Posts Tagged ‘αστικός ευρωπαϊσμός’

Μίξη άμικτη και τέρας αλλόκοτο.(Αστήρ της τηλοψίας ομιλεί καυστικώς περί Εκκλησίας και Ευρώπης).

26 Οκτωβρίου, 2010

Μετά καπιταλιστικής χειραφετήσεως

Ένας -οργισμένος- λίαν αγαπητός φίλος μου έστειλε χθες μήνυμα περί της «διακαναλικής συνέντευξης Γιωργάκη» ότι «πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία -χουντοπατέντα». Αναρωτιέται δε τι άλλο θα δούμε. Εγώ συγκαταβαίνω, πάντως, στην διερώτηση (-έχοντας εν τω μεταξύ πέσει από την καρέκλα λόγω γέλωτος).

Αλλά, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θα ήθελα να μιλήσουμε σήμερα. Είναι κάτι περί βαρυσήμαντης δήλωσης του μεγίστου εκείνου σκηνοθέτη που με αυτήν του την δήλωση προσχωρεί στην ελληνογενή σχολή των Παρισίων. Είπε, λοιπόν, και ισχυρίστηκε το εξής: ότι η Εκκλησία(ναι, ναι, νοείται κληρικαλιστικά-Παπικά, τι σημασία έχει τώρα αν είναι υπό το μηδέν η διατύπωση σε εκκλησιολογικό επίπεδο, δεν βαριέσαι) ασκεί πολιτική εξουσία. Και ότι είμαστε, ναι, το «τελευταίο θεοκρατικό Κράτος της Ευρώπης»!!! Διατύπωση αντάξια ενός Τζαννετάκου και ενός Κουναλάκη, ο δε κος Μίχας μας μας χαρακτηρίζει πάντως στα αγγλόφωνα άρθρα του που έχω υπ’όψει το τελευταίο μαρξιστικό Κράτος της Ευρώπης. Πριν αρχίσουμε να τραβούμε τα μαλλιά μας (μην τα χαλάσουμε κιόλας, τι θα πει ο κόσμος…), ας κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις. Κριτικές, για να εκφράσω την απαγορευμένη έννοια. Αν αντέχετε την φρίκη, η είδηση βρίσκεται εδώ· η καλή εφημερίδα (δεν γενικεύω επιπόλαια, ως γνωστόν) και η καλή συντάκτρια, ειδικότερα, που μάχεται τον, μελαγχολικά πράγματι, μονήρη αγώνα της Προόδου, αυτήν που ο αναρχοσυνδικαλιστής Ζωρζ Σορέλ απέρριψε στο έργο του Μαρξ ως αστική του 19ου αι., φρόντισε να την τιτλοποιήση, για να μην παραπέσει.

(more…)

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς(1894-1979) για τους Έλληνες, εμάς

11 Οκτωβρίου, 2010

Ξέρετε, είναι αρκετά διασκεδαστικό να βλέπη κανείς ορισμένους προσχωρημένους στην ιδεολογία της ευρωλιγούρας, την κατά ορισμένους ξεκινήσασα κατά την «αναγραμματισμένη» μορφή της ημερομηνίας της Άλωσης που είναι το 1354, όταν ο Δημήτριος Κυδώνης μετέφρασε στα ελληνικά τον Θωμά Ακινάτη (ήταν η Summa Theologiae), πριν προσχωρήσει στον Παπισμό μερικά έτη αργότερα. Δυστυχώς, «μιλάνε πολύ, αλλά με λάθος μήνυμα». Και όχι μόνο με λάθος μήνυμα, αλλά χωρίς να κατέχουν με μία ορισμένη επάρκεια κάποιο θέμα, που τους οδηγεί σε αστειότητες ιδεολογικές. Έτσι, π.χ., ο πατήρ Μπέης στα άρθρα του στην «Ε» τολμάει να μας μιλάη επανειλημμένως και ανεπαισθήτως για την …ρωμέικη αναίδεια(sic) και την «βαλκανική καθ’ημάς Ανατολή» που βεβαιότατα καταλαβαίνουμε πόσο μπανάλ είναι, πόσο αθεράπευτα πτωχική και πόσο βαθιά ντροπή πρέπει να φέρουμε για αυτήν. Βεβαίως, επίσης, και είναι, δηλώνει ακραιφνής θαυμαστής του κου Σημίτη (ναι, ακόμη και σήμερα), και θεωρεί ότι τα (συνήθως και κατά ιδεολογία ανυπόφορα νερόβραστα, στον κλασσικισμό, και πάντως προ της άνθισης του ρομαντισμού) κομμάτια που έφκιαχναν οι Χέντελ μπορούν να είναι εφάμιλλα της Λειτουργίας του Χρυσοστόμου και των Πατέρων- πράγμα που φοβάμαι ότι πρώτα-πρώτα δείχνει το μέγεθος της απουσίας επαφής με την καισαρική διαφορά Δύσης-Αίρεσης και Ορθοδοξίας, πράγμα που ήθελε ακριβώς να επισημάνει ο Κόντογλου μιλώντας για «θείο πάθος» αντί για «θείο δράμα«(πρβλ. θέατρο, όπερα). Δεν έχουν γνωρίσει την καλοσύνη(δεν πουλάει άλλωστε, ούτε παράγει εφέ) και το ήθος, κατ’αρχάς, των Ορθόδοξων «λαοτήτων» των Βαλκανίων, και του Βορρά, και, όπως ο ευαίσθητος δυτικόφιλος επαναστάτης Αλεξάντερ Χέρτσεν πριν την επίσκεψή του στην Δύση, θεωρούν ότι το Δυτικό πνεύμα είναι προς εκθειαστέο. Από την άλλη, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν καταδέχθηκε να πάρη πτυχίο, μην τελειώνοντας την πτυχιακή του διατριβή σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας, λόγω της άρνησής του να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις των Ευρωπαίων που δεν τους άρεσε καθόλου η δριμεία κριτική του στον Ευρωπαίο άνθρωπο και τον επιφανειακό, ως συνήθως, ουμανισμό του. Ο δε Βλαδίμηρος Σολοβιώφ πήρε το δίπλωμα του Μαγίστρου των Επιστήμων, οιονεί διδακτορικό, υποστηρίζοντας περί το 1875(1874, αν δεν απατώμαι) την διατριβή του με τον εύγλωττο τίτλο «Η κρίση της δυτικής φιλοσοφίας. Κατά των θετικιστών.» Μόνο που το έλαβε στην Ρωσσία, μετέχοντας στην περίφημη Αναγέννηση που έλαβε χώρα κατά τον 19ο αιώνα, τα τέλη, εκεί. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, να μην πλατυάσω άλλο, λογιότατος όπως ο πρωτοχριστιανικός Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυρας(από τον οποίο και έλαβε εσκεμμένα το όνομα -το πραγματικό του ήταν Μπλάγκογιε), όμως, σε αντίθεση με την Ευρώπη, είχε σε ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση το (ψευτο-)Ρωμαΐϊκο, την Ορθόδοξη Ελλάδα, του 1920, και μίλησε με λόγια που θα δούμε αμέσως παρακάτω και τα οποία λαμβάνονται από την εξοχη, όντως, μελέτη του π. Αθ. Γιέβτιτς(σήμερα, εδώ και έτη, σε επισκοπικό αξίωμα) για αυτόν… Λέει, συνηθίζει να λέη, λοιπόν, ο νεοαναγνωρισθείς -κρατήστε την έκφραση- Άγιος τα εξής σχεδόν απίστευτα:

(more…)