Posts Tagged ‘δυτικότροπος φεμινισμός’

Αρρενομανείς φοράδες: απάντηση στους “θηλυμανείς ίππους”!!!(β’ μέρος)

15 Μαρτίου, 2010

Ξαναπιάνω το νήμα από το παραπάνω, πρώτο μέρος και σας παρακαλώ να κρατήσετε τα τρία σημεία:  τον εκτροχιασμό του φεμινιστικού κινήματος σε ικανό του μέρος,  την εξ ολοκλήρου αστική προέλευση της ηδονιστικής ιδεολογίας*, και  την κατανίκηση της νεολαίας, έστω σε ένα επιφανειακό επίπεδο, από δαιμονόπνευστους «πορνικούς» και συναφείς με αυτούς λογισμούς, που αντικειμενοποιούν το πρόσωπο, με ένα άκρως ανέραστο, αν-αίσθητο κυριολεκτικώς, τρόπο. Όλα αυτά θα μας χρειαστούν, για να εντάξουμε στο σωστό πλαίσιο κάποιο σχετικό, φεμινιστικότατο άρθρο της γνωστής εφ. Ελευθεροτυπία με τίτλο …«Ελληνίδες: ισότητα και στο σεξ»(sic).

(more…)

Αρρενομανείς φοράδες: απάντηση στους «θηλυμανείς ίππους»!!!(α’ μέρος)

14 Μαρτίου, 2010

Ας ξεκινήσουμε με την καταγραφή κάποιων πραγματικοτήτων:

α)το φεμινιστικό κίνημα έχει εκτροχιασθή σε ικανό του μέρος. Για να μην μιλήσουμε για φεμινίστριες όπως η Αγία Οσ. Ξένη, που διεκδικούσε την ελευθερία στο να μην υπανδρευθή όποιον δεν θέλει, δηλαδή που την βλάπτει στην αρετή της, και την Αγία Αικατερίνη την πάνσοφο, που δεν υπανδρεύθηκε κανένα, διότι πληγώθηκε βαθύτατα από τον αποκλειστικό, θείο έρωτά της προς τον κάλλει Ωραίο Νυμφίο της -παρά τις πιέσεις των ευγενικής καταγωγής γονέων της-, ή την αυτοκράτειρα Θεοδώρα(ισότητα στον κολασμό της μοιχείας για τους άνδρες π.χ.), ας θυμηθούμε την Καλιρρόη Παρρέν, η οποία ήταν βαθιά Χριστιανή και ζητούσε όντως τα θεόσδοτα δικαιώματα για τις αδελφές της εν Χριστώ.  Κοντά στις μέρες μας, η κυρίαρχη ιδεολογία ζήτησε την ισοπέδωση των γυναικών και ανδρών και τις ήθελε στην παραγωγή. Επίσης, ζήτησε την εξομοίωση σε όλα τα άσχημα και από πλευρά ήθους ανάξια, δηλαδή την τεχνητή αρρενωπότητα. Όχι την ισότητα, αλλά την αντιπερσοναλιστική ισοπέδωση. Αυτά έγιναν αιτήματα και του φεμινιστικού κινήματος σε ικανό μέρος του…

(more…)

«Τι αμαρτίες πληρώνουμε» εμείς οι Χριστιανοί…

21 Νοεμβρίου, 2009

Δεν μπορώ να ασκήσω κριτική μονόπλευρη, π.χ. στους μαρξιστές-λενινιστές της σήμερον για την τύφλωσή τους μπροστά στα αίσχη που δεν βλέπουν καν και τυγχάνουν ακόμη ολοκληρωτικά οπαδοί, φορείς και κομιστές των ιδεών του Μάο Τσετούνγκ και του «αρχαγέτη της εργατικής τάξης», που μου έλεγε και γηραιός λενινιστής προπαγανδισμένος τις προάλλες μιλώντας εναντίον της υποχρέωσης της άμεσης βοήθειας των φτωχών, Λένιν και του Στάλιν.

Πρέπει κι’ εμείς να δούμε πώς προέκυψε αυτοί οι άνθρωποι να έλκονται από τα κηρύγματά τους, διότι, βέβαια, η παρθενογένεση συνέβη άπαξ και εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Και αντιγράφω και πάλι από τον -εξαίρετο, όπως είπαμε- «ανθρωπισμό» του Αλ. Τσιριντάνη, γ’ τόμος, σσ. 105-106 , όπου, μετά από αναφορά στους υψιπετείς ακραιφνείς της παθητικής αντίστασης Νεομάρτυρες διαβάζουμε, ομολογώ με εξόχως ευχάριστη κατάπληξη:

«Όμως, αν πάμε παρά έξω, τοπικώς ή χρονικώς, τι βλέπομε; Το πολύ-πολύ πιετισμούς έξαλλους που αφίνουν κατόπιν απογοητεύσεις, ενώ τα ανθρώπινα προβλήματα μένουν χωρίς χριστιανική αντιμετώπισι. Ιεροκήρυκες στην Αμερική, στα μέσα ακόμη του περασμένου αιώνος, μιλούν κατά της κατάργησης της δουλείας των μαύρων(σ.σ. το κείμενο γράφεται προ των γεγονότων με τον ιερωμένο μάρτυρα ηγέτη του κινήματος των μαύρων Μ. Λ. Κινγκ, το 1954), άλλοι πάλι, και στα κλίματά μας, βρίσκουν σωστό η γυναίκα να είναι στο περιθώριο της ζωής, φορτωμένη τη ζαλίγκα και περπατώντας δίπλα στον καβαλλάρη άνδρα, ενώ περί κοινωνικής δικαιοσύνης τώρα μόνο αρχίσαμε να μιλάμε, γιατί τώρα βρίσκομε το προλεταριάτο ισχυρό, αφού επί αιώνες ολόκληρους η σιγή μας ώπλιζε την πιο εγκληματική εκμετάλλευσι του μόχθου του προλεταρίου αδελφού μας.

[…]Οι χριστιανοί(ή «χριστιανοί») έδωσαν όπλα στην αντιχριστιανική άρνησι και στον εξωχριστιανικό ή καλύτερα αντιχριστιανικό «ανθρωπισμό».

Και ο αναγινώσκων νοείτω.

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί «φεμινιστές».)(μέρος Β’)

16 Οκτωβρίου, 2009

Στα προηγούμενα είδαμε μίαν ορισμένη ανατομία κοσμοθεωρητική των συνήθων κοσμικών φεμινιστών, που είναι, συχνά, ως ελέχθη, «φωταδιστές».

Ειπώθηκε, ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, επειδή ζουν στην «καθολική-συλλογική μας Μητρόπολη» της ελλαδικής αποικίας μας, την Ευρώπη, οιονεί ζουν και σε ένα …παράλληλο σύμπαν. Αν τους ρωτούσαμε, π.χ., αν είχε ποτέ η Ρωμηοσύνη και η Ανατολική -μας- Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «τίτλους ευγενείας», λίμπρο ντ’όρο κ.τ.ο.(βεβαίως, δεν μιλούμε για τις βενετοκρατούμενες περιοχές, την Κέρκυρα κτλ.), φοβούμαι, ότι θα έμεναν έκθετοι. Διότι η παίδευσή τους εκτείνεται το πολύ μέχρι τον Βαρώνο Χόλμπαχ, αυτόν τον «πιο συνεπή υλιστή και αθεϊστή» της φυσικής θρησκείας (και εναγόμενο υπό του Βολταίρου) που αναφέραμε και στα περί αστικού αθεϊσμού σε προηγούμενη ανάρτησίν μας.

Κ. Μοσκώφ: η Ευρώπη είναι η συλλογική μας Μητρόπολη(!)

Κ. Μοσκώφ: η Ευρώπη είναι η "συλλογική μας Μητρόπολη"(!)

Δεύτερον, κάναμε περιγραφήν ακροθιγή στην θεμελιώδη διάκριση που υπάρχει μεταξύ Ορθοδοξίας και Αίρεσης-Δύσης(και αφορά… πάλι σε μία γνωσιολογικά θεμελιώδη διάκριση). Στην Ορθοδοξία έχουμε διάκριση Κτιστού-Ακτίστου που συνεπάγεται διαφορά στα γνωστικά όργανα(«διάνοια» από την μία, και νους-πνεύμα-κέντρο υπαρξιακό από την άλλη), ενώ στην Δύση διάκριση φυσικής και υπερφυσικής γνώσης, που προσεγγίζονται, αμφότερες, με την διάνοια. Για αυτό και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μίλησε και έψεξε τους δυτικόφρονες Χριστιανούς, όπως και οι Γάλλοι διαφωτιστές, για φ α ν τ α σ τ ι κ ή(αυτολεξεί) «θεολογία», δηλαδή για θρησκεία-μεταφυσική.

ντΟλμπάκ:ο συνεπέστερος υλιστής-αθεϊστής Βαρώνος

ντ'Ολμπάκ:ο συνεπέστερος υλιστής-αθεϊστής Βαρώνος

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η ξενομανία, ως κατάρα του ελληνισμού στην διαχρονία του. Το «αεί τιθέασιν εν θαύματι τα αλλότρια ή τα οικεία» του Παυσανία του περιηγητή.Ίσως και για αυτό μας είπε ο καϋμένος ο Ρωζέ Γκαρωντύ l’Occident c’est un accident. Δηλαδή η Δύση είναι ένα ατύχημα. Αλλά αυτά εδώ παρέλκουν.

Ας δούμε τώρα, λοιπόν, αν μπορούμε να μιλήσουμε για χριστιανικό φεμινισμό.

Ο πιετιστικός-ευσεβιστικός ατομοκεντρικός, ηθικιστικός «εκσυγχρονισμός» της Ορθοδοξίας

Είναι γνωστή η θεολογία που αναπτύχθηκε μετεμφυλιακά από ορισμένα χριστιανικά σωματεία με γνωρίσματα λίαν αντορθόδοξα που κινήθηκαν στο πνεύμα του γερμανικού πιετισμού. Πολλοί θα ξέρουν και το ότι ο Θεός ο ίδιος παρουσιάστηκε μέσα από βιβλία όπως το -άκρως ευπώλητον και διαδεδομένον, άρα- του ιδρυτή της ‘Ζωής» π. Ευσεβίου Ματθοπούλου «Ο προορισμός του ανθρώπου» ως ένας δυνάστης, τιμωρός, ένας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μνησίκακος τύραννος. Ένας τύραννος που έστειλε τον γυιο Του, όχι από άπειρη αγάπη(τον μανικώτερο όλων έρωτα), και ελευθερία για να μας σώση από την φθορά, την αμαρτία, τον θάνατο, να «καινίση τα πάντα», να τα κάνει καινούργια, δηλαδή. Τουναντίον: επειδή η Φύση του Θεού προσεβλήθη από την ανθρώπινη αμαρτία και, συγκεκριμένα, το προπατορικόν αμάρτημα και, έτσι, για να σωθούμε, ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από την οργή του Θεού και ο μόνος τρόπος ικανοποίησης, έτσι, της θείας δικαιοσύνης, ήταν η ζωή του γυιου Του να δοθή ως αντίλυτρο με άπειρη αξία, και του αναμάρτητου του Χριστού ένεκεν. Είναι η απίθανη θεολογική θεωρία περί satisfactio του Ανσέλμου Κανταβρυγίας(1033-1109). Αυτό αναπαραγόταν και είναι σε πολλά κείμενα εμφανές  και σήμερα σε σημεία, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από σπουδαγμένους «επιστήμονες-ορθολογιστές θεολόγους» στην προτεσταντική Γερμανία. Η τόσο φιλ-ελεύθερη «θεαρχική αδυναμία»(Αγ. Ι. Δαμασκηνός) του Θεού να αφαιρέση την οποιαδήποτε ελευθερία από το κτίσμα Του είναι …τελείως απούσα, βέβαια.

Ο άγιος-αγιοποιημένος Ανσέλμος

Ο "άγιος"-αγιοποιημένος Ανσέλμος Καντερβουρίας

Σε ένα τέτοιο κλίμα κινήθηκε και η ανθρωπολογία και άλλοι τομείς της θεολογίας. Έτσι, στα περί γυναικός, είχαμε μία αιρετική-αντιπατερική θεολογία με ορισμένα διαχρονικά χαρακτηριστικά: ο ηθικισμός, η υποτίμηση της γυναίκας, η πατριαρχία και πολλά άλλα. Ιδιαίτερα, είχαμε μέχρι και το πρότυπο, παρμένο από τον δεύτερο τη τάξει γενάρχη του προτεσταντισμού, Ιωάννη Καλβίνο, του pater familias, του οικογενειάρχη πατέρα-άνδρα, που έχει την απόλυτη εξουσία εντός της οικίας και εν γένει. Αυτά, βέβαια, εισήχθησαν και μέσα από κατηχητικά σχολεία κ.λπ. από την αρχή του εξαρτημένου και, άρα, καταπιεσμένου εθνοτικά κρατιδίου. Οι προτεστάντες μισσιονάριοι-«ιεραπόστολοι» έλυναν και έδεναν, αρκεί να δούμε και την τοτινή άκρως αλλοτριωμένη εκκλησιαστική διοίκηση(όπως και στην Ρωσσία άλλοτε), ώστε να το εννοήσουμε αυτό…

Αυτά τα λέμε, ώστε να γίνη κατανοητό, ότι υπάρχουν πολλές, πάμπολλες δικαιολογίες για παρεξηγήσεις. Ιδιαίτερα δε, όταν και κάποιοι αδελφοί σήμερα, ανεκδιηγήτως, σκέπτονται, ότι επιθυμούν και …αγιοκατατάξεις ορισμένων τέτοιων αιρεσιαρχών καινοτόμων εγχωρίων… Επιπλέον, όταν πολλοί κατά κόσμον επιφανείς κληρικοί διέδιδαν «αντιφεμινιστικές» απόψεις που έγιναν «κανόνας». Έχουν, όμως, αυτά σχέση με την θέση του σώματος της Εκκλησίας, των Πατέρων, πάνω στο προκείμενο;

(συνεχίζεται με το γ’:Η Ορθόδοξη θέση…)

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί «φεμινιστές».)

11 Οκτωβρίου, 2009

Εισαγωγικά

Είναι η ριζικά υπέρ της γυναίκας διδασκαλία των Προφητών, των Πατέρων, της Ορθοδοξίας,  και, ευρύτερα, Χριστιανικών Ομολογιών που έχουν αποκοπή από το εκκλησιαστικό κληρικολαϊκό σώμα(Παπισμός, προτεσταντισμοί).

Βέβαια, υπάρχουν και ορισμένοι που υποστηρίζουν σοβαρά, ότι ο (κάποιος) Χριστιανισμός είναι ακόμη και …αντιφεμινιστικός. Συγκεκριμένα, για να το αποδείξουν τούτο, μας προσκομίζουν το παύλειο τσιτάτο ρητό εκείνο σύμφωνα με το οποίο οι Χριστιανές δεν επιτρεπόταν να διδάσκουν εντός του Ναού, δηλαδή να κάνουν «Θείον Κήρυγμα» (-για να το πω στην συνήθη ……κοινή νεοκαθαρευουσιάνικη ιδιόλεκτο, που, βέβαια, απευθύνεται στον λαό). Αλλά είναι και πολλά άλλα: τα γνωστά περί «φόβου του ανδρός (εκ της γυναικός)», υποταγή της γυναίκας κτλ. Βέβαια, ο λιγότερο αιρετικός, δηλαδή επιλεκτικός αναγνώστης θα δη, ότι έχουμε και άλλες προτροπές προς τις γυναίκες, που είναι προτροπές (του αγ. απ. Παύλου) διδαχής της γυναίκας προς τον άνδρα.

Αγία-Αμμάς-Μητέρα Συγκλητική:μας διδάσκει το άηθες ήθος εδώ και δυσεξαρίθμητους αιώνες δια του Γεροντικού

Αγία-Αμμάς-Μητέρα Συγκλητική:μας διδάσκει το "άηθες ήθος" εδώ και δυσεξαρίθμητους αιώνες δια του "Γεροντικού"

Για αυτό το θέμα, έχουν κυκλοφορήση μία σειρά βιβλίων, εκ των οποίων οι δυτικότροποι φεμινιστές δεν έχουν διαβάση τίποτε, κατά συντριπτικό ποσοστό. Δεν πτοούνται, βέβαια, όπως καταλαβαίνετε και εσείς. Σαφέστατα, δεν θέλω, όπως και στην περίπτωσι του φιλμακίου του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, να παραστήσω τον… λογιώτατο συμβουλάτορα(άπαγε της υπερηφανείας) ούτε θεωρώ, ότι η άγνοια, αυτής της γνωσιολογικής μεθόδου τουλάχιστον, είναι κάτι το απαραίτητα κακό, αλλά δεν είναι δέουσα η τέτοια παραπληροφόρηση σε ζητήματα που είναι τόσο σημαίνοντα και πολλοί μωρολόγοι τα …αντιπαρέρχονται για τις «του βίου πραγματείες». Τι να πούμε; Ο μωρός μωρά λαλήσει. Στα παρακάτω, θα δούμε με μερικές αναφορές κάποια θεμελιώδη στοιχεία για το θέμα, όπως τα έχω προσλάβη από την μελέτη μου του θέματος και ένα πλαίσιο όπου αυτά θα ενταχθούν. Ας δούμε πρώτα το δεύτερο.

Οι δυτικότροποι φεμινιστές

…βεβαίως προέρχονται από τον …φωταδιστικό χώρο, συνηθέστατα.  Μιλούν, οι δυστυχείς, για την -ηττημένη κατόπιν στον τόπο που γεννήθηκε- φιλοσοφία των φώτων του 18ου αιώνα, νομίζοντας, ότι είναι κάτι το τόσο σπουδαίο και, συχνά, οπωσδήποτε εναντίον του υπερφυσικού και υπερβατικού. Ο εγκυκλοπαιδιστής ντ’Αλαμπέρ, βέβαια, έλεγε, στα στοιχεία φιλοσοφίας, όπως αναφέρεται από τον Ernst Cassirer(βλ., π.χ., «Το πνεύμα του διαφωτισμού», εκδ. Έρασμος), ότι η φιλοσοφία του αιώνα του δεν απέρριπτε την «μεταφυσική», αλλά επανεξέταζε τις «βάσεις της μεταφυσικής-θρησκευτικής αποκάλυψης». Ο Βολταίρ ήταν, όπως και εμείς οι Ορθόδοξοι, πυρ και μανία εναντίον της κατάχρησης εξουσίας του γαλλικού ρωμαιοκατολικισμού, και απέρριπτε τον ίδιο ακόμη μετά πάθους. Ο Βολταίρος, ο «άνθρωπος της λογικής», όπως λέχθηκε, που ξεκίνησε την φιλοσοφία του από ένα παραμυθητικό της θλίψεως εν τω κόσμω ηδονισμό, τα έβαλε ακόμη και με τον μέγιστο επιστήμονα, και Χριστιανό φιλόσοφο,  «Ιανσενιστή», Blaise Pascal(βλ., π.χ., μονάδα πίεσης στην σύγχρονη φυσική) για αυτές του τις τελείως απόλυτες υπερφυσικές θέσεις, ακόμη και με τον επίσης «φανατικό» Χριστιανό και κορυφαίο μαθηματικό Leibniz. Βεβαίως, όσο μεγαλύτερο το ανάστημα του αντιπάλου τόσο ευκολότερα ηττάται κανείς… Σημασία έχει, ότι δεν γνώριζε τίποτε περί της μεθόδου της θέωσης, της θεωρίας, της κάθαρσης, και είχε προ οφθαλμών μία θρησκειοποιημένη, εκφιλοσοφημένη, αριστοτελική εκδοχή του Χριστιανισμού, ιδεοκρατική ας πούμε, για να δικαιώσουμε λίγο και κάποια δογματικά αντιθρησκευτικά τσιτάτα, και ο ίδιος ήταν υπέρ του ντεϊσμού(αποδοχή διανοητική θεού) που βγαίνει μέσα από την παρατήρηση της φύσης, της «κτίσης» που θα λέγαμε χριστιανικά. Η φυσική θρησκεία ήταν, βέβαια, μία ακόμη θρησκεία, όπως και ο δογματικός «θρησκευτικός αθεϊσμός»(ο όρος είναι ευρέως αποδεκτός, αναφέρεται δε στον Κοντ, τον Χάιντεγκερ, και τον Σαρτρ). Μέθοδος και φιλοσοφία της η -δεν χρειάζεται να το πω, ο νοών νοείτω- ανορθολογική απολυτοποίηση του ορθού λόγου, η νοησιαρχία.

Πλάτωνας σε δυτική απεικόνιση

Η νοησιαρχία, όμως, είχε το εξής τεράστιο πρόβλημα: ήταν μία φιλοσοφία που  εβγαινε μέσα από τα σπλάχνα του Μεσαίωνα, που, όπως έλεγε και ο Καστοριάδης μεταξύ πάρα πολλών άλλων, παρά την έλλειψη εμβάθυνσης σε αρκετά από αυτά τα θέματα, ήταν φαινόμενο αποκλειστικά Δυτικό. Ο Μεσαίωνας αποδόθηκε από πολλούς «επιστήμονες» στον «αριστοτελικό δογματισμό». Ο Καστοριάδης εξεγειρόταν εναντίον αυτής της υπόθεσης, που θεωρούσε οξύμωρη και προσβλητική. Γεγονός είναι, όμως, ότι ο δυτικός Μεσαίωνας δεν γνώριζε αυτό που ο ελληνισμός(ελληνική φιλοσοφία και κοσμοθεωρία) ανέκαθεν γνώριζε(εξ και ότι έγινε εκ των μέγιστων απόστολων της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες), μέσω του Πλάτωνα, ας πούμε, και των αρχαίων μυστηρίων, δηλαδή τα όρια του Λόγου.  Τα πάντα σχετικά με τον Θεό, και άρα καθολικώς, μπορούσαν να ρηματοποιηθούν, να γίνουν λόγος, ο Θεός δεν ήταν απερινόητος και ακατάληπτος ούτε αποφατικά προσεγγιζόμενος, σχετικός δε με μία «υπερνοητή και υπεραισθητή γνώση» με τίποτε το αντίστοιχο στον κτιστό κόσμο, αλλά υπαγόταν σε κάποιες αναγκαιότητες, σε ένα φιλοσοφικό σύστημα με αριστοτελικές κατηγορίες. Χωρίς αμφιβολία, η προσκόλληση σε αυτές τις φιλοσοφικές κατηγορίες και το καταρρέον, πλέον, παρωχημένο αρχαιοελληνικό κοσμοείδωλο, μαζί με την ξέφρενη άνθιση των σκοτεινών τεχνών(παντοειδής μαγεία και κάθε τι συναφές)επέφερε τα μεσαιωνικά παπικά προβλήματα που όλοι ξέρουμε, που εκπροσώπησαν στο όνομα του …Χριστού τον «Διάβολο», τον εκπεπτωκότα αρχάγγελο, όπως έλεγαν οι Ντοστογιέφσκι και Κόντογλου.

Θωμάς Ακινάτης, ο τυπικός μεσαιωνικός σχολαστικιστής-ορθολογιστής, πρόδρομος των διαφωτιστών

Θωμάς Ακινάτης, ο τυπικός μεσαιωνικός σχολαστικιστής-ορθολογιστής, πρόδρομος των "διαφωτιστών"-φωταδιστών

Ετσι, λοιπόν, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς(1296-1359/60)οι αντιδραστικοί αντικομμουνιστές οργανωσιακοί ήσαν και αυτοί ημι-εκδυτικισμένοι, για αυτό δεν τον ανέφεραν-, ο θεολόγος του Ακτίστου Φωτός, του Οποίου ο ίδιος είχε εμπειρία και πάθηση/αίσθηση, «θεωρία», είχε ιστορική διένεξη με τον αντιησυχαστή Βαρλαάμ τον Καλαβρό(1290-1348), τον λατινόφρονα και εκδυτικισμένο λόγω σπουδών και έλλειψης κριτικής σκέψης σε αυτές. Ο Βαρλαάμ υπήγαγε την γνώση του Θεού στον Λόγο, όπως και οι σχολαστικιστές τύπου Ακινάτη. Τα πάντα μπορούσαν να κατανοηθούν. Και το όργανο της γνώσεως, για το Κτιστό και το Άκτιστο, δεν ήταν κάποιο άλλο, αλλά ήταν η διάνοια. Σας θυμίζει, μήπως, πάρα πολύ την φιλοσοφία των «φώτων»; Γιατί, νομίζετε, ότι ο φιλόσοφος, συγγραφέας, φραγκφουρτιανός μαρξιστής Ernst Bloch έλεγε -και επί πλέον, ειδικά επί της νοησιαρχίας, «ορθολογισμού»-, ότι για να γίνης καλός αθεϊστής πρέπει να είσαι πρώτα καλός Χριστιανός; Τα φιλοσοφικά αυτά ρεύματα αναπτύχθηκαν πρώτα σε αιρέσεις χριστιανικές, έστω αγνώριστες και τερατογενέσεις. Άρα; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσουμε εκτός από γνωσιολογικά υπανάπτυκτο, και φορέα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας, καθένα από τους φωταδιστές(κατ’άλλους «διασκοτιστές») αυτούς, που καμώνονται τους …χειραφετημένους από την δεισιδαιμονία… Η Αρχαία εποχή ήταν πολύ πιο προοδευμένη από αυτούς. Ο Πλάτωνας, οιονεί ο κορυφαίος φιλόσοφος όλων των εποχών, ήδη ήξερε, ότι «Θεόν χαλεπόν μεν νοήσαι, αδύνατον δε φράσαι«. Δηλαδή ήξερε τα όρια του Λόγου. Οι φωταδιστές του 21ου αιώνα ούτε αυτά, συχνότατα, δεν γνωρίζουν.  (συνεχίζεται…)