Posts Tagged ‘Διοικούσα Εκκλησία’

Πατριώτης ή προδότης

13 Απριλίου, 2019

Έχουμε κι άλλες φορές αναφερθεί από αυτή τη στήλη στον μεγάλο λογοτέχνη αλλά και πραγματικό άνθρωπο των γραμμάτων και τεχνών και διανοούμενο Γιώργο Θεοτοκά (1905-1966). Ο Θεοτοκάς ήταν μια από τις λίγες φωνές ανθρώπων της διανόησης που εκπροσωπούσε με πολύ αυθεντικό τρόπο τόσο την ελληνική παράδοση, όσο και την Ορθόδοξη πίστη. Την ελληνική παράδοση την εκπροσωπούσε ως γενάρχης ουσιαστικά της Γενιάς του ’30 (παρά την ανάδειξη αργότερα του Γ. Κατσίμπαλη), εκδίδοντας σε εξαιρετικά νεανική ηλικία το «Ελεύθερο Πνεύμα» (1929). Την Ορθόδοξη σκέψη μπορούμε να πούμε πως εκπροσωπούσε επίσης, εφόσον ο ίδιος ήταν, από ένα σημείο και μετά συνειδητό μέλος της Εκκλησίας. Εκτεταμένα για την προσωπική πίστη του μίλησε στο βιβλίο του «Ταξίδι στη Μέση Ανατολή και στο Άγιο Όρος» (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1995). Ο Θεοτοκάς ήταν κοντολογίς ένας έντιμος Ορθόδοξος Έλληνας πατριώτης και άνθρωπος των γραμμάτων.

Κατά τη γνώμη της στήλης, για όποιον θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με τις σχέσεις (Διοικούσας ειδικά) Εκκλησίας –Έθνους, τα δοκίμια που έχει εκδώσει υπό τον τίτλο «Η Ορθοδοξία στον καιρό μας» (Εκδόσεις των Φίλων, 1975) έχουν εξαιρετική αξία να διαβαστούν.

Το θέμα του σημερινού άρθρου είναι η δήλωση Ορθόδοξου Μητροπολίτη, του Πανιερώτατου κ. Νεόφυτου, σε απάντηση σχετικά με την περιβόητη Συμφωνία των Πρεσπών, όπου δήλωσε τα ακόλουθα:

(more…)

Εθνισμός και υπερεθνισμός

5 Νοεμβρίου, 2017

Πριν από περίπου 63 χρόνια (εφ. «Καθημερινή», 22/12/1954), ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο άνθρωπος στον οποίον εν πολλοίς οφείλουμε την επανεύρεση της ελληνικής παράδοσης και της ελληνικότητας, την οποία κινητοποίησε από το πρώτο του νεανικό έργο με το όνομα «Ελεύθερο πνεύμα», ο οποίος έγινε ο ίδιος Χριστιανός Ορθόδοξος συνειδητός σε ώριμη ηλικία, δηλαδή ένας άνθρωπος ο οποίος εξέφραζε και τον ελληνικό «εθνισμό» αλλά και την Ορθόδοξη πίστη του, έγραφε για την Διοικούσα Εκκλησία τα παρακάτω:

«Και αφού ασκούμε αυτοκριτική, ας σημειωθεί εδώ και κάτι ακόμη, που πολλοί Έλληνες σήμερα το συζητούν: Η επέμβαση της Εκκλησίας της Ελλάδος σε τέτοια ζητήματα δημιουργεί μιαν εντύπωση θρησκευτικού φανατισμού και μισαλλοδοξίας άλλων εποχών, που πολύ θυμίζει Ανατολή και που δεν υπηρετεί το γόητρό μας ως σύγχρονου λαού. Βέβαια, υπήρξε μια ιστορική περίοδος όπου ο Ελληνικός Λαός ήταν υποδουλωμένος και όπου η Εκκλησία αποτελούσε τη μόνη οργανωμένη έκφραση της εθνικής υπάρξεως και του πόθου του της ελευθερίας. Ο κλήρος κράτησε τότε υψηλά τη σημαία των εθνικών δικαίων και αγωνίσθηκε με θαυμαστήν αυταπάρνηση για την αποκατάσταση του Ελληνισμού. Γνωρίζομε όλοι αυτή την παράδοση και τη σεβόμαστε ως ένα μέρος της νεώτερης εθνικής μας Ιστορίας. Αλλά οι ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί ριζικά.

(more…)

Το «κομμουνιστικό κοσμοείδωλο»

25 Οκτωβρίου, 2016
weitling

Wilhelm Weitling(1808-1871)

Σύμφωνα με τη φράση του Φρ. Ένγκελς στο έργο του «Πάνω στην πρόοδο της κοινωνικής μεταρρύθμισης στην ήπειρο» (1843, σελ. 403), ο «ιδρυτής του γερμανικού κομμουνισμού είναι ο Βίλχελμ Βάιτλινγκ». Στο έργο του αυτό, ο Ένγκελς παρουσιάζει διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, εστιάζοντας την προσοχή του στο πιο «ριζοσπαστικό» από όλα, που ήταν οι Κομμουνιστές. Ειδικά για την Γαλλία, σημειώνει ότι «ο μεγάλος όγκος των γαλλικών εργατικών τάξεων υιοθέτησαν, πολύ σύντομα, τις αρχές που προτάθηκαν από τον Ε. Καμπέ, τον «πατέρα Καμπέ», όπως αποκαλείται, και που είναι γνωστές στην ήπειρο υπό το όνομα «Ικαριώτικος Κομμουνισμός»». Ο Βίλχελμ Βάιτλινγκ ήταν Χριστιανός, ιεροκήρυκας, και τέκνο της εργατικής τάξης, ράφτης στο επάγγελμα, κάτι που είχε αναφέρει και στον Καρλ Μαρξ σε αντιπαράθεσή τους. Ο Ετιέν Καμπέ ήταν επίσης Χριστιανός και κατά μία άποψη αυτός που εισήγαγε τον όρο «κομμουνισμός» στο πεντάτομο βιβλίο του «Ο αληθινός χριστιανισμός, σύμφωνα με τον Ιησού Χριστό».

(more…)

Τοποθέτηση της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» για τις σχέσεις Δ.Εκκλησίας-Απριλιανής Δικτατορίας

1 Οκτωβρίου, 2016

ieraxia-1967Με αφορμή γεγονότα της επικαιρότητας, η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση για τις σχέσεις Δ. Εκκλησίας-Δικτατορικών αρχών, την οποία σας παραθέτω παρακάτω αυτούσια.

 

«… Ανέβησαν μεν ήδη πολλοί επί το δέντρον τούτο, ο καλούμενόν εστι τυραννίς° κατέβη δε ουδείς πάλιν, αλλά καταπίπτουσιν άπαντες». (Μ. Φώτιος, Επιστολή προς Ιωάννη Πατρίκιο- απόσπασμα)

 

1. Ο Υπουργός Παιδείας κ. Νίκος Φίλης, στα πλαίσια της διαμάχης του με την ποιμαίνουσα Εκκλησία, επιχείρησε, διερωτώμενος για το ρόλο της Εκκλησίας τις περιόδους της Κατοχής και της Δικτατορίας, ενώ μιλούσε σε τηλεοπτικό σταθμό, να αναπαράγει γενικευτικά στερεότυπα τα οποία παραπλανούν τον κόσμο της Αριστεράς και θέλουν την Εκκλησία, ως σώμα κλήρου και λαού, πάντοτε απούσα από τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες, υποταγμένη στην εκάστοτε εξουσία και σύμμαχο της άρχουσας τάξης.

2. Η απάντηση του αρχιεπισκόπου στον κ. Φίλη, πέρα από επισημάνσεις και παρατηρήσεις κατά βάση ορθές, περιέχει και την παρακάτω άποψη:
«Ο επίσημος ρόλος της Εκκλησίας στην περίοδο της δικτατορίας ήταν συνεπής και αδιάβλητος για την αποστολή της, γι’ αυτό αποκλείει πλήρως τις οποιεσδήποτε ιδεοληπτικές ερμηνείες των οποιωνδήποτε επικριτών της».

(more…)

Ο Ν. Ψαρουδάκης για την εκκλησιαστική ηγεσία επί Δικτατορίας(Οκτώβριος 1971)

29 Σεπτεμβρίου, 2016

psarfc1Όλα αυτά είναι, άραγε, έξω της αποστολής της Εκκλησίας ώστε να δικαιολογείται η μουγγαμάρα των εκπροσώπων της; Δεν είναι o Ελληνικός Λαος το ποίμνιο της Εκκλησίας; Δεν θα λογοδοτήσει εκείνη γι’ αυτόν; Τι, άραγε, σημαίνει ποιμήν, ποίμνιο και διαποίμανση; Γιατί ο Χριστός λέγεται ο «Καλός Ποιμήν»; Μήπως γιατί «ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» όπως έπραξε Εκείνος, ενώ «ο μισθωτός, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά…» όπως πράττουν οι σημερινοί εκπρόσωποί Του;

Πόσους λύκους εμπόδισαν μέχρι σήμερα οι ποιμένες; Μήπως τον εκμεταλλευτή πλουτοκράτη; Μήπως τον πολιτικό δυνάστη ή τον άρπαγα της Εξουσίας; Μήπως τον σκοταδιστή, τον διαφθορέα, τον φρακοφορεμένο μηδενιστή;

(more…)

Τράπεζες και Δ. Εκκλησία την εποχή των Μνημονίων

28 Απριλίου, 2013

… σκούρα τα πράγματα για όσους έχουν την πίστη τους ως ζύμη που «καινά ποιεί τα πάντα»…

Ο σεβ.Άνθιμος παραπάνω αναφέρεται στο να μείνουν οι τράπεζες …ελληνικές, εννοώντας προφανώς να μείνουν σε χέρια ανθρώπων με καταγωγή και που είναι πολιτογραφημένοι ως Έλληνες πολίτες στα έγγραφα του Κράτους.

Ναι, αλλά, θέτοντας ένα ερώτημα, αν δεν είναι τόσο πατριώτες Έλληνες; Αν δεν έχουν ανεπτυγμένη εθνική συνείδηση και προσέχουν μόνο την προβιά τους, την οικογένειά τους και την εταιρεία τους και δεν διαπνέονται από «αλληλεγγύη προς τους ομοεθνείς», πράγμα που ορίζει τον πατριωτισμό άλλωστε ;

Αν ισχύει αυτό που γράφει ο Τζον Κένεθ Γκάλμπραιηθ ότι στις σύγχρονες καπιταλιστικές επιχειρήσεις υπάρχει μια «συνειδητή αποεθνικοποίηση»; Αν ισχύει δηλαδή ότι νοιάζονται βασικά για την μεγιστοποίηση των κερδών ή και του μεριδίου της αγοράς τους;

(more…)

Αγκάθια εν όψει εκλογών

9 Ιουνίου, 2012

Όσο προσεγγίζουμε τις επόμενες εκλογές, τόσο έρχεται στο φως κάτι στο οποίο αναφερόμασταν και την περασμένη φορά. Αυτό είναι η ασόβαρή μας στάση ως «στρατευομένης Εκκλησίας» απέναντι στα κοινωνικοπολιτικά θέματα. Ο π. Επιφάνιος στο εκεί αναφερθέν άρθρο(σσ. 484-487, «Άρθρα, μελέται, επιστολαί, εκδ. β’, 1986) κυρίως την καταλογίζει σε ένα απλοϊκό «αντικομμουνισμό» και σε μια αποφυγή ως το ’80 των συντηρητικών να πολεμήσουν ευθέως τον Χριστό και την Εκκλησία με τα λόγια. Εδώ θα σταθούμε ειδικά στο παρακάτω κείμενο. Δεύτερον, θα προσπαθήσουμε

Γεώργιος Τυπάλδος- Ιακωβάτος

να επαναλάβουμε κάτι που είχε κάνει και ο Ν. Ψαρουδάκης λίγο μετά τις εκλογές του 1981(βλ. Ανοιχτή επιστολή προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, «Κείμενα και ντοκουμέντα», εκδ. Μήνυμα, σσ. 191-196) : θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε μία Αριστερή κυβέρνηση μακρυά από «πεπονόφλουδες» που πονηροί και κάπηλοι εχθροί της θα πάνε να της βάλουν. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θα προδώσει την ιδεολογία, αλλά και τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα της ακόμη.

(more…)

Για την υπερψήφιση Μεσοπρόθεσμου και Εφαρμοστικού: γενικότερη ματιά

2 Ιουλίου, 2011

Λοιπόν, ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης(+1977) τα έγραφε παληά, την δεκαετία του 1960: δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη ή στον Όμηρο, για να δούμε με ιερή συγκίνηση τι σήμαινε ο ένας άνθρωπος για τον άλλον… αλλά αρκεί να δη κανείς τους πατεράδες μας, έλεγε, τι διδαχθήκαμε στην πράξη από αυτούς και πόσο στην εποχή του υπήρχε η «αγριάδα», το «στυγνάζον», όπως το έλεγε αλλού, το να γίνεσαι στυγνός, προς το πρόσωπο κατακριτικός, ωμός, κυνικός, χρησιμοθήρας, συμπληρώνω νοηματικά εγώ… Και επειδή συχνά τα πράγματα κινούνται με ένα τρόπο που μοιάζει γραμμικός, σήμερα έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο που ο ένας για τον άλλον σημαίνει περίπου: «σε χτυπάω, μέχρι που να σου θρυμματίσω το κρανίο, επειδή έλαβα τέτοια εντολή, και επειδή, αν δεν την εκτελέσω, θα απολυθώ, και μετά μάλλον θα είναι δύσκολα για μένα». Είναι κοντά στο «πόλεμος όλων εναντίον όλων».

Όλα αυτά, φυσικά, πρεπει τα συνδυάσουμε και με την ειδωλοποίηση του επαγγέλματος, αυτό που λέει ο μεταφραστής του Ελλύλ «πρωτείο του ποιείν/πράττειν»· δρω όπως νά’ναι, αρκεί να μην μένω στάσιμος(!). Και επειδή αυτό το πρωτείο είναι χαρακτηριστικό της αστικής τάξης από τα πρωταρχικά, μοιάζει ειρωνικό και τραγικό να σκέφτεται κανείς τον μακαρίτη τον (μεγάλο) Κονδύλη που διαμαρτυρόταν για την «καχεξία του αστικού στοιχείου στην νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία». Αυτό συνέβη πριν περίπου 20 χρόνια, αλλά αυτή η εισαγωγή του στην «παρακμή του αστικού πολιτισμού» επανεκδόθηκε προσφάτως, για να μην χάσουμε προφανώς τις ιδέες του και σήμερα θαλερού και ιδιαίτερα επίκαιρου στοχαστή, ειδικώς και γενικώς και καθολικώς.

Όλα αυτά τα παραπάνω έχουν να κάνουν με την ψήφιση από τους 155 του «Μεσοπρόθεσμου», και την ψήφιση του «εφαρμοστικού νόμου», που ψήφισαν οι του ΠΑΣΟΚ μαζί με την βουλευτίνα εκείνη, την κα Παπαδημητρίου, που θυσιάστηκε για τις ιδέες της, καταπώς το δήλωσε και η κα Μπακογιάννη σε συνέντευξή της στο «Βήμα της Κυριακής».

(more…)

Οι φωταδιστές της Υπαρκτής Αριστεράς, η Δ. Εκκλησία και οι κοινωνικοπολιτικές μας πληγές

18 Δεκεμβρίου, 2009

Ο Arnold Toynbee(+1975) από πολύ παληά είχε αντιληφθεί, ότι ο Ορθόδοξος πολιτισμός, έτεινε να εκδυτικιστεί, δηλαδή να καταποθεί στην μεγαλή χοάνη του «Δυτικού πολιτισμού», όπως και οι άλλοι. Από την άλλη, ο Έλληνας μεγάλος κοινωνικός φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης το παρατηρεί -με φρίκη και με πένθος- αυτό στα τελευταία του έργα, π.χ. στον «Θρυμματισμένο κόσμο» και θεωρεί, όπως και ο απολογητής της Δύσης Φιλίπ Νεμό(βλ. «Τι είναι η Δύση;», εκδ. Εστία), πως σε αυτό συνετέλεσε αποφασιστικά η Ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή η ένταξη της Ελλάδας σε αυτήν.

Αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ένα «διανοουμενίστικο» πρόβλημα ή κάτι με το οποίο ασχολούνται οι λόγιοι και οι «στοχαστές». Είναι ένα πρόβλημα που εμποδίζει αποφασιστικότατα και θεμελιωδώς κάθε απόφαση για αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και όντως, αμεσοποιημένη δημοκρατία. Διότι ο δυτικός πολιτισμός, ιδιαίτερα ο σημερινός, είναι ένας πολιτισμός πια ριζικά ατομικιστικός και μηδενιστικός.

Αν, όπως έλεγαν οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ στην «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» ιστορική και «μοιραία» κατάληξη του αστικού Διαφωτισμού στάθηκαν ο Καντ, ο (επαναστατημένος ατομιστής, και αντιανθρωπιστής) Νίτσε και ο …Μαρκήσιος ντε Σαντ(«ερωτικός αθεϊστής», ως γνωστόν, ηδονιστής στο έπακρον και λάτρης των ρωμαϊκών οργίων), η ελλαδική πρόσληψη του «Διαφωτισμού» -διότι μην νομίζετε, ότι δεν προσλαμβάνεται από τον, π.χ., ταξιτζή της γειτονιάς μας/σας- είναι ένας χυδαίος πρωταγορισμός, δηλαδή σχετικισμός και υποκειμενισμός του τύπου «όπως καπνίσει στον καθένα είναι το καλό»-δεν υπάρχει καλό. Συνακόλουθα, έρχονται η υποταγή (στα πονηρά κατεστημένα, στους κρατούντες αντί για τον Κτίσαντα), η υποκρισία σε όποιες εναπομένουσες- τυπικές κοινωνικές συμβάσεις κτο..

Θα περιμέναμε από την Αριστερά σήμερα να αρθρώσει ένα διαφορετικό Λόγο, να τονίσει την κοινότητα, την κοινωνία(sobornost, που λέγαν και κάποιοι -σλαβόφιλοι- Ρώσσοι φιλόσοφοι, όντως Πατερικότατα), το ομοθυμαδόν, την «ερωτική» ζωή για το καλό του φτωχού, του αδικημένου, του κατατρεγμένου που πραγματώθηκε σ τ η ν π ρ ά ξ η, ιστορικά  σχεδόν αποκλειστικά μέσα σε ένα κλίμα αγιασμένο από το Πνεύμα. Όμως, βλέπουμε συχνότατα το αντίθετο, 35 ολόκληρα χρόνια μετά την πτώση των λειψάνων της «εθνικοφροσύνης»: παραίτηση, αμελέτητο(αγραμματοσύνη, κοινώς), μηδενισμός, αντιπαραδοσιακό πνεύμα, φιλοτομαριστικός κοσμοπολιτισμός.  Και μετά από όλα αυτά, αναρωτιούνται οι «θεωρητικοί» και οι στοχαστές της: μα γιατί, αφού ο καπιταλισμός φανερώνει το γκροτέσκ, φρικαλέο πρόσωπό του μέσα από τον ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό, η Υπαρκτή Αριστερά και τα κινήματα λιμνάζουν, δεν εμπνέουν τον πολύ κόσμο; Δεν σκέπτονται τα οικονομικά τους, ταξικά έστω, συμφέροντα;

Η απάντηση είναι, για εμάς, τους Ορθοδόξους και «χριστιανοσοσιαλιστές», προφανής: δεν μπορεί να εμπνεύσει ένας αγώνας στηριγμένος στην άρνηση του θεμελίου «ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες», έστω μέσα από σύγχυση απίθανη και άγνοια θηριώδη.  Όπως είχε πει κάποτε και ο Ροζέ Γκαρωντύ, ο Χριστιανισμός θα δώσει στον Σοσιαλισμό την αιώνια προοπτική. Χωρίς αυτήν, θα μείνει ένα τραγικά μειοψηφικό, ουτοπιστικό μέσα στον ακραίο «ορθολογισμό» και «ρεαλισμό» του, κίνημα. Ακόμη, εκτός του φυσικού πνευματικού του χώρου.

Αλλά «όστις ποιήσει και διδάξει, ούτως μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των Ουρανών»
.Αν δεν διδάξουμε, έστω… 10 άτομα, κατά τον Χρυσόστομο, με το παράδειγμά μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε. Και ένα μεγάλο μέρος της Διοικούσας, ιδιαίτερα, Εκκλησίας, παραμένει τραγικά ανυποψίαστο για την αγαπητική επαναστατική δυναμική που θα έπρεπε να βιώνει και να μεταδίδει. Μένει τραγικά ανυποψίαστο, ακόμη, για το τι επέφερε την (παραπάνω) μεταπολιτευτική κατάπτωση και χωρίζει, άκρως αντορθόδοξα, το πνευματικό από το κοινωνικό και κατ’επέκταση πολιτικό ακόμη και σήμερα. Έχουμε, αδελφοί, την θέληση να ανατρέψουμε αυτή την θανατερή κατάσταση;

Σημ. φιλαλήθη/philalethe00: Δημοσιεύεται παρηλλαγμένο, δηλ. με μικρές αλλαγές, στο τρέχον φύλλο -φ. 811(1123)- της «Χριστιανικής»