Posts Tagged ‘αντιβία’

Μεσοπρόθεσμο, βία και αντιβία(Αναδημοσίευση)

10 Ιουλίου, 2011

Λοιπόν, η υπερψήφιση του Mεσοπρόθεσμου Προγράμματος έγινε. The deed is done, όπως θα έλεγε και ο E. A. Πόε. Aλλά ισχύει ακόμη και το γνωστό Γραφικό: «Όταν τυφλός οδηγεί τυφλό, αμφότεροι θα πέσουν σε λάκκο». Δεν υπάρχει αμφιβολία, έτσι, λόγω του ότι δεν είναι και τόσοι πολλοί οι τυφλοί, ότι η βία αυξήθηκε σε επίπεδα πρωτοφανή, από την εποχή της Xούντας, για τη Χώρα, καθώς και για πολλές άλλες χώρες. H βία αυτή είναι, πράγματι, πρωτογενής· μας θυμίζει αυτό που έλεγε ο Nόαμ Tσόμσκυ, ότι η τρομοκρατία ετυμολογείται ως κρατική τρομοκρατία κυρίως. Tρομοκρατία χυδαία, με προφανή στόχο έναν ακραίο εκφοβισμό των λιγότερο γενναιόψυχων.

Τρομοκρατούν την απελπισία

H «Eλληνική(;) Aστυνομία», με τις σημαίες να ανεμίζουν στα λεωφορεία και έμπλεη υπερηφάνειας για τον Πλάτωνα, τον Περικλή και τον Kλεισθένη πράγματι έκανε την πλέον επαίσχυντη δουλειά, στην οποία θα μπορούσε να είχε προβεί σε αυτήν την περίσταση: στηρίζει μια Kυβέρνηση κρονόληρη, δηλαδή παραπαίουσα από τη μακρόχρονη παραμονή στην εξουσία, και αμετανόητα έκπτωτη, εκτελώντας τυφλά εντολές· όπως είχε πει σε ανάλογη περίπτωση κάποιος «Bυζαντινός» μας πρόγονος: «Δεχόμαστε προσβολές, αλλά δεν δεχόμαστε διαταγές». Aλλά, βέβαια, εμείς είμαστε και παιδιά της εποχής μας· μην μας πούνε και «καθυστερημένους» κάποια στιγμή.

(more…)

Προϋπολογισμός θανάτου και αντενέργειες βίας, παρέμβαση «Ιεραρχίας» και ΜΜΕ

22 Δεκεμβρίου, 2010

Είναι γεγονός πως ζούμε μέσα σε καιρούς και, μάλιστα, ανθρώπους για τους οποίους ισχύει ο στίχος του ποιητή, ελαφρώς παραλλαγμένος: «κοιμήθηκαν/μα δίχως να ξυπνήσουν/ύπνο στέρφο(=άγονο, χέρσο) από ονείρατα»… Οι προηγούμενες μέρες, μολαταύτα, ήσαν όντως από αυτές που συμβαίνουν πολλά και «ιστορικής σημασίας»… Συμβαίνουν πολλά και «τίποτα πια δεν μας σοκάρει», λόγω της καρδιακής ανεπάρκειάς μας, για την οποία μιλούσε ο π. Κάλλιστος Ware στο βιβλίο του για την οικολογία. Έτσι, λοιπόν, μετά την κατά κυριολεξία πρωτοφανή λαοθάλασσα της 15ης Δεκεμβρίου στις μεγάλες πόλεις, είχαμε τα γεγονότα «προπηλακισμού» του βουλευτή της αντιπολίτευσης Κ. Χατζηδάκη και την δημοσιοποίηση κειμένου της Διοικούσας Εκκλησίας (‘Μητροπολιτών’) που έφερε τον τίτλο, κάπως κληρικαλιστικό πράγματι, «η Εκκλησία απέναντι στην σύγχρονη κρίση». Όμολογουμένως, δεν είχα την πρόθεση να σας γράψω για αυτά, αλλά σχεδόν με αναγκάζουν οι ακριτομυθίες των(τινών) χρυσοπληρωμένων μεγαλοδημοσιογράφων μας των Αθηνών, αλλά και της «επαρχίας». Άυτοί οι άνθρωποι συνδιαμορφώνουν ήθος στον σύγχρονο άνθρωπο, είναι αιτία για τα αιτιατά του ναυαγίου που βλέπουμε κάθε μέρα, και βέβαια δεν πρόκειται να αρκεστούμε ούτε στον θρήνο ούτε , ακόμη, στην δέηση.

(more…)

Ντομ Χέλντερ Καμάρα:μία δυτική αρχιεπισκοπική(!) φωνή για αυτούς που δεν έχουν φωνή…

12 Απριλίου, 2009

Λαμβάνοντας αφορμή από τη θαυμάσια ανάρτησι στο ιστολόγιο του αδ. π. Λίβυου, μεταφέρω ένα καταπληκτικό απόσπασμα από το βιβλίο του μεγάλου Χριστιανού και Χριστιανοσοσιαλιστή «Ο φαύλος κύκλος της βίας». Λαμβάνεται από τις παληότερες εκείνες εκδόσεις του οπωσδήποτε ηρωικού και αγωνιστικού πολιτικού κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας «Μήνυμα», σε έκδοσι που έγινε επί «Χουντικής» Επταετίας……

Κανείς δεν γεννηθηκε για νά’ναι σκλάβος. Κανείς δεν επιδιώκει να υποφέρει αδικίες, εξευτελισμούς και πικρίες. Ένα ανθρώπινο πλάσμα καταδικασμένο σε μιά βάρβαρη κατάσταση θυμίζει ζώο -βόδι ή γαϊδουράκι- που πνίγεται στη λάσπη.

Ο εγωισμός συνεπώς των διαφόρων προνομιούχων ομάδων οδηγεί πλήθη ανθρωπίνων υπάρξεων σ’αυτήν την υπανθρώπινη κατάσταση, κάτω απ’την οποία υπομένουν καταναγκασμούς, ταπεινώσεις και αδικίες. Ζώντας χωρίς προοπτικές και χωρίς ελπίδες, η κοινωνική τους κατάσταση είναι ίδια με των σκλάβων.

Τούτη η κατεστημένη βία, η βία νούμερο 1 γεννά τη βία νούμερο 2: την επανάσταση ή των ίδιων των καταπιεζομένων, ή της νεότητας που είναι αποφασισμένη να αγωνισθεί για έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.

Βέβαια, αναφορικά με τη βία νούμερο 2, υπάρχουν από ήπειρο σε ήπειρο, από χώρα σε χώρα κι’ από πόλη σε πόλη, ποικιλίες, διαφορές, διαβαθμίσεις και αποχρώσεις.

Σήμερα  ωστόσο γενικά οι καταπιεζόμενοι σ’όλο τον κόσμο ξυπνούν.

Οι αρχές και οι προνομιούχοι πανικοβάλλονται από την παρουσία πρακτόρων του εξωτερικού τους οποίους αποκαλούν «αναρχικά στοιχεία», «ταραχοποιούς» και «κομμουνιστές».

Ορισμένες φορές πρόκειται για πρόσωπα στρατευμένα σε ακροαριστερή ιδεολογία, που μάχονται για την απελευθέρωση των καταπιεζομένων, πιστεύοντας στην ένοπλη βία. Άλλοτε πάλι, πρόκειται για ανθρώπους που, αλλαγμένοι από ένα θρησκευτικό αίσθημα, δεν δέχονται πια η θρησκεία να ερμηνεύεται και να βιώνεται σαν όπιο των λαών, σα μια δύναμη που αλλοτριώνεται και αλλοτριώνει, αλλ’αντίθετα τη θέλουν στην υπηρεσία της ανθρώπινης προόδου και κείνων που είναι δέσμιοι ενός απάνθρωπου κοινωνικού κατεστημένου.

Οι αρχές και οι προνομιούχοι βλέπουν τις δυό ομάδες με το ίδιο μάτι[…]

Αν κάποια γωνιά του κόσμου στέκει ήσυχη, πάντως με μια ησυχία στηριγμένη στις αδικίες -ησυχία που έχουν τα τέλματα μέσα στα οποία υπάρχουν αναβρασμοί σαπίλας – είναι σίγουρο ότι πρόκειται για μια γαλήνη απατηλή.


Η βία γεννά τη βία. Ας το επαναλαμβάνουμε άφοβα και αδιάκοπα: οι αδικίες γεννούν την επανάσταση, είτε των καταπιεζομένων, είτε της νεολαίας, που είναι αποφασισμένη να αγωνισθεί για ένα κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. (σσ. 29-31, εκδ. Μήνυμα, 1972, μτφ. Σ. Παπαθεμελή)

Σ.σ.: Οι τονισμοί έγιναν από φιλαλήθη/philalethe00