Posts Tagged ‘Βαλκανική’

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς(1894-1979) για τους Έλληνες, εμάς

11 Οκτωβρίου, 2010

Ξέρετε, είναι αρκετά διασκεδαστικό να βλέπη κανείς ορισμένους προσχωρημένους στην ιδεολογία της ευρωλιγούρας, την κατά ορισμένους ξεκινήσασα κατά την «αναγραμματισμένη» μορφή της ημερομηνίας της Άλωσης που είναι το 1354, όταν ο Δημήτριος Κυδώνης μετέφρασε στα ελληνικά τον Θωμά Ακινάτη (ήταν η Summa Theologiae), πριν προσχωρήσει στον Παπισμό μερικά έτη αργότερα. Δυστυχώς, «μιλάνε πολύ, αλλά με λάθος μήνυμα». Και όχι μόνο με λάθος μήνυμα, αλλά χωρίς να κατέχουν με μία ορισμένη επάρκεια κάποιο θέμα, που τους οδηγεί σε αστειότητες ιδεολογικές. Έτσι, π.χ., ο πατήρ Μπέης στα άρθρα του στην «Ε» τολμάει να μας μιλάη επανειλημμένως και ανεπαισθήτως για την …ρωμέικη αναίδεια(sic) και την «βαλκανική καθ’ημάς Ανατολή» που βεβαιότατα καταλαβαίνουμε πόσο μπανάλ είναι, πόσο αθεράπευτα πτωχική και πόσο βαθιά ντροπή πρέπει να φέρουμε για αυτήν. Βεβαίως, επίσης, και είναι, δηλώνει ακραιφνής θαυμαστής του κου Σημίτη (ναι, ακόμη και σήμερα), και θεωρεί ότι τα (συνήθως και κατά ιδεολογία ανυπόφορα νερόβραστα, στον κλασσικισμό, και πάντως προ της άνθισης του ρομαντισμού) κομμάτια που έφκιαχναν οι Χέντελ μπορούν να είναι εφάμιλλα της Λειτουργίας του Χρυσοστόμου και των Πατέρων- πράγμα που φοβάμαι ότι πρώτα-πρώτα δείχνει το μέγεθος της απουσίας επαφής με την καισαρική διαφορά Δύσης-Αίρεσης και Ορθοδοξίας, πράγμα που ήθελε ακριβώς να επισημάνει ο Κόντογλου μιλώντας για «θείο πάθος» αντί για «θείο δράμα«(πρβλ. θέατρο, όπερα). Δεν έχουν γνωρίσει την καλοσύνη(δεν πουλάει άλλωστε, ούτε παράγει εφέ) και το ήθος, κατ’αρχάς, των Ορθόδοξων «λαοτήτων» των Βαλκανίων, και του Βορρά, και, όπως ο ευαίσθητος δυτικόφιλος επαναστάτης Αλεξάντερ Χέρτσεν πριν την επίσκεψή του στην Δύση, θεωρούν ότι το Δυτικό πνεύμα είναι προς εκθειαστέο. Από την άλλη, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν καταδέχθηκε να πάρη πτυχίο, μην τελειώνοντας την πτυχιακή του διατριβή σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας, λόγω της άρνησής του να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις των Ευρωπαίων που δεν τους άρεσε καθόλου η δριμεία κριτική του στον Ευρωπαίο άνθρωπο και τον επιφανειακό, ως συνήθως, ουμανισμό του. Ο δε Βλαδίμηρος Σολοβιώφ πήρε το δίπλωμα του Μαγίστρου των Επιστήμων, οιονεί διδακτορικό, υποστηρίζοντας περί το 1875(1874, αν δεν απατώμαι) την διατριβή του με τον εύγλωττο τίτλο «Η κρίση της δυτικής φιλοσοφίας. Κατά των θετικιστών.» Μόνο που το έλαβε στην Ρωσσία, μετέχοντας στην περίφημη Αναγέννηση που έλαβε χώρα κατά τον 19ο αιώνα, τα τέλη, εκεί. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, να μην πλατυάσω άλλο, λογιότατος όπως ο πρωτοχριστιανικός Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυρας(από τον οποίο και έλαβε εσκεμμένα το όνομα -το πραγματικό του ήταν Μπλάγκογιε), όμως, σε αντίθεση με την Ευρώπη, είχε σε ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση το (ψευτο-)Ρωμαΐϊκο, την Ορθόδοξη Ελλάδα, του 1920, και μίλησε με λόγια που θα δούμε αμέσως παρακάτω και τα οποία λαμβάνονται από την εξοχη, όντως, μελέτη του π. Αθ. Γιέβτιτς(σήμερα, εδώ και έτη, σε επισκοπικό αξίωμα) για αυτόν… Λέει, συνηθίζει να λέη, λοιπόν, ο νεοαναγνωρισθείς -κρατήστε την έκφραση- Άγιος τα εξής σχεδόν απίστευτα:

(more…)