Posts Tagged ‘Αντιθρησκευτική προπαγάνδα’

Ο «παραμορφωμένος Χριστιανισμός» ως όργανο εκμετάλλευσης

12 Σεπτεμβρίου, 2017

«Εμείς όμως οι χριστιανοί θα έπρεπε θαρραλέα ν’αναγνωρίσουμε ότι ο χριστιανισμός, παραμορφωμένος κατά τη διαδρομή της ιστορίας στα συμφέροντά τους, στηρίζει τη θεωρία ότι «η θρησκεία είναι όργανο εκμετάλλευσης».

Ο χριστιανισμός, ή καλύτερα οι χριστιανοί, υποστήριξαν συχνά τους πλούσιους, ή τους ισχυρούς σ’ αυτό τον κόσμο. Δικαιολόγησαν το υπάρχον κακό και υποστήριξαν την αδικία. Οι εκπρόσωποι της εκκλησίας δεν γύρεψαν την καλυτέρευση της κοινωνικής ζωής.

Αν η εργατική τάξη εμολύνθηκε με τον αθεϊσμό, αν υπάρχει αντιθρησκευτική προπαγάνδα, δεν είναι μόνο οι κομμουνιστές, αλλά και οι χριστιανοί με την υποκρισία τους και τα λάθη τους που φταίνε γι ‘αυτό.

Οι χριστιανοί πολύ λίγο απασχολήθηκαν για την εφαρμογή της αλήθειας του Χριστού στη ζωή. Και οι εχθρικές δυνάμεις, οι αντίθετες στο χριστιανισμό, θέλησαν να επιβάλουν την κοινωνική δικαιοσύνη. »

(Νικολάι Μπερντιάγεφ, Ο Χριστιανισμός και το πρόβλημα του Κομμουνισμού, εκδ. Σιδέρη, σελ. 24-25)

Σχόλιο για τα 20 χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος των υλιστών καπήλων του σοσιαλισμού……

3 Ιουλίου, 2009

……και όχι του «κομμουνισμού».  Ήδη πέρασαν 20 έτη από το 1989. Το καθεστώς έλυωσε …νομιμότατα και όχι οι πάγοι που υποτίθεται, ότι συμβόλιζαν την λήξη της… προιστορικής περιόδου.  Έχουν γραφή εκπληκτικά βιβλία πάνω σε αυτά τα θέματα. Τελευταία, ξαναδιάβαζα το τελικό κεφάλαιο του βιβλίο του Ν. Μπερντιάγεφ «Οι πηγές και το νόημα του ρωσικού κομμουνισμού», γραμμένο το 1935-1936.  Το θέμα είναι «Χριστιανισμός και κομμουνισμός».  Ειλικρινά, σκέπτομαι, ότι θα ήθελα να «χαρίσω» από ένα αντίτυπο στην συντριπτική πλειοψηφία των μαρξιστών μας και μαρξιστών-λενινιστών, τροτσκιστών, μαοϊκών(λιγότερο), κτλ., για να μελετήσουν και να μάθουν επί τέλους πέντε-δέκα αλήθειες για τα θέματα αυτά, διότι οι σχετικές κατ’ ιδίαν συζητήσεις και δοκιμιογραφίες οπωσδήποτε καταλήγουν σε…. φρικίασιν λόγω της αμάθειας και των οφθαλμοφανών παρωπίδων. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τους αστοχριστιανούς μας, «ψευδαδέλφους» και λοιπούς ανοηταίνοντες και αντιδραστικούς κοινωνικά.

Είμαι στην πολύ δυσάρεστη θέση να ανακαλύπτω, ότι αυτήν την χύδην αμάθεια και χάλκευση νέας ιστορικής πραγματικότητας την λαμβάνουν κατά το πνεύμα από στήλες του «Ριζοσπάστη», που αναπαράγει ακόμη και ακόμη και την σταλινική προπαγάνδα του ειδικού της καθεστωτικής προπαγάνδας Γιαροσλάφσκι και του (έργου του) «Στο αντιθρησκευτικό μέτωπο και κατά της θρησκείας και της Εκκλησίας». Π.χ. «έπεσα» κατά λάθος(τι τά ήθελα; 🙂 ) στην καταχώρηση του «Ημεροδρόμου» της 5-3-2005. Επανάληψη, βάσει της αντικειμενικότατης και ιδιαιτέρως πολύπλευρης «βιβλιογραφίας» των απίστευτων, πραγματικά, προπαγανδών ομοιδεατών, αλλά οξυχόλων τοιούτων και ιδεολόγων δογματικού τύπου(Λ.Ζωγράφου, Γ.Κορδάτος, Μ.Βερέττας κττ.) κατά πως χαρακτήρισε και το περιοδικό Prospect(που πρωτύτερα τον είχε κατατάξη στους παγκοσμίως 3 κορυφαίους διανοητές ή επιστήμονες)  τον Ντώκινς μετά την έκδοση της «Περί Θεού αυταπάτης»(2005): «Ντώκινς ο δογματιστής».  Παραχαράσσεται με απίθανο, αλλά τον χαρακτηριστικά παγανοφασιστικό, κουτοπόνηρο τρόπο γνωστών εντύπων, ενεργών ή κλειστών πλέον, ακόμη και το «Συνοδικό της Ορθοδοξίας» που κατά την στήλη λέει, ότι αναθεματίζονται όλοι όσοι διεξέρχονται τα ελληνικά μαθήματα, ενώ το κείμενο βέβαια λέει αμέσως παρακάτω: «…και ως αλήθεσι πιστεύουσι»!!!!!

Πράγματι,  εξαίρετη συνέχεια των περί λογοτεχνίας άρθρων του Ζαχαριάδη για τον Κωστή Παλαμά, όπου ανακάλυπτε βάσει μερικών στίχων του, ότι κατηγορεί τους σκοταδιστές καλογερους(αυτοί οι καλόγεροι-αντιγραφείς των αρχαιοελληνικών κειμένων,συν τοις άλλοις) που ήταν κατά της γνώσης κλπ….! Βέβαια, ο μακαρίτης δεν είχε δη(…) ποτέ τους περίφημους στίχους του Δωδεκάλογου του γύφτου, π.χ.,  που έλεγαν «Έρμη,σκλάβα, πικρή Ρωμηοσύνη,[….]Κάψε το έργο του άθεου που τό’χει/Σατανάς φυσημένο/προ του πέσει στο πλάνο του βρόχι/ό,τι μένει σου αγνό και παρθένο», μέσα από  άπειρα παραδείγματα σχετικά… Σίγουρα, κι ο Παλαμάς θρησκόληπτος ήταν.  Κρίμα για την μη-επισήμανση.

Βέβαια, όλα αυτά που διέπραξαν οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του «Κομμουνισμού» και του Σοσιαλισμού είναι ο τέλειος αντικομμουνισμός και αντισοσιαλισμός. Ήταν όντως ένας «τιμωρητικός» «κανόνας του Θεού» (π. Τύχων) για τα απίθανα αμαρτήματα της οικείας «Εκκλησίας» και για την σκανδαλώδη και φρικτή αδιαφορία για την κοινωνική δικαιοσύνη…! Τα κατάφεραν, όμως, να σπιλώσουν όλες αυτές τις ευγενείς ιδέες, σχεδόν ανεπανόρθωτα. Όπως και τα αστοχριστιανικά υποζύγια και αθύρματα του εξ ορισμού και έμπρακτα άθεου καπιταλισμού ακριβώς κατάφεραν ως άλλοι χοίροι να λερώσουν το μαργαριτάρι της Πίστης που έχουμε σε «οστράκινα σκεύη»– για να δανειστώ την εικόνα του Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς και σχετικές για το θέμα φράσεις του.

Πράγματι, είναι αφορμή δοξασμού του όντως Θεού, ότι αυτοί που κατέκριναν με τον δριμύτερο τρόπο τα εγκλήματα αυτά της Χριστιανικής πλευράς ήσαν οι Ντοστογιέφσκι, Κομιακώφ, Σολοβιόφ και άλλοι απόλυτα Χριστιανοί Ορθ. γίγαντες του πνεύματος, φιλόσοφοι, λογοτέχνες κτλ.. Ο Ντοστογιέφσκι, αναφέρει ο Μπερντιάγεφ, το δείχνει τούτο  λέγων, ότι η Εκκλησία έχει κτυπηθή από παράλυση, που δυστυχώς δεν έσωσαν ούτε οι μεγάλοι «γέροντες», startzi, των μεγάλων μοναστικών κέντρων της Όπτινα, Σάρωφ, κτλ………….

Αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο μικρό σχόλιο, λοιπόν, και υποσχόμαστε να επανέλθουμε οσονούπω… 🙂

Μετ-αναστατικά πρώιμα: ημιβαρεία θεολογία…(Μέρος Α’)

20 Απριλίου, 2009

Χριστός ανέστη (και ανιστάμενος διατελεί)

Η «αυτοζωΐα» συνέτριψε τον Άδη και περιέχυσε με φως τα «κατώτατα της γης». Ησυχά και σιγαλά(Παλαμάς), καθώς και αψήφιστα για πολλούς. Άλλους, όμως, που «πράσσουν φαύλα και μισούν το φως», τους γέμισε ανησυχία.

Είναι η ώρα για κάποιες επισημάνσεις; (Καιρός για μία βαθιά ανάσα. 🙂 ) :

1)Η Πίστη στον Αναστημένο, όπως έχει επισημανθή ήδη από πολλούς, νομίζω και τον Γκεμερέυ, είναι κατ’εξοχήν αντιθρησκεία. Ίσως είναι και κατ’εξοχήν αντιφιλοσοφία. Διότι ο Πλάτωνας, πιθανώς ο μέγιστος φιλόσοφος όλων των εποχών, εν μέρει θεόπνευστος κατά τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, «απεφθέγγετο», δηλαδή, ας πούμε, δογμάτιζε «Θεός ανθρώποις ου μείγνυται», όπως μας θυμίζει ο «μαΐστορας» της καταγραφής της μυστικής/θετικής/εμπειρικής «βυζαντινής φιλοσοφίας» Β.Τατάκης στο δοκίμιο του περί «πορείας του ανθρώπου»(Εκδόσεις των φίλων, 1999). Από την άλλη, ως Χριστιανοί «πιστεύουμε» βάσει και γεγονότων, υπαρξιακών/πνευματικών γεγονότων και ιστορικών γεγονότων, και γεγονότων πιστοποίησης της θεραπευτικής πορείας προς την κατά Χάριν Θέωση, όπως τα πολυποίκιλα («αγιοπνευματικά») χαρίσματα, όπως το ανώτατο της διάκρισης πνευμάτων, για τα οποία θα μιλήσουμε άλλη φορά.

2)Η Πίστη αυτή είναι γεγονός. Ο Χ. Γιανναράς στο βιβλίο του «Ενάντια στην θρησκεία» κάνει λόγο για «εκκλησιαστικό γεγονός» κάτι που αντιπαρατάσσει στο παθητικό, δηλαδή όχι από ηθική ελευθερία,  (ατομιστικό) ορμέμφυτο της θρησκείας. Δεν είναι, άρα, διανοητική αποδοχή ή και σαγήνευση σε ιδεολογίες ή θρησκευτικές θεωρίες, γενικά σε θεωρίες. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε, ότι είναι γεγονός; Ίσως θα εκπλήξη πολλούς, αλλά αρκεί να προσευχηθούμε, και βεβαίως δεν εννοώ στο Υπέρτατο Πνεύμα, τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, την higher power (και άλλα βουβά και μουγγά είδωλα), για τον πλησίον συστηματικά και με πνευματικές προϋποθέσεις. Το πείραμα μας οδηγεί να δεχτούμε, ότι η πίστη είναι ακριβώς καρπός αυτού που ονομάζουμε Άγιο Πνεύμα, του Παράκλητου. Με άλλα λόγια, η φράση ουδεις δυναται ειπειν κυριον ιησουν ει μη εν πνευματι αγιω είναι συγκλονιστικά αληθινή.Όποιος έχει κάνη το πείραμα, σίγουρα αναγνωρίζει ό,τι εννοώ.

3)Η αθεϊστική θεωρία του ψυχολογισμού την οποία αναφέρει ο Ευδοκίμωφ κάπου(«Η πάλη με τον Θεόν», Πατριαρχικό ίδρυμα πατερικών μελετών, 1991) και αναφέρεται συχνά από ορισμένους(προφανώς αγνοούν υπέρμετρα πολλά ρεύματα στο χώρο της Δυτικής Ψυχολογίας) υλιστές «ψυχοθεραπευτές» που πέφτουν θύμα της απαιδευσίας και των επαγγελματικών τους σπουδών, τείνει να αντιμετωπίση τα αποτελέσματα της (αυθεντικής) Πίστης, οφείλω να πω τελείως αστόχαστα, εν αγνοία, και με την βιασύνη του πλανώμενου, ως αποτέλεσμα κάποιου «καλού λογισμού»(=»αυθυποβολή») που έχει γίνη αποδεκτός από τον άνθρωπο, ας το πούμε έτσι. Αλλά τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Το αν θα δεχτή ο Θεός την προσευχή, κατ’αρχάς, δεν έχει να κάνη με το αν θεωρή κάποιος, ότι θα την κάνη δεκτή. Θα έλεγα, εμπνεόμενος από τον Νικόδημο Αγιορείτη, Όσιο και «Κολλυβά», ότι η προσευχή γίνεται δεκτή, όταν υπάρχη η τέλεια εμπιστοσύνη στον Θεό και η τέλεια απιστία στην αυτάρκεια των προσωπικών μας δυνάμεων, ειδάλλως, όπως έλεγε και ο διάσημος γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης «η προσευχή(που γίνεται με «υπερηφάνεια») είναι μόνο για τον λογισμό μας».

4)Γίνεται πολύς λόγος για το θέμα της βιοχημείας των αισθημάτων και «αισθήσεων» του ανθρώπου, συνήθως από κάποιους άμοιρους παιδείας, διεπιστημονικότητας βιολόγους, που έτσι καταντούν πιστοί ενός βιολογισμού που θυμίζει αυτόν του Νίτσε. Αυτοί μας λένε, ότι το τάδε αίσθημα αντιστοιχεί σε ορισμένες ουσίες του εγκεφάλου που υποτίθεται, ότι έχουν εντοπιστή. Κάποιοι δημοσιογράφοι αναπαράγουν αυτά τα «ευρήματα» με βαρύγδουπους τίτλους. Νομίζουν οι επιπόλαιοι αυτοί, ότι, αν υποθέσουμε, ότι όλα τα αισθήματα του ανθρώπου έχουν υλική έκφραση, αυτό καθιστά τα αισθήματα παράγωγα του εγκεφάλου. Αν δεν απατώμεθα, πριν 16 αιώνες και πλέον, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, στους λόγους του «Εις τους ανδριάντας» που γράφτηκαν απευθυνόμενοι στον αγρίως «στασιάσαντα» λαό της Αντιοχείας και «κρημνίσαντα» κυβερνητικά κτίρια, ανδριάντες της βασιλικής οικογένειας του Θεοδόσιου κτλ.,  αναφέρει ρητά, ότι όλες οι αισθήσεις οφείλονται στον «εγκέφαλο», που πάντως έχουμε ελάχιστες σαφείς γνώσεις περί της λειτουργίας του. Κάποιος άλλος αρχαίος δε, είχε διατυπώση το απόφθεγμα, ότι το σώμα είναι όργανο της ψυχής, η οποία είναι όργανο του Θεού. Μάλιστα, τελευταία είδαμε να γίνεται λόγος και για το λεγόμενο ανεπιτυχώς «θρησκευτικό συναίσθημα» και κάποιο σχετικό σημείο G, κάτι που αναφέρθηκε και από τινές συνιστολόγους μας. «Ομολογώντας» τις σκέψεις μου, αυτό το βρήκα ακόμη πιο κωμικοτραγικό και επιπόλαιο.  Το «θρησκευτικό συναίσθημα» ως όρος, αν και το είδαμε παρακάτω στον Χέλντερ Καμάρα και τις ρήσεις του, δεν είναι… ένα κάποιο, απλό, ορισμένο συναίσθημα. Κατά βάσιν, όπως είπαμε ήδη, το Άγιο Πνεύμα, εμπειρικά και θεολογικά μιλώντας, εξαγιάζει τις αισθήσεις μας. Εξαγιάζει την χαρά, την λύπη, τον έρωτα, την αγάπη, τον θυμό, μεταστοιχειώνει τα αισθήματα του ανθρώπου και παράγει ένα άνθρωπο που θα τον αποκαλούσαμε από αγνώριστο και πέρα, αν υποθέσουμε, ότι θα ακολουθήση -έχει κάθε ελευθερία εκ Θεού, και πρέπει και εκ του ανθρώπινου νόμου, να μην το πράξη- την «θεραπευτική αγωγή» του «πνευματικού ιατρείου» που συνιστά η Εκκλησία κατά τους Πατέρες. Έτσι εξηγείται και η θέση του συγκαιρινού αγίου «στάρετς», γέροντα Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτη, ότι αυτό που (εκ του πονηρού) οι «ψυχίατροι», ψυχολόγοι, «ψυχοθεραπευτές» κτλ. ονομάζουν (απλώς) ψυχικές ασθένειες, είναι στην πραγματικότητα «δαιμονικές ενέργειες»/επήρρειες που οφείλονται στις (μη-εξαγορευμένες) αμαρτίες και που θεραπεύονται με το λεγόμενο «θρησκευτικό συναίσθημα». Είναι προφανές, ότι εδώ ο λόγος είναι για αυτόν τον προαναφερόμενο εξαγιασμό των αισθήσεων και την μεταστοιχείωση των διαβλητών παθών(σε αδιάβλητα) και των αισθημάτων.

Ο Χριστός τείνει το χέρι στον προπάτορα...

Ο αναστημένος Χριστός τείνει το χέρι στον προπάτορα...

Έτσι, θα έλεγα, ότι είναι μάταιο σε οντολογικό επίπεδο(επίπεδο αναζήτησης των πρώτων αρχών, πρώτου αιτίου) να επεκτείνουμε την ορθολογική μεταφυσική του υλιστικού βιολογισμού, αν και παρουσιάζει ένα κάποιο αμιγώς » επιστημονικό» ερευνητικό ενδιαφέρον. Η  αθάνατη ψυχή του ανθρώπου, η ύπαρξη, και η «καρδιά» ως κέντρο της ύπαρξης και αυτοσυνειδησίας, δεν είναι δεμένη βίαια και αφύσικα με το σώμα, όπως υποστηρίζει η ορφική, πυθαγόρεια, πλατωνική και νεοπλατωνική παράδοση(σώμα=σήμα=τάφος κτλ.), αλλά είναι ο άνθρωπος φύσει ψυχοσωματική ενότητα και οντότητα, που έχει ψυχοσωματικές εκδηλώσεις. (συνεχίζεται…)