Posts Tagged ‘αρετή’

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και οι φυλετικές διακρίσεις

24 Αυγούστου, 2016

Agios Kosmas-Εἶναι κανένας γύπτος, ἐδῶ; Ἐσύ ἀπό ποῖον εἶσαι παιδί μου; Ἀποκρίσου.

— Ἀπό τόν Ἀδάμ καί ἀπό τήν Εὔαν, ἅγιε τοῦ Θεοῦ.

— Καί σέ καταδέχονται τοῦτοι οἱ τσελεπῆδες διά ἀδελφόν;

— Μοῦ λένε πώς δέν πιάνεται ἡ λειτουργία μου καί μέ περιγελοῦν.

Ἄκουε, παιδί μου, ἐσύ ὁπού εἶσαι γύπτος, ὡσάν εἶσαι βαπτισμένος εἰς τό ὄνομα τῆς ἁγίας Τριάδος καί φυλάγης τά προστάγματα τοῦ Θεοῦ, πηγαίνεις εἰς τόν Παράδεισον καί χαίρεσαι πάντοτε, καί ἐγώ ὁπού δέν εἶμαι γύπτος, ὡσάν δέν κάμω καλά, πηγαίνω εἰς τήν Κόλασιν καί καίομαι πάντοτε.

(Από τις Διδαχές του αγίου)

4 παραλειπόμενα πάνω στην αντιμετώπιση του «Συμφώνου Συμβίωσης»

10 Φεβρουαρίου, 2016
byzpall21)Ανεξάρτητα εάν κανείς υπερθεμάτιζε, συμφωνούσε, ανεχόταν, διαφωνούσε ή καταριόταν το σύμφωνο συμβίωσης, πιστεύω ότι θα συμφωνήσει ότι οι μάχες για την βελτίωση και πολύ περισσότερο για τον εκχριστιανισμό της κοινωνίας σε επίπεδο προσωπικό ή «συναινούντων ενηλίκων» δεν δίνονται, δεν πρέπει να δίνονται σε επίπεδο θέσμισης και νομικής παρακώλυσης, αλλά διδασκαλίας, παρέμβασης και σε κάθε περίπτωση πειθούς.

(more…)

Το ανήκειν, η παρακμή και ο αλιγάτορας

16 Σεπτεμβρίου, 2014

Crocodile signΣε κάποια παλαιότερη ανάρτηση του ιστολογίου, είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι ένα μέρος της σύγχρονης παρακμής (…των κοσμοθεωριών, του πνεύματος, των ηθών, του έρωτα κ.λπ., κ.λπ.) οφείλεται στην ακατανίκητη τάση του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Μάλιστα να ανήκει χωρίς να πιστεύει και χωρίς να έχει πειστεί για αυτό το κάπου. Αν υποθέσουμε επιπλέον πως υπάρχουν δύο κύριες και βασικότατες τάσεις, εκ των οποίων την μία μπορούμε να ονομάσουμε «mainstream» και την άλλη «εναλλακτική», υπάρχουν μόδες και  εξ ίσου ίσως και στην εναλλακτική τάση, οι οποίες, σαν μαγνήτες, και παρά την πραγματική τους αξία, θέλγουν και μαγνητίζουν. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Εκκλησία.
Κοιτάζοντας κανείς γύρω του, νομίζω και έχω τη γνώμη ότι διαπιστώνει πως μια από τις βασικότερες και πιο βαθιές αιτίες της συνολικότερης παρακμής μας είναι αυτή. Η πειθάρχηση δηλαδή στην όποια μόδα, σε ένα περιρρέον, ας πούμε, σχήμα συμπεριφοράς και νοοτροπίας, το οποίο, για να θυμηθώ κάποια αλληλογραφία του αγ. Θεοφάνη του Έγκλειστου που αναφερόταν στην ζωή σε μια ρωσική μεγαλούπολη, επιβάλλεται και δη μυστηριωδώς: Οι άνθρωποι που βρίσκονται υπό την κατοχή του δεν γνωρίζουν ούτε πώς ξεκίνησαν να συμμορφώνονται με αυτό το σχήμα ούτε γιατί ούτε την προέλευσή του, αλλά ούτε μπορούν (ή θέλουν) και να βγουν από την κατοχή αυτή και να «δραπετεύσουν», όπως περίπου γράφει μια νέα κοπέλα σχετικά στον ρώσο άγιο…
Μια ειδικότερη και συμπληρωματική, θα έλεγα, μορφή αυτού του προβλήματος είναι ο «αλιγάτορας». Είναι, δηλαδή, το πρόσωπο που, εκμεταλλευόμενο την εθελοδουλία και αφιλελευθερία των (σημερινών) ανθρώπων, με διάφορες και αξιοθαύμαστης ποικιλότητας και επινοητικότητας μεθόδους, κατορθώνει να επιβάλλεται πάνω στις ψυχές και τις συμπεριφορές των άλλων, «αξιοποιώντας» κατάλληλα όλα τα μέσα. Τα μέσα όπως το αξίωμα, το διακόνημα, η κοινωνική θέση, η κοινωνική υπόληψη, η γνωσιακή «σκευή» του, η προσποίηση και ο θεατρινισμός και άλλα τέτοια πολλά…

(more…)