Posts Tagged ‘Αστικός αθεϊσμός’

Η θεωρητική φυσική, το νέο βιβλίο του Stephen Hawking και ο καθεστωτικός ταριχευμένος αστικός αθεϊσμός

4 Σεπτεμβρίου, 2010

Ο Στίβεν Χώκινγκ είναι μία πολύ γνωστή φιγούρα των ακαδημαϊκών της Θεωρητικής Φυσικής, κυρίως λόγω της νευρομυικής του πάθησης και χάρις σε ένα βιβλίο του «εκλαϊκευτικής επιστήμης», το «Χρονικό του χρόνου».  Ο Χώκινγκ θα κυκλοφορήση νέο βιβλίο την επόμενη εβδομάδα και από ό,τι φαίνεται, κάποιος προσπαθεί να κάνη θόρυβο σερβίροντας ξαναζεσταμένη σούπα «επιστημονικής» θεωρίας με ηχηρές απόψεις που οι δικοί μας δημοσιογράφοι ως καλοί μέτοχοι της αστικής τάξης πραγμάτων και παιδιά της εποχής τους παρερμήνευσαν, πετώντας στα πρόσωπα όσους τους διαβάζουν μία σειρά τερατώδικων και γελοίων ανακριβειών, ιστορικών, ιστορίας των επιστημών, αλλά και δημοσιογραφικών ακόμη. Και επειδή όλα αυτά είναι και «μυρίων κεραυνών άξια», όπως αγαπά να λέη ο ι. Χρυσόστομος, και επειδή η υπόθεση ζέχνει από πολλά μέτρα και επειδή, τέλος, το ψέμμα των Μήντια(sic) πρέπει να πάρη απαντήσεις, θα ασχοληθούμε.

(more…)

Πάλιν και πολλάκις τα περί «Δεξιάς του Κυρίου» ή περί Παπαθεμελή, Καρατζαφέρη και «αναπαλλοτρίωτης» εκκλησιαστικής περιουσίας

1 Οκτωβρίου, 2009

Διαβάζω στο «Βήμα» της Κυριακής: Ηγετικό στέλεχος επί χρόνια της Επιτροπής Ορθοδόξων της Βουλής, γενικός γραμματέας επί μία δεκαετία της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης των Ορθοδόξων στην οποία συμμετέχουν ορθόδοξοι βουλευτές απ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης και μέλος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ενωσης, της νεολαίας της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή», από την οποία πέρασαν χιλιάδες νέοι των δεκαετιών του ΄50, του ΄60 και του ΄70, ο Στ. Παπαθεμελής μετά τις τελευταίες τοποθετήσεις του κ. Καρατζαφέρη έδειξε ότι δεν αλλάζει εύκολα θέσεις και απόψεις. Εδειξε ότι υποστηρίζει, όπως λένε στενοί του συνεργάτες, τις θέσεις της Εκκλησίας ανεξάρτητα από το κλίμα της εποχής και το υψηλό ρίσκο.

Ο λόγος -το λοιπόν- περί Στ. Παπαθεμελή, προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης, που τελευταίως μάθαμε το αίσιον και φέρελπι, ότι θα έχη(πλην της -επικεφαλής του ψηφοδελτίου- εξαίρετης καθ. και πρυτάνεως του Πα.Μακ. και φιλόπονης συγγραφέως Μ.Νεγρεπόντη-Δελιβάνη) και την συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του καθηγητή της Παντείου και προέδρου της ιστορικής Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου Νεοκλή Σαρρή. Ενδεικτικά, όθεν το πληροφορηθήκαμε, το άρθρο του «Παρόν»-τος.

Δείτε, όμως, τι με «ενοχλεί» και εξανίσταμαι με το άρθρο. Ο Στ. Παπαθεμελής κατέπτυσε την σοσιαλφιλελευθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ και δημιούργησε κάποιο άλλο κόμμα. Με άλλα λόγια, έκανε κριτική εξ ευωνύμων στο μετηλλαγμένο αυτό κόμμα.

Έκτοτε, και σαφώς, ακόμη και προσκείμενοι στην σκληρή (δεξιά-) υπαρκτοεκσυγχρονιστική μερίδα του ΠΑΣΟΚ, μας έλεγαν, ότι… «βρέθηκε αίφνης στην Δεξιά» ή, ακόμη και ότι ήταν δεξιός(sic) ή ό,τι συναφές ένεκα της συνεργασίας με την(ατυχούς, όντως, έμπνευσης, αλλά με πλούσιο ιστορικό προηγούμενο και, άρα, άσχετη αιτολογία) Ν.Δ. το 2004. (Αυτά τα λέω γνωρίζοντας και εγγύθεν θέσεις αγαπητών φίλων ενταγμένων ή και …σκληροπυρηνικών της νεολαίας του κόμματος αυτού.)

Λήθη και αλήθεια δεν τέμνονται ουδαμού…

…και άρα δεν είναι μπορετό να …τεθή στην απολησμονιά η συμμετοχή του εν λόγω πολιτικού προσώπου στην ριζοσπαστικά χριστιανοσοσιαλιστική Χριστιανική Δημοκρατία(με την οποία συνεργάστηκε εκλογικά στις προηγούμενες εκλογές και στην οποίαν την αναφερόμενη στο άρθρο δεκαετία του ’70 στάθηκε αντιπρόεδρος), η πολυειδής σύγκρουση με τα αστοχριστιανικά σωματεία όπως η (τοτινή) «Ζωή», και ακόμη και με τ0 δεσποτικό/δεσποτοκρατικό κατεστημένο, που τον εδίωξε, αντάμα, βέβαια, με πολλούς άλλους Ορθόδοξους φιλοπρόοδους/ανατρεπτικούς αγωνιστές, με τρόπο που θυμίζει αμυδρά και την (ψευδο-)σύνοδο στην Δρυ και τον Χρυσόστομο.

Αντιστασιακά κείμενα του Σ.Π.

Η εκκλησιαστική περιουσία

Πρόκειται για ακανθώδες θέμα που οι φωταδιστάδες και οι συντηρητικοί το αγνοούν αρκετά συνήθως. Υπάρχει το («ιεροκανονικό»/παραδοσιακό) αναπαλλοτρίωτό της, ως γνωστόν. Ό μ ω ς, ο τρόπος λειτουργίας της εν Ελλάδι αυτοκέφαλης Εκκλησίας είναι τελείως εσφαλμένος, κοσμικός στο έπακρον, αντικανονικός, έρχεται σε τέλεια αντίθεση με τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδοξίας, που έρχονται σε αντίθεση με τις εξουσιαστικές φιλαρχίες πολλών Ποιμεναρχών(δεν γενικεύω, ευδήλως).  Όπως έχω ξαναπή, ξέρουμε, ότι γνήσιοι/»αυστηροί» Κολλυβάδες όπως ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος και περισσότερο άλλοι όπως ο Νεόφυτος ο Καυσοκαλυβίτης ήλθαν σε σφοδρή σύγκρουση με το («νωχελικό») εκκλησιαστικό κατεστημένο για το θέμα της κατ’οικονομίαν, αντικανονικής τέλεσης των μνημοσύνων με κόλλυβα εκτός Σαββάτων. Ακόμη και ο Άγιος Μακάριος ο Κορίνθου που δεν ασχολήθηκε, αλλά δεν τα τελούσε Κυριακές παρά μόνο Σάββατα, διώχθηκε(από το Άγιο Όρος) για τούτο. Υπάρχουν πολύ βασικότερα τέτοιας υφής θέματα, όμως, σήμερα, π.χ. του πολιτεύματος της Εκκλησίας, που χρήζουν ζήλου πολύ επίσης. Ένα εξ αυτών είναι η ό ν τ ω ς συνοδικότητα(που σημαίνει δημοκρατικότητα ακριβώς). Όταν αποκατασταθούν αυτά, θα μπορούμε να μιλούμε και για «εκκλησιαστική περιουσία που βρίσκεται στα χέρια της Εκκλησίας» και όχι της -«εν τη Εκκλησία»- Ιεραρχίας και που, άρα, δεν πρέπει να πάη στο αστικό-καπιταλιστικό Κράτος και τους εποφθαλμιούντες. Η περιουσία θα «αξιοποιείται» όχι εκμεταλλευτικά-καπιταλιστικά(για αυτό υπέστη τόσα βασανιστήρια και άπειρες ταπεινώσεις ο αναγεννησιακός λόγιος και μετά Φωτιστής των Ρώσσων Ισαπόστολος Άγιος Μάξιμος ο Βατοπαιδινός/Γραικός), αλλά με συλλογική προσωπική εργασία που θα αποβαίνη προς όφελος όλων και των ενδεών, φτωχών και πάμφτωχων (και ξένων) πρώτων. Στην Γάζα, προ πολλών αιώνων, ο Άγιος Πορφύριος, επίσκοπος, είχε κατορθώση να δίνη ένα μισθό(άνευ εργασίας) που καλύπτει τις ανάγκες τους σε όλους τους ξένους και φτωχούς. Άραγε δεν θα μπορούσαμε σήμερα να το ποιήσουμε αυτό…; Μη γένοιτο (-τοιαύτη πλάνη).

Κατά συνέπεια, διαφωνούμε, μάλλον, με αμφοτέρους.

Πάντως, η προσπάθεια δημιουργία σπίλων στο παρελθόν, για να βολέψη «επιχειρήματα» παροντικά, είναι απαράδεκτη. Δυστυχώς, το κόμμα αυτό έχασε παράλληλα και εξ αρχής πάρα πολλούς και αριστερότατους κοινωνικά και μη-εθνικιστές πατριώτες. Οι γνώστες γνωρίζουν, ότι ο κατάλογος είναι μακρύς. Από τον σπουδαίο συγγραφέα Δαμιανό Βασιλειάδη και την ριζοσπαστική αριστεροπατριωτική Π.Α.Κ.-ική ομάδα του Α.Σ.Κ.Ε. μέχρι τον χριστιανοσοσιαλιστή καθ. Μ. Δρεττάκη, τον Μ. Χαραλαμπίδη και βέβαια τον χριστιανοσοσιαλιστή Στ. Παπαθεμελή(και την ομάδα του Δη.Κ.Κι.). Ιδιαίτερα, ο τελευταιος υπήρξε από τους ελάχιστους που διαφώνησαν ανοιχτά και ειλικρινά(με Κρητικό και Πολύδωρα, ίσως) στο θέμα της σύγκρουσης περί ταυτοτήτων κττ.. Μάλιστα, τότε θύμιζε(scripta manent) στους του κόμματός του τα περί «μπαγιάτικου αστικού αθεϊσμού» που πρεσβεύουν ανοήτως και τα περί νατσιστικού-χιτλερικού αντικληρικαλισμού και (κατ’ευφημισμό) «etat laique» που θέλουν και αυτοί …σοσιαλιστές όντες να εγκαθιδρύσουν. Σήμερα, κάποιος θα συμπλήρωνε με τον ριζικό αντικληρικαλισμό του Λεπέν και του «Εθνικού μετώπου». Όλα αυτά, βέβαια, έχουν ακριβώς ως συνέπεια αυτήν την λίαν οχληρή και μικροπρεπή (μιλώ γενικά, όχι επί τούτου) απόκριση. Ως πότε;

Αστικός αθεϊσμός: ο αθεϊσμός των απλήστων «αφεντικών» και των… προοδευτικών εν Ελλάδι γραφειοκρατών

3 Σεπτεμβρίου, 2009

Υπέπεσαν στην αντίληψίν μας κάποια άρθρα  περί Γαβρά κ.λπ. ενός περιοδικού που πρόσκειται σε τινά συνιστώσα του «Συνασπισμού»Ριζ.Α. ονόματι «Πολίτες»(ενδεικτικόν, ότι το εξώφυλλον εξεικονίζει την Γαλλική Επανάσταση -που ο π. Ι. Ρωμανίδης εθεώρει αντιφράγκικη -άλλο θέμα τούτο, βέβαια). Τα εν λόγω άρθρα μέσα στην εγνωσμένη σύγχυσιν νοός ή, μάλλον, θεολογικότερα, σύγχυσιν διανοίας, που διακατέχει -ομού μετά της παχυλής απαιδευσίας- αρκετούς εγχωρίους «προοδευτικούς»(αστικώς εννοούμενο) κατορθώνουν να θραύουν κάθε μετρητή ανοησίας, αθεϊστικού φανατισμού(φονταμενταλισμού, όπως έχει αποδείξη και ο Alister McGrath για τον… λατρευόμενο στο Ελληνόφωνο Φωταδιστάν Richard  Dawkins) και «θράσους της άγνοιας». Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις προκείμενες απίθανες φαιδρότητες (-θα ήταν γνώρισμα ληρώδους κρονολήρου, προφανώς, εξ άλλου. :- )  ) Απλώς, να επισημάνουμε την εξαίρετη δουλειά που εγένετο σε φίλια ιστολόγια(εμείς δεν ασχοληθήκαμε παρά ακροθιγώς για το Ιστορικόν μέρος της υπόθεσης), μεταξύ άλλων από το -παρά τις χασμώδεις διαφωνίες μας σε έτερα θέματα, ενν.- α-εργώδες και τον -έκτακτον- Papyrus52 εδώ.

Όλα αυτά εν συνδυασμώ με τις επικείμενες εκλογές της 4ης 10ου-και τα σχετικά εκλογικά διλήμματα- μας δίδουν μίαν εξαίρετο αφορμή, για να αναφερθούμε στο θέμα του επιδημικού όψιμου ελλαδικού αστικού αθεϊσμού, όπου ο γράφων θα προσπαθήση -με επίγνωση ανεπάρκειας- να καταθέση λίγα στιγμιότυπα από την μελέτη του που έχει προηγηθή επί παρεμφερών ζητημάτων και που τον ήγαγον σε μία σχετική σαφήνεια απόψεων…… Οι διαφωνίες ευπρόσδεκτες άκρως.

Καπιταλισμός και μαρξισμός:δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Αν διαβασετε το περίφημο βιβλίο του Gustave Le Bon «η ψυχολογία των όχλων» που λογίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό, αφετηριακό, για την κοινωνική ψυχολογία, θα δήτε, ότι ο σκοπός του βιβλίου είναι -βάσει του συγγραφέα- να τροχοπεδήση(φρενάρει) την σαρωτική δύναμη που οι όχλοι μέσα στα διάφορα εργατικά κινήματα αρχίζουν να αποκτούν. Ο συγγραφέας βλέπει τον σοσιαλισμό εκείνης της εποχής, τουλάχιστον ένα μέρος του, ως μία ακόμη δημαγωγική ιδεολογία που αποδεικνύει τους νόμους που τους διέπουν, την ευκολία χειραγώγησής τους(=των όχλων), κτλ. Ο συγγραφέας δεν υποστηρίζει καμμία από τις ιδεολογίες που έχει γνωρίση: ούτε τις (δυτικές) θρησκευτικές ούτε τις δημοκρατικές-πατριωτικές της περιόδου της ανόδου της αστικής τάξης ούτε τις «σοσιαλιστικές». Όμως, βλέπει, ότι η καταστροφική δύναμη των όχλων που έρχεται οφείλεται πού; Μήπως σε κάποια καινοτομική ιδεολογία και φιλοσοφία;  Αντιθέτως: παρατηρεί, θυμίζοντάς μας βέβαια τον Hobbes εδώ, ότι αφού τα αφεντικά γκρέμισαν τις παραδοσιακές ιδέες με τόση επιπολαιότητα, δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρατή τους χειμαρρώδεις όχλους, το «προλεταριάτο», αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι -ώστε να καταστρέψουν τα «πάντα». Κάποιος άλλος θα έλεγε, ειδικότερα, ότι ο Μαρξ δεν υπήρξε επαναστάτης του πνεύματος.

Απαρχές του σύγχρονου αθεϊσμού

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ποτέ δεν αναπτύχθηκε αξιοσημείωτος αθεϊσμός στην καθ’ημάς Ανατολή. Ο ίδιος ο Βολταίρος, για να αναφερθούμε στην μορφή του «διαφωτισμού» που υπήρξε -δικαιολογημένα- «αντιθρησκευτική» θεωρούσε τον αθεϊσμό τόσο βδελυκτό όσο τον ρωμαιοκατολικισμό, βάσει σχετικού λήμματος που συνέγραψε. Σε αυτό θα είχε την συμπαράσταση όλων ημών -ενδεικτική είναι η στάση του Απόστολου Μακράκη, αυτού του Χριστοκράτη λαϊκού ιεροκήρυκα με αναρχικές τάσεις που είχε από τις μεγαλύτερες απηχήσεις στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Αυτός καταφάσκει την Γαλλική Επανάσταση ως το 1793 και βέβαια το γκρέμισμα της κληρικοκρατίας και της Παπικής τυραννίας. Επίσης, μορφές όπως ο εγκυκλοπαιδιστής Ντ’Αλλαμπέρ(π.χ. στα «Στοιχεία φιλοσοφίας») έχουν μία συγκρατημένη στάση ή -οπωσδήποτε και κατ’εξοχήν- ο Ρουσσώ. Όμως, υπάρχουν και μορφές -του αστικού διαφωτισμού- όπως ο εισηγητής ενός μηχανιστικού υλισμού La Mettrie, ο αθεϊστής-υλιστής-υπέρμαχος της φυσικής θρησκείας d‘ Holbach, ο Diderot(Ντιντερώ), o –«γεροβρουκόλακας», όπως θα έλεγε και ο Κόντογλου, μάλλον δικαίως- Sigmund Freud , ο Μαρκήσιος de Sade κ.α. που ανέπτυξαν ένα αθεϊσμό ιδιαίτερα «θερμό», ασχέτως αν πρέπει να θεωρηθή το ρεύμα αυτό ως εν πολλοίς αντίδραση σε ό,τι εθεωρείτο κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες  (πρβλ. φεουδαρχία και «δικαίωσή» της από τον Ακινάτη και τον Ανσέλμο) της κατίσχυσης των συγκεκριμένων αιρετικών («χριστιανικών») ιδεών. Σε αυτούς δεν πρέπει να λησμονήσουμε να προσθέσουμε τον Λουδοβίκο Φόυερμπαχ. Και την ρήση του Ένγκελς, ότι «μόλις κυκλοφόρησε η «Ουσία του Χριστιανισμού», όλοι γίναμε φοϋερμπαχιανοί». Αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησε προσφάτως σε επανέκδοση εν Ελλάδι. Ομολογώ δε, ότι οι ιδέες του είναι τόσο εκτός πραγματικότητας και κρίνουν ένα τόσο απόλυτα -όχι παραμορφωμένο, αλλά- διαφορετικό «Χριστιανισμό», ένα μόρφωμα αγνώριστο, τουλάχιστον για την Ορθόδοξη Θεολογία, που μόνο για λόγους διασκέδασης θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθή με την αναίρεση των ιδεών του.

Ο σύγχρονος εν Ελλάδι αθεϊσμός

Οι σύγχρονες «ελίτ» ενός μέρους της εγχώριας Αριστεράς, που βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με κάποιους παληότερους που όντως ήσαν περισσότερο λόγιοι, έστω μονομερώς, όντως εμπνέονται από αυτούς τους παληούς θεωρητικούς -και είναι απλό να το δείξουμε. Είναι όντως διασκεδαστικό για τους φιλοσκώμμονες δε, όταν μιλούν για Μεσαίωνα. Το κάνουν οι δυστυχείς για την Θεολογία όπως ο Καρλ Μαρξ για την οικονομική ανάλυση: μεταφέρουν το υπόδειγμα μίας άλλης χώρας -της Αγγλίας ή, εδώ, της Γαλλίας– αλλαχού ή πανταχού.   Και έτσι βγαίνουν από τον κόπο της γνώσης της πνευματικής παράδοσης του τόπου τους -που όντως την γνωρίζουν τόσο όσο εμείς από διοίκηση υποβρυχίου.  Αυτές τις μελέτες τις εκπόνησαν άνθρωποι εκλεκτοί όπως ο Κωστής Μοσκώφ, ας πούμε, και άλλοι ολιγώτερο γνωστοί. Ο εν λόγω διανοητής αξιοποίησε την ρήση και την προτροπή του Λένιν της μελέτης της εγχώριας παράδοσης, ώστε να υπερβαθούν και ξεπεραστούν οι (ιδιαίτερες) «δυσπλασίες της ιστορίας». Αυτό απαντούσε και στον άλλο αξιόλογό μας μαρξιστή θεωρητικό, τον φυσικό Ευτύχη Μπιτσάκη και κατήγγελε τον μικροαστικό θετικισμό -και ρασιοναλισμό(«ορθολογισμό»).

Ποιοι επεσήμαναν την αστική καταγωγή του «προοδευτικού» κττ. αθεϊσμού

Μία ογκώδης πλειάδα σημαντικότατων θεωρητικών. Δειγματοληπτικά:

1)Κατ’αρχάς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης -που ανακάλυψα τελευταία: εντυπωσιακό, ότι έβρισκε τον μαρξισμό ακόμη ως την τελευταία μεταμόρφωση του μύθου της αστικής εποχής, ως μία «κοσμική ρασιοναλιστική θρησκεία», ενώ έβρισκε την (δυτική) θρησκευτική νοοτροπία να έχη νέο της όχημα την «ορθολογικότητα» και την «επιστήμη».

2)Ο δικός μας Νικόλαος Ψαρουδάκης – τυπικά, σε όλα τα έργα του μιλούσε για τον διπρόσωπο υλισμό

3)Ο σημαντικός συγγραφέας O. Spann

4)Ο μεγάλος Νικολάι Μπερντιάγεφ ήδη από τα 1918-και άλλοι, προγενέστεροι, Ρώσσοι φιλόσοφοι του 19ου αιώνα

5)Ο -πρώην μαρξιστής- Σέργιος Μπουλγκάκωφ, που είδε την τεράστια επιρροή -και την μηδαμινή του Hegel– του αστού αθεϊστή θεωρητικού και φιλοσόφου Λ. Φόυερμπαχ επί της φιλοσοφίας του Μαρξ στο μεταβατικό έργο του «Ο Καρλ Μαρξ ως θρησκευτικός τύπος».

5)Ο ηγήτορας του  εγχώριου δυτικού «εθνικισμού» Στ. Στεφανόπουλος

6)Ο Le Bon, όπως ήδη αναφέραμε

7)Οι περισσότεροι μαρξιστές θεωρητικοί. Και ο Λένιν ακόμη κατήγγελε όσους aufklarers είχαν μολυνθή από το πνεύμα της ριζοσπαστικής μπουρζουαζίας και ήθελαν να νικήσουν την «θρησκεία» δια της επιστήμης, ενώ (και) αυτό έπρεπε να γίνη (περισσότερο) ζήτημα ενός επαναστατικού ταξικού αγώνα. Με τον ίδιο σκοπό. Παρ’όλ’αυτά, στην ΕΣΣΔ εκδόθηκαν όλα τα έργα της αστικής αθεϊστικής γραμματείας (του 18ου αιώνα). Συγγραφείς υμνητές του καθεστώτος όπως ο Γιαροσλάφσκι οπωσδήποτε …επωφελήθηκαν από όλα αυτά. Η έκδοση αυτή ήταν, όλως τυχαίως, και επιθυμία του Λένιν.

8)Σοβιετικοί καθεστωτικοί καθηγητές, όπως οι περίφημοι συγγραφείς του φιλοσοφικού λεξικού Ρόζενταλ -Γιουντίν. Εκεί δέχονται τον διαλεκτικό υλισμό ως αποτέλεσμα ανθολόγησης και κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας του αστικού υλισμού(που προϋποθέτει και τον αθεϊσμό) που κατείχαν οι Μαρξ και Ένγκελς.

9)Ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, όπως παρατίθεται από τον Άγγλο μαρξιστή Μπεν Φάιν προβαίνει, σε επιστολή του, σε μία εξαιρετική αποκάλυψη. Λέει, ότι τις ιδέες του όλες, και συγκεκριμένα τον υλισμό και τον οικονομικό υλισμό, τα είχαν διατυπώση αστοί θεωρητικοί πριν από αυτόν. Αυτός δεν πρόσθεσε τίποτα νέο παρά την ιστορική αναγκαιότητα και αποστολή του προλεταριάτου να καταστή ο «απελευθερωτής της ανθρωπότητας». Αυτό που θα λέγαμε «προλεταριακό μεσσιανισμό», δηλαδή. Επίσης, ο πατέρας του και ο «πεθερός» του ήσαν άνθρωποι φιλελεύθεροι. Ο πρώτος, μάλιστα, γνώριζε απ’έξω φιλοσόφους του αστικού Διαφωτισμού, όπως ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος -αν δεν απατώμεθα: η παράθεση από τον Ben Fine στο «Τι είναι το κεφάλαιο του Μαρξ;».

10)Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο τελευταίο του έργο που είναι επανέκδοση της «μεγάλης περιπέτειας του μαρξισμού». Εκεί αναφέρει, ότι οι μεγαλύτεροι και πλέον αποτελεσματικοί εχθροί του Θεού δεν είχαν τίποτε να κάνουν ούτε με τον σοσιαλισμό ούτε με την επανάσταση. Και ποιοι ήσαν; Οι Νίτσε, Φόυερμπαχ, Σπένγκλερ. Είπαμε ήδη, ότι ο Φόυερμπαχ, που είναι και ο προγενέστερος όλων, είναι φορέας του αστικού Διαφωτισμού.

Κατά συνέπεια; Έχουμε κάθε δικαίωμα να αποκαλούμε τους δυτικότροπους αθεϊστές «προοδευτικούς» και όλους τους ομοίους με αυτούς φορείς ενός αστικού πνεύματος, του πνεύματος των «αφεντικών», που επιθυμούσαν το γκρέμισμα των πάντων, ώστε να κατισχύση το χυδαίο ωφελιμιστικό πνεύμα, που συντελούσε στην αποδοχή των κατά συρροήν αρπαγών τους. Όλα τα κληρονόμησαν από αυτούς.

Αυτών των αφεντικών περί των οποίων,  ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, σε όσους κατηγορούσαν την Εκκλησία για προδοσία του κοινοκτημονικού-κομμουνιστικού της συστήματος, απαντούσε στις ιεραποστολικές του επιστολές, ότι κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, και πως ο κανόνας είναι, ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν περάση ποτέ από την Ευχαριστιακή Σύναξη και τα Άχραντα Μυστήρια(Κοινωνία)…

Περαστικά σε όλους, λοιπόν…

Το όπιο του λαού… και το αφιόνι των αστών:Κωστής Μοσκώφ για αντιθρησκευτικά citata του Κ. Μαρξ

28 Αυγούστου, 2009

Το έχουμε πη πολλάκις από διάφορα «μετερίζια», ότι δεν είναι ό λ ο ι οι μαρξιστές αυτοί οι άτεγκτοι δογματιστές –δεισιδαιμονέστατοι(Χρυσόστομος για Λιβάνιο) μίας άλλης κατηγορίας.

Προσωπικά μέσα στους εκατοντάδες ανθρώπους της ιδεολογικής κατηγορίας, έχω γνωρίση έως και ορισμένους αδάμαντες στην κριτική σκέψη που προσέκειντο κριτικά στην  ιδεολογία τους. Χάριν παραδείγματος, εντός του Φοιτητικού Κινήματος, είχαμε συζητήση με φίλο θαυμάζοντα την μαοϊκή σκέψη, επιφανή του κινήματος και της επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς(σχήματα ΕΑΑΚ) για αυτά τα θέματα, και είχα εντυπωσιαστή από το ότι είχε την άποψη, ότι, αν ο Μαρξ ήταν άθεος, δεν σημαίνει, ότι και ο μαρξισμός είναι άθεος. Δεύτερον δε, ότι τα ορθόδοξα χριστιανικά μοναστήρια είναι «κομμούνες» από άποψη κοινωνικοοικονομική. Αμφότερα αβιάστως λεχθέντα. Και σωστότατα.

Αυτά σκεπτόμουν, όταν διάβασα μία εξαίρετη θέσι του αείμνηστου Κωστή Μοσκώφ, αυτού του μεγάλου θεωρητικού του ελληνικού μαρξισμού και εργατικού κινήματος, μελετητή και θαυμαστή της Ρωμηοσύνης και του πολιτισμού της και οπωσδήποτε λογίου, στο «Και Χριστός και Μαρξ» (Παρατηρητής, 1986) που μας ενημερώνει περί των Χριστιανών ιερωμένων-υπουργών της επανάστασης των Σαντινίστας δια συνεντεύξεων των ιδίων.

Λέει, λοιπόν, ο Μοσκώφ, στον πρόλογο, αναφερόμενος στις δυνατότητες πρόσληψης της Ορθοδοξίας από τους μαρξιστές:

«Ο Κ. Μαρξ χαρακτήρισε την θρησκεία σαν «όπιο, παρηγοριά του λαού», θα σου αντιτείνουν. Ο Κ. Μαρξ χαρακτήρισε έτσι τη αλλοτριωμένη ιδεολογία που έκανε τον Χριστό από σύμβολο και βίωμα της ανθρώπινης απελευθέρωσης, σύστημα και θρησκεία, ιδεολογία της συντήρησης. Η Ορθοδοξία και ο χριστιανισμός δεν είναι ωστόσο μόνο η αλλοτριωμένη Ορθοδοξία και ο αλλοτριωμένος  χριστιανισμός- και η κατάργηση της αλλοτρίωσης αυτής είναι βλέπουμε ήδη η προτεραιότητα στην ζωή πολλών πιστών και κάποιων βασικών στελεχών της οργάνωσης της Εκκλησίας.»

Moskov

Και αμέσως παρακάτω:

«Η επαναστατική πρακτική που στηρίζεται πάνω στην αποδοχή της Αγάπης, του μανικού και νηφάλιου μαζί έρωτα του όλου Άλλου, μεταχειριζόμενη τον μαρξισμό ως τον τρόπο δραστικοποίησης και πραγμάτωσης της Αγάπης, «του Θεού πάνω στην γη», είναι το καινούριο πιστεύω εκατομμυρίων χριστιανών στην Νικαράγουα…»(σσ.4-5)

Ειλικρινά, αυτές οι θέσεις καταδεικνύουν και την απίθανη και οδυνηρή πτωχεία μας σε κατανόηση του Άλλου και σε καθ’όλου παίδευση. Είναι αυτή η πτωχεία τόση όση, για να το πω και δια σκώμματος, περίπου η του αποτελέσματος της αγγάρευσης του ηδονιστή- αθεϊστή -φωταδιστή Μισέλ Ονφρέ, προκειμένου να μας πη και εξηγήση τι έχει κατανοήση από τον Χριστιανισμό και τους σκοπούς του… Ενί λόγω, ιλαροτραγικότης.

Αλλά ιδού, που υπάρχουν και πιο απτοί λόγοι, για να είμαστε αισιόδοξοι…  🙂