Posts Tagged ‘αστική ασχήμια’

Γύρω ο τόπος σκοτεινιάζει, μύρισε βροχή στο χώμα…

18 Ιουνίου, 2010

Αφιερώνεται στους Θεσσαλονικείς, που έχουν(-με) την τιμή μια από τις κυριώτερες οδούς της πόλεως να λέγεται Τσιμισκή -ενώ μία από τις κυριώτερες περιπανεπιστημιακές Αρμενοπούλου

Και στον Τριαδικό Θεό, που μας χάρισε αυτήν την ευλογία της σημερινής νεροποντής, που έφερε την χάρη των ποταμών και των ρείθρων στην εκσυγχρονισμένη αστική μας ασχήμια και απουσία αρχιτεκτονικής…  🙂

Απογεμματινή (Τέλλος Άγρας)

Βρέχει – και κάν’ η φύσις
Ήχους τόσο γλυκούς
Το διάβασμα ν’ αφήσης
και να σταθής ν’ ακούς

(more…)

Παρεκβάσεις στιχουργικές(5):Αιμο(ι)λυπ(η)σία του «Φώτανδρου του Έλληνος»

7 Απριλίου, 2010

Σήμερα θα αναρτήσουμε εν τέλει μία πρόζα του Φώτανδρου του Έλληνος που δεν αναρτήθηκε λόγω αναμονής της έλευσης της Διακαινησίμου (Εβδομάδας). Το θέμα του είναι εύληπτο, αλλά και πολύπλοκο. Βεβαίως, πάντα, τα βαθύτερα αισθήματα και οι βαθύτερες ενδιάθετες τάσεις του ανθρώπου σχετίζονται με κάθε άλλη έκφανσή του (ανθρώπου) και την χρωματίζουν ανεξίτηλα. Ένα τέτοιο παράδειγμα που θυμάμαι προχείρως είναι η «Λησμονημένη» του Σαχτούρη. Πρόκειται πράγματι και για πρόζα ενός ιατροφιλοσοφικού χαρακτήρα, όπως άλλωστε υποδειγματικά ενσαρκώθηκε αυτή η δημιουργία και ταυτότητα από τον μεγάλο -και Νομπελίστα- Αλέξις Καρρέλ, που μας μίλησε σε ειδική του μελέτη εντυπωσιακότατα, στις αρχές του 20ου αιώνα, για την «προσευχή ως βιολογική ανάγκη» του ανθρώπου, αλλά και για τον άνθρωπο ως άγνωστο(=inconnu), θα λέγαμε, λοιπόν, για ένα ριζικό ανθρωπολογικό αποφατισμό. Σας αφήνω, λοιπόν, (‘ς) την δημιουργία του φίλου μας, που του αφήνουμε το ελεύθερο βήμα.

Καλό σας ταξείδιον:

(more…)