Posts Tagged ‘«δίκαιος πόλεμος»’

8 πράγματα που αγνοούμε περί την Ορθόδοξη πίστη

19 Νοεμβρίου, 2017

Ορισμένα πράγματα περί Ορθόδοξης πίστης που έχω μετά από έρευνα ανακαλύψει και εξακριβώσει και για τα οποία βέβαια υπάρχει ακριβής και άφθονη τεκμηρίωση για όποιον ενδιαφέρεται. Υπάρχουν και πολλά άλλα βέβαια, για τα οποία έχουμε μιλήσει σε σειρά άλλων αναρτήσεων. Στόχος είναι πάντοτε αυτό που έλεγε ο μεγάλος Ρώσος θεολόγος της διασποράς Παύλος Ευδοκίμωφ: «ο εξαγνισμός της πίστης». Αυτός πίστευε ότι ήταν το κλειδί για την εμφάνιση (όπως και την εξαφάνιση) αθεϊστικών ρευμάτων. Ευχή να προβληματιστούμε όλοι θετικά και δημιουργικά και να εμβαθύνουμε στα περί την πίστη.

Έχουμε λοιπόν και λέμε…

(more…)

Παραλειπόμενα για την στράτευση και τον πόλεμο από εκκλησιαστική σκοπιά

11 Ιουλίου, 2012

Άγιοι Μπόρις και Γκλεμπ, οι πρώτοι Ρώσσοι Άγιοι

Οι προηγούμενες αναρτήσεις ελπίζω ότι έδωσαν σε όσους φίλους έκαναν τον κόπο και τις διάβασαν μια εικόνα της πιο αγνής και ανόθευτης περιόδου της εκκλησιαστικής μας Ιστορίας. Είδαμε εκεί πώς το να επιλέξει κανείς το στρατιωτικό επάγγελμα, το να στρατευθεί δηλαδή, τον στερούσε από την δυνατότητα να γίνει Χριστιανός! Άλλη ηταν η αντιμετώπιση όσων ΉΔΗ ήσαν στρατιώτες, οι οποίοι πάντως φαίνεται ότι κατά κανόνα «εν μαχαίρα απέθανον». Πάντως, αναγνωρίζεται ότι «ο Χριστιανός δεν προορίζεται, για να γίνει στρατιώτης. Ένας Χριστιανός δεν πρέπει να γίνει στρατιώτης, εκτός και αν εξαναγκαστεί από ένα αρχηγό που φέρει σπαθί. Δεν πρέπει να φορτώσει τον εαυτό του με αμάρτημα του αίματος. Αλλά αν έχει χύσει αίμα, δεν πρέπει να μετέχει στα Μυστήρια, εκτός αν εξαγνιστεί από μια τιμωρία, δάκρυα και θρήνο. Δεν πρέπει να προχωρήσει απατηλά, αλλά με τον φόβο του Θεού.» (Κανόνες 13-14 Ιππολύτου, 4ος αι. μ.Χ.).

Παραταύτα, όπως είδαμε και στο πρώτο μέρος, αυτό αφορά την πρώτη επιλογή, την τέλεια, την τελείως ειρηνιστική και μη-βίαια. Ο άλλος δρόμος είναι αυτός του κατά περίπτωση δικαιολογήσιμου πολέμου…

(more…)

Επιτρέπεται από τους Αγίους και τους Ιερούς Κανόνες η στράτευση;(Μέρος 2ο και τελευταίο)

9 Ιουλίου, 2012

Στα παρακάτω, σκοπεύω βασικά να δώσω ορισμένα στοιχεία που οι περισσότεροι τα αγνοούμε ή τα παραγνωρίζουμε. Μπορείτε και θα ήλπιζα να τα δείτε και ως συμπληρωματικά σε άλλα πράγματα γνωστά στους περισσότερους ή ακόμη βοηθητικά σε μια ιεραρχία ηθική και πνευματική: τι είναι καλό και τι είναι άριστο, τι είναι ασφαλές ηθικοπνευματικά και τι επισφαλές, τι αρμόζον και τι παράταιρο, τι ανεκτό και τι «αναγκαίο (αλλά) κακό». Οι ενστάσεις είναι πάντα τελείως ευπρόσδεκτες…

Άγιος Μαξιμιλιανός, (μεγαλο)μάρτυρας του Χριστού. Είπε στην δίκη του τα εξής: «Δεν μπορώ να υπηρετήσω. Δεν μπορώ να κάνω κακό. Δεν θα είμαι ένας στρατιώτης αυτού του κόσμου. Είμαι ένας στρατιώτης του Χριστού.»

Να πιάσουμε το νήμα από την αρχή…

Σήμερα, στην Ελλάδα, στην «στρατευομένη Εκκλησία», ξέρουμε ότι οι «Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας» λογίζονται όχι μόνον ως επιτρεπτές, αλλά και περίπου ως το απαύγασμα του Έθνους μας. Ο πατριωτισμός και το φιλοστρατιωτικό πνεύμα δίνει και παίρνει ενδοεκκλησιαστικώς. Παράδειγμα, στις λιτανείες των εικόνων των Αγίων συμμετέχει ενίοτε και η …στρατιωτική μπάντα. Η ακραιφνώς φιλοστρατιωτική εφημερίδα «Στόχος» έχει στο εξώφυλλό της τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο με την επεξήγηση: «ζει και μας οδηγεί». Σε «χριστιανικές αδελφότητες», περιλαμβάνονται συχνά στρατιωτικές και εξόχως «εθνικοπατριωτικές» απεικονίσεις: η Αγία Σοφία ελληνική, ο Άγιος Γεώργιος που όχι μόνο χτυπάει τον δράκο, αλλά έχει το δόρυ του πλάι σε κάποιον ανθρώπινο εχθρό(!!!) κ.λπ..  Επί αρχιεπισκοπίας Χριστοδούλου (1998-2008) -ουδείς αναμάρτητος-, επεβλήθη και η …στράτευση των Ιερέων της εν Ελλάδι Εκκλησίας(προ του να ιερωθούν), ακόμη και προτάθηκε η αγιοποίηση κατά τα αθάνατα πρότυπα του Παπισμού κάποιων «εθνομαρτύρων»: ρώσικη σαλάτα. Βέβαια, υπήρχαν πάντοτε αρκετοί ιερείς και εκκλησιαστικοί διανοούμενοι που αντιστρατεύονταν όλα αυτά, με επιχειρηματολογία Πατερική και πολύ ισχυρή. Όλα αυτά δημιουργούν, πάντως, ένα σαφές κλίμα και χρώμα, που το ξέρετε οι περισσότεροι από εσάς…

Παραταύτα και ενδεικτικώς, ο γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ένας (όντως) Άγιος της εποχής μας που μόνασε στο Έσσεξ της Αγγλίας, είχε γράψει κάτι ανησυχαστικό για όσους πρεσβεύουν όλα αυτά:

«θα προετίμων μάλλον να ακούω περί χιλιάδων ίσως θυμάτων εκ σεισμών, πλημμύρων, επιδημιών και άλλων θεομηνιών και καταστροφών, αίτινες προκαλούν συνήθως την συμπάθειαν πάντων, ή περί πολέμων, οίττινες σχεδόν ανεξαιρέτως παρασύρουν πάντας εις ηθικήν συμμετοχήν εις τους φόνους. Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα αμαρτία εκεί­νης του πολέμου…»

Και τίθεται το ερώτημα: δεν είναι η Ορθοδοξία η Πατερικότητα; Ποιος έχει, λοιπόν, την αλήθεια; Γιατί τέτοια σύγχυση;

(more…)