Posts Tagged ‘Γκάλμπρεϊθ’

Ο κ. πρωθυπουργός στην Διεθνή Έκθεση

12 Σεπτεμβρίου, 2014

PrimMinisterDethΠαράδοξη ήταν η παρουσία του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης η οποία συνοδεύεται κατά παράδοση από ομιλία του, η οποία έλαβε πράγματι χώρα στις 06/09. Η ομιλία του αυτή φαίνεται πως εμπεριείχε ένα πολύ μεγάλο πλήθος από νεφελώδεις διακηρύξεις, οι οποίες αναφέρονται σε κάποια «απογείωση» της οικονομίας η οποία είναι προ των πυλών και την οποία με σατανικό πράγματι τρόπο προσπαθεί να αποτρέψει μια αδίστακτη αντιπολίτευση. Γεγονός είναι πάντως πως οι λόγοι του κ. Σαμαρά δεν φαινόταν να πολυενθουσιάζουν τους ακροατές του που αποτελούνταν από ένα στενά κομματικό ακροατήριο κατά κύριο λόγο, εκτός των εκπροσώπων των τοπικών θεσμών(μεταξύ των οποίων και ο Μητροπολίτης Άνθιμος), οι οποίοι, μάλλον απρόθυμα, χάρισαν ορισμένα αναιμικά χειροκροτήματα κατά διαστήματα. Φαντάζεται άλλωστε κανείς πως θα έχουν βαρεθεί την κατακραυγή και την απόρριψη από τους ηλικιωμένους ανθρώπους που κυρίως τους έχουν απομείνει ως ψηφοφόροι, σύμφωνα πάντοτε με τις σχετικές στατιστικές. Όλα λειτουργούν εξ άλλου σε μια βάση κόστους-οφέλους σύμφωνα με τον φιλελευθερισμό.
(more…)

Για τις ευρωεκλογές:ψαριά ιδιαζούσης υπεραξίας…

30 Μαΐου, 2009

Μας το θύμισε το Α.Σ.Κ.Ε., «αγωνιστικό σοσιαλιστικό κόμμα Ελλάδας», σε άρθρο του σχετικού εκτελεστικού υπευθύνου του -και ανά τακτά διαστήματα αρθρογραφούντος- Ν. Καργόπουλου. Ελπίζω να δειχθή ψυχωφελές οπωσούν… 🙂

Ο συνδεσμός κείται εδώ.

Πρόκειται, λοιπόν, για δήλωσιν της αυτού Καπιταλιστικωτάτης Εξοχότητος, Χανς Όλαφ Χένκελ, όστις τυγχάνει πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων(πρβλ. τον δικό μας Σ.Ε.Β.), σε συνέντευξη στη «Λε Μοντ». Είπεν, λοιπόν, και ελάλησεν στην προειρημένη εφ. «Le monde», το 1999, 31 Μαΐου:

«Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά εθνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα».

O Χένκελ ομιλών...

O Χένκελ ομιλών...

…και τα σχόλιά μας περισσεύουν. Απλώς, να θυμίσουμε, ότι το 1976 ήδη, ο J.K. Galbraith, στην «εποχή της αβεβαιότητάς» του, και σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια (όποιος ενδιαφέρεται για την παραπομπή καταλεπτώς, είναι υπόθεση ορισμένων λεπτών η εύρεσή της) του υπέροχου και τόσο ενθέρμως «έντιμου» αυτού βιβλίου, είχε σημειώση κάτι «κυνικό», αν και από την πλευρά του συμπονετικού ακαδημαϊκού διδασκάλου, για την Ε.Ο.Κ. ταύτη την φορά. Ότι, ο προβαλλόμενος κοινώς ισχυρισμός ήταν, ότι οι στάρτσι της Ε.Ο.Κ. εμελέτησαν πάλι τον Adam Smith και κατέληξαν στην «Κοινή Αγορά» εκείνη που κατέληξε στην σημερινή μας παντοειδή πολιτική αιχμαλωσία, ΑΛΛΆ «το πιο πιθανό» είναι, έλεγε ο δάσκαλος, ότι υπήρξε συνειδητή επιλογή των «πολυεθνικών εταιρειών» οι οποίες, συμπληρώνουμε εμείς, τότε -το «πολυεθνικό κεφάλαιο», όπως θα λέγαμε- διαμορφώνονταν σε «κυρίαρχους παίκτες».

Και άλλωστε, όπως σημείωνε αλλαχού στο αυτό κεφάλαιο:

τελειωτική λύση για την πολυεθνική εταιρεία είναι η πολυεθνική εξουσία(πρβλ. ΕΟΚ, Ε.Ε.),

και για την οποία η απώλεια της εθνικής ταυτότητας στρώνει το έδαφος(συμπλήρωνε).

Αι, τι να πούμε πια; Εκκεντρικότητες καθηγητών… 🙂

Πρώτη ανάρτηση: οικονομικίστικου τύπου σχόλιο…

28 Μαρτίου, 2009
Είμαστε όλοι Κεϋνσιανοί τώρα(1971)

"Είμαστε όλοι Κεϋνσιανοί τώρα"(1971)

Τούτο ειπώθηκε από τον άνωθε πρόεδρο των ΗΠΑ τότε. Το 1971. Ο Galbraith μίλησε τότε για επιστροφή ενός ορισμένου «σοσιαλισμού».  Στα θετικά του σαφώς συγκαταλέγεται,  ότι θεωρήθηκε από τον Μίλτον Φρίντμαν ο πλέον κρατιστής πρόεδρος των τελευταίων δεκαετιών, με το μέγα πλήγμα, ότι ήταν «Ρεπουμπλικάνος»(πρβλ. «Συντηρητικός», «Δεξιός», «Φιλελεύθερος»,  «Καπιταλιστής»).

Στα αρνητικά της εποχής που κυβέρνησε, όμως, καταλέγεται η πετρελαϊκή κρίση, και ιδίως αυτή του 1973, και το χρηματιστηριακό «κραχ» που επακολούθησε.

Μεγάλοι οικονομολόγοι διαφωνούν σχετικά με τις αιτίες αυτής της κρίσης. Ο John Kenneth Galbraith τονίζει στο βιβλίο του «Ένα ταξίδι στον χρόνο της οικονομίας» την τεράστια βαρύτητα αυτού που ονομάζουμε «σπείρα μισθών-τιμών»,  που λόγω ανόητου υπερφιλελευθερισμού, και συγκεκριμένα απουσίας ελέγχων τιμών δεν συγκρατήθηκε, και έτσι εκτόξευσε τον πληθωρισμό κοκ. Ο Τζωρτζ Σόρος, στο βιβλίο του για την κρίση του 2008 που εξεδόθη προσφάτως, μίλησε για μη-συστημική κρίση, δηλαδή για κρίση που δεν παρήχθη από το σύστημα.

Ο αειθαλής Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ ανιστορεί

Ο αειθαλής Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ ανιστορεί

Άλλοι περιάδραξαν την ευκαιρία, όμως, να μιλήσουν για συντριβή του κεϋνσιανού προτύπου της οικονομίας. Ο Galbraith, σε πολλά κεϋνσιανός ο ίδιος (ως «μετακεϋνσιανός», ας πούμε), είχε πη,  ότι ο κεϋνσιανισμός ήταν καλός για μία περίοδο, αλλά όχι για πάντα, το 1976. Ο Κρούγκμαν θεωρεί δε, ότι ποτέ δεν εφαρμόστηκε κεϋνσιανισμός…!

Η σημερινή οικονομική κρίση

Η σημερινή οικονομική κρίση, όμως, δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Κατ’αρχάς, κρίση υπήρχε πάντοτε τα τελευταία 20-30 έτη. Αλλά ποτέ, βεβαίως, δεν θα ειδωθή να χαρακτηρίζεται από τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. κρίση μία κρίση του αδιαλλείπτως επιδεινούμενου συντελεστή Gini, π.χ., που καταμετρά την ανισοκατανομή του εισοδήματος. Η κρίση η σημερινή χαρακτηρίστηκε ορθότατα από τον (κατ’εξοχήν άνθρωπο της πλουτοκρατίας, εννοείται)  Τζωρτζ Σόρος κρίση συστημική. Παρήχθη από το σύστημα, με άλλα λόγια.  Δεν συνέβη μετά από μία προαποφασισμένη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όπως το 1973. Συνέβη κατά την λειτουργία του (απορρυθμισμένου) συστήματος, όπως χορήγηση εξαιρετικά ριψοκινδύνων στεγαστικών δανείων. Και είναι σαφές, ότι αποκάλυψε μια κρίση αγοραστικής δύναμης. Αποκάλυψε πόσο εύθραυστη σε κάθε επίπεδο είναι η ανάπτυξη που δεν συνοδεύεται από στοιχειώδη διάχυσι του εισοδήματος σε κάθε κοινωνικό στρώμα.

Και βέβαια, ακόμη, μπορούμε να πούμε, ότι ακύρωσε αναδρομικά την θεωρία του «liberal» καθηγητή του Χάρβαρδ Μπέντζαμιν Φρίντμαν, ο οποίος στο βιβλίο του που εικονίζεται παρακάτω, προσπάθησε με οικονομετρικά εργαλεία, στατιστικά, ας πούμε, να καταδείξη την ομαλότητα, κοινωνική/πολιτική/οικονομική κτλ., που προκαλεί μόνη η συνεχής αύξηση της παραγωγής, του ΑΕΠ.

Οι ηθικές συνέπειες της οικονομικής μεγέθυνσης-B.Friedman
Βέβαιον είναι,  ότι ο Marcuse θα είχε κατατάξη την θεωρία αυτή του αξιόλογου καθηγητή, μαζί, πολλώ δε μάλλον, με τους αμετανόητους «νεοφιλελεύθερους» συνοδοιπόρους, στους ηθικούς αυτουργούς του «Μονοδιάστατου ανθρώπου», και ο Galbraith στους προωθητές της «συμβατικής σοφίας», της  διαβόητης «conventional wisdom» του…

Μερικές φορές τίποτα («κοσμικό») δεν ικανώνει κάποιον άνθρωπο να δη πέρα από ορισμένες προκαταλήψεις……!