωμένος Λαυρέντιος Γκεμερέυ (φωτό), στο (υπερ-)θαυμάσιο: «Δύση της Δύσης: η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο ελληνισμός», κακή μετάφραση, μετάφρασμα της λέξης ρατσιοναλισμός, rationalism, rationalismus, που, όπως και η λέξη natio, που κακώς μεταφράζεται με την παμπάλαια ελληνική λέξι έθνος, είναι της Γαλλικής Επανάστασης και του Γαλλικού Διαφωτισμού. Οι λέξεις στις διάφορες γλώσσες έχουν και διάφορε(τικέ)ς σημασίες. Έτσι, π.χ., η λέξη πράβδα στα ρωσσικά, έχει διαφορετικό «σημαινόμενο» από την λέξη αλήθεια με την οποία μεταφράζεται συχνά. Ο Μπερδιάγεφ την θεωρεί ευλόγως (εξαίρετη και) μοναδική λέξη. Ταύτα για την αναλογία.

Ratio, λοιπόν, είναι ο «Λόγος», κάτι σαν το λογιστικό μέρος της ψυχής κατά τους Πατέρες, ακόμη και τον Πλατώνα.

Επιπλέον, ορθός λόγος(<«ορθολογισμός») ή ορθώς διανοείσθαι ή λογική, που θεμελίωσε και πάλι ο Αριστοτέλης και μαθηματικοποίησε στους νεώτερους χρόνους ο G.Boole(πρβλ. άλγεβρα Boole),  είναι ακριβώς μία μεθοδολογία της διανόησης.

Έχει να κάνη με τον τρόπο σύνταξης των επιχειρημάτων, π.χ. παραγωγικός συλλογισμός, επαγωγικός συλλογισμός, τέλεια ή μαθηματική επαγωγή, ατελής ή των φυσικών επιστημών επαγωγή. Αλλά σε όλα αυτά ενυπάρχει και η φιλοσοφία των επιστημών ή η επιστήμη της επιστήμης, όπου έχουμε αρκούντως ριζοσπαστικές θέσεις σχετικά με τους τρέχοντες «ορθολογιστές» από τον νεοθετικιστή K. Popper ως τον («μετανεωτερικό») Feyerabend. Π.χ., ο ληστής εκ δεξιών θα μπορούσε να σκέπτεται ως εξής, με ένα ορθολογικό τρόπο που περιέχει τέτοια αξιώματα και προκείμενες:

  • Θέλω απροϋπόθετα την ευδαιμονία εν ζωή.
  • Δεν με ενδιαφέρει(ή δεν μπορώ να την επιδιώξω)  η «σωτηρία» ή μόνη αυτή και η πνευματικότητα, ενδοκοσμική ή μεταθανάτια.
  • Μπορεί ο στο κέντρο να είναι όντως χαρισματούχος ή και …ο Θεάνθρωπος.

Είναι σαφές, ότι αν στην θέση αυτών των θέσεων βάλουμε άλλες, προκύπτει τελείως ορθολογικά άλλη θέση(δηλ. συμπέρασμα-πόρισμα).

Ο εκ ζερβών

Ο εκ ζερβών

2)   Διαβάζουμε: » Βέβαια ο ληστής, αν ήταν διανοούμενος, θα μπορούσε να πει με τον Τερτουλλιανό: “δύναμαι να το πιστέψω, επειδή είναι ανόητο (quia ineptum est)” ή “το θεωρώ σίγουρο διότι είναι αδύνατο (quod impossibile est)”»

Κατ’αρχάς, ο Τερτυλλιανός, όπως ο Κλήμης Αλεξανδρείας και Αθηναίος, όπως ο Ευσέβιος Καισαρείας, όπως ο Ευστάθιος Σεβαστείας, όπως ο Έλληνας Ωριγένης, όπως ο ύστερος εγκρατίτης Τατιανός δεν είναι Αγιος ή Πατέρας, και είναι εισαγωγέας διαχρονικών κακοδοξιών όπως η «εκνομίκευση της πίστης».

Η πίστη δεν είναι παρά-λογη, αλλά είναι υπέρλογη, υπερβαίνει τον «Λόγο», αν και παράγει Λόγο, είναι μία άλλη λειτουργία του ανθρώπου, όπως το είπαμε. Αντιστοιχεί, και θα έλεγα αποδεδειγμένα, στην υπεραισθητή και υπερνοητή γνώση και στην «καρδία» ως γνωστικό όργανο και κέντρο της αυτοσυνειδησίας, άρα όχι βέβαια την υλική.

3.«Τι νόημα έχει που αφήνει τον άνθρωπο να βασανίζεται; Τι εξυπηρετεί ο πόνος κι ο θάνατος αθώων; Κι αυτός ακόμα ο “κακός” ληστής, πόσο υπεύθυνος είναι για την κακία του – όταν τον έχει πλάσει μια πανάγαθη και πανίσχυρη βούληση;»

Εδώ θα μπορούσε κάποιος να θυμηθή την υπόθεση με την Παλαιά Διαθήκη, όπου μετά την Διαθήκη είχαμε την απονομή «δικαιοσύνης» αμεσης. Δεν θα εθεωρείτο φασισμός να καταπολεμούσε ο Θεός «ερήμην» της ανθρώπινης ελευθερίας το κακό; Προφανώς. Ο καπιταλισμός που είναι αναμφίλεκτα από τις διαβολικότερες εμπνεύσεις του ανθρώπου δεν έχει ως άρθρο πίστης του μία υπέρμετρη ελευθερία καταπιεστική, δηλαδή την «ελευθερία που καταπιέζει»; Αλλά εκεί βεβαίως, όλοι οι «Φιλελεύθεροι» δεν μιλούν. Δεν θέλουν π.χ. να εθνικοποιήσουμε με βάση την δημοκρατική αρχή(πλειοψηφικά) όλο ή ένα μικρό μέρος, ακόμη, μεταρρυθμιστικά, από το μεγάλο εγχώριο Κεφάλαιο, διότι αυτό θα ήταν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των αστικών δικαιωμάτων, κτλ. Όσο για τα προβλήματα που προκαλεί ο καπιταλισμός; «Αι, τι να κάνουμε πια, σοβχόζ;»

Ελευθερία ή ασφάλεια, λοιπόν; Ιδού η απορία. Όμως, η (Θεϊκή) αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής». Άρα, ελευθερία. Και εξ ελευθερίας ό,τι, π.χ. αφλεξία εν καμίνω, ή αφθαρσία κατά τα μαρτύρια, αν και μόνον αν μας «σκλαβώσει» η αγάπη (και η αλήθεια) Του.

Υ.Γ Όπως καταλαβαίνετε, υλοποίησα τον λογισμό του θεολογικού σχολιασμού(–>σε πασχάλιο θέμα). 🙂 Ίσως είναι τραγικά πολλές οι ερεθιστικές άκανθες της σήμερον. Και ίσως αυτό είναι» δικαιολογίες». 🙂 Ευχαριστώ, πάντως, άπαντες για την υπομονή……!