Posts Tagged ‘Ανεξικακία’

Νόημα της Ανάστασης & παραμορφώσεις αυτού

21 Απριλίου, 2014

Anastasi

Η Ανάσταση του Χριστού λοιπόν. Ποιο είναι το νόημα του μεγάλου αυτού γεγονότος;

Το νόημα της Ανάστασης είναι η αλλαγή μιας εποχής. Στην εποχή προ Χριστού το μόνο που ήταν βέβαιo στους ανθρώπους της εποχής ήταν ο επικείμενος θάνατός τους. Κάτι που αρκετά θα μας θύμιζε, αν και σε πολύ αδρές γραμμές, τα ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια. Η φράση άλλωστε«ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης» ανήκει στο βιβλίο του «Εκκλησιαστή» της Π. Διαθήκης.

Με την Ανάσταση εγκαινιάζεται η «εποχή της Χάριτος»: αυτό φέρνει μια σειρά καταιγιστικών αλλαγών. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε «να καταργήσει την κατάραν του νόμου γενόμενος ο ίδιος κατάρα υπέρ ημών«.(Γαλ. 3,13) Στην εποχή της Χάριτος έχει δοθεί το αποφασιστικό χτύπημα εναντίον της εξουσίας του θανάτου, της φθοράς καθώς και εναντίον του διαβόλου, ο οποίος στην Γραφή αποκαλείται «κοσμοκράτορας», ενώ σε κάποια στιγμή, στους Πειρασμούς στην έρημο, φέρεται να μοιράζει τα βασίλεια του κόσμου. Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχε τιμωρία για τους παραβάτες του Νόμου. Στην εποχή της Χάριτος υπάρχει πλήρης ελευθερία, αναρχία θα έλεγε κάποιος ως προς τον Θεό: «Πάντα μοι έξεστι, αλλ’ ου πάντα συμφέρει»(Κορ.Α΄στ’12). Όλα μου επιτρέπονται(εκ Θεού), αλλά δεν με ωφελούν όλα.

(more…)

Οι άκαπνοι, οι βολεμένοι, οι προσκυνημένοι, οι «εξυπνοι» συμβουλάτορές σου

13 Μαΐου, 2011

Χωρίς να μου το πεις, σαν να το ξέρω ήδη, γιατί το βλέπω στα μάτια σου και στο πρόσωπό σου, στην πληγωμένη αθωότητά σου. Είσαι προδομένος και προδομένη. Αυτοί που έλεγαν λόγια μεγάλα, εύκολα, βεβιασμένα, σαν γίγαντες παραφουσκωμένους -και σαν κλόουν σε περιοδεύον τσίρκο-, γελάνε και χαζογελάνε πίσω -ή και μπροστά- από την πλάτη σου, αγκυροβόλησαν επί του καναπέως και αποδείχτηκαν υποκριτικότεροι και των Φαρισαίων ακόμη.

(more…)

Θεία και ανθρώπινη δικαιοσύνη: Σχόλιο σε απαράδεκτο κείμενο του π. Μπέη στην «Ε»

20 Αυγούστου, 2010

Για να έλθη «με το καλό» η γιορτή της Παναγιάς, της Θεομήτορος, της μητέρας κάθε ενός, της «έχουσας τα δευτερεία της Τριάδος» κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης και τον Άγ. Ι. τον Δαμασκηνό, και της που είναι, με κάποια δόση υπερβολής ποιητικής, «μετά Θεόν η θεός» , όπως λέει και πάλι ο Άγ. Ανδρέας του μεσοσαρακοστιανού Μεγάλου Κανόνα, ο πατήρ Κώστας Μπέης μας αφιέρωσε από την τακτική του στήλη στην εφ. Ελευθεροτυπία ένα κείμενο στο οποίο θέλει να μας μιλήση για την

Δίκαιη δίκη και ιερή αναλγησία. Αμέσως κατόπιν, έρχεται να μας μιλήση για την περίπτωση του γέροντα Νικοδήμου -ψευδοΜητροπολίτη της κατάπτυστης για την άκρως αντιχριστιανική δουλοπρέπειά της χουντικής περιόδου, οπότε και είχε διαλυθή η κανονική Δ.Ι.Σ. και είχε συσταθή από τους Δικτάτορες νέα, «αριστίνδην», με περίοδο, μάλιστα, όπου υπήρχαν δύο ταυτόχρονα αρχιεπίσκοποι- του οποίου και επισήμως έχει αρθή το αδίκως, ως φαίνεται, επιβληθέν επιτίμιο της ακοινωνησίας (βέβαια, εγώ θυμάμαι και άλλες, απίθανες, περιπτώσεις, π.χ. του γνωστού αντιοικουμενιστή, αν και οργανωσιακού, Θεολόγου Ν. Σωτηρόπουλου) από την 12η του Μάη ήδη, και να μας μιλήση, ειδικότερα, για αυτό μέσω του διεθνούς φήμης δεξιού νομικού Β. Μαρκεζίνη και του βιβλίου του «Το Καλό και το Κακό στην Τέχνη και στο Δίκαιο».


Τον άνθρωπο, εν ζωή ακόμη, δεν τον γνωρίζω μέσω του έργου του, αν και είναι, βέβαια, ονομαστικά γνωστός. Όμως, ειλικρινά απορώ, πώς του ήρθαν όλα αυτά τα οποία γράφει σε αυτό το βιβλίο περί της «θείας δικαιοσύνης» και που την …συγκρίνει με την ανθρώπινη.  Θα σας πω τον λογισμό μου: έχει μάθει τον «χριστιανισμό» μέσα από τα βιβλία που κυκλοφορούσαν στις «θρησκευτικές(sic) οργανώσεις»* όθεν προήλθαν πολλά κορυφαία στελέχη της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και της Αριστίνδην ψευδο-Δ.Ι.Συνόδου, όπως ο Στυλιανός Παττακός, της οποίας άλλωστε Δικτατορίας πρωθυπουργός θήτευσε ο πατήρ του συγγραφέως.

(more…)

Ο Λόγος επί ξύλου κρεμάται-σχόλιον μεγαλοπεμπτιάτικο

17 Απριλίου, 2009
και εγένετο σκότος εφόλην τη γην

"και εγένετο σκότος εφ'όλην τη γην"

Είναι πολλάκις δύσκολο να γράψουμε όσοι Χριστιανοί κάτι αυτές τις ώρες.
Και είναι ίσως δύσκολο κάποιος θύραθεν να φανταστή τους λόγους…

Όχι, η απάντηση δεν θα μας έρθη από τα «Μικρά άνθη»(Fioretti) του Φραγκίσκου της Ασσίζης ον ηγάπα ο νιτσεϊκός βουδδιστής χριστιανός Ν.Καζαντζάκης.

Η απάντηση βρίσκεται στην μέθεξη στο θείο πάθος εκ της Εκ-κλησίας. Κάποιες φορές η ψυχική αλλοίωση τω θείω έρωτι, δια του θείου έρωτος, γίνεται «υπεράγαν» έντονη για τον άνθρωπο και η «υπέρ αίσθησιν αίσθηση» κατεξουσιάζει όλες τις άλλες… Και τότε συμβαίνει σε κάποιο μέτρο αυτό που έλεγε ο Παύλος «ζω δε ουκέτι(=όχι πια) εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός», αλλά και πάλι σε κάποιο μέτρο το προθανάτιο του σύγκαιρού μας γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ «δεν βλέπω τίποτα μέσα μου παρά Χριστό».

Θεός δακρύων…

Ανάμεσα στους ληστές

Ανάμεσα στους "ληστές"

Μία φράση Γραφική, που την κατανοούμε ή την θυμόμαστε, όταν βιώσουμε αυτήν την ήρεμη πλην σπαρακτική λύπη που, όμως, ασφαλώς και κατά παράδοξο κοσμικά τρόπο, κάθε άνθρωπος θα επιθυμούσε να αποκτήση

Σήμερα μπορούμε να καταλάβουμε πληρέστερα προς τι η αγωνία του Χριστού κατά την προσευχή Του, οι κόμποι του ιδρώτα, η αγωνία και ο κίνδυνος θανάτου από το περίλυπον. Βέβαια, όσο και αν είναι εξαγιασμένες οι αισθήσεις μας, με όρους μίας στερεότυπης Πατερικής θεολογίας που θυμίζει ιδιαίτερα αυτήν του Γρηγόριου του Παλαμά, είναι μάλλον αδύνατο και όχι απλώς «χαλεπόν» να αντιληφθούμε την συμπόνια και την οδύνη του αναμάρτητου και άρα του πάναγνου, Αυτού που η ιλύ των αστοχημάτων, δηλαδή αμαρτημάτων, δεν είχε θολώση και νεκρώση στο ελάχιστο τις αισθήσεις Του.

Η θυσία Του, λοιπόν, το εκουσιό Του «θείο πάθος», και όχι Δράμα, κατά δυτικότροπη έκφραση, δεν εκτιμήθηκε από τους ανθρώπους της εποχής, όπως δεν εκτιμάται και από τους ανθρώπους της, ας πούμε, «αποστάτιδας» σημερινής εποχής.

«Κατάρα υπέρ ημών γενόμενος»

«Ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ὄρνις ἐπισυνάγει τὰ νοσσία ἑαυτῆς ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε.»λέει κάπου προ αυτών για την Ιερουσαλήμ που τον επρόδωσε ολοκληρωτικά κατόπιν και που θανάτωνε όλους τους Προφήτες

Και πραγματικά αυτός είναι ένας πόνος, ο «μεγαλοπεμπτιάτικος» πόνος, κατ’εξοχήν υπέρ φύσιν και κατ’επέκτασιν κατά Χάριν. Είναι ακριβώς ο πόνος του Χριστού/Κυρίου/ένσαρκου Λόγου.

Να πονάη κάποιος χαρμόλυπα, δηλ., που είναι και το κατέξοχήν βίωμα της Σαρακοστής, όπως θα σημειώση και ο Schmemann, επειδή ο αγαπώμενος δεν θέλει -και αυτός το σέβεται απόλυτα και ούτε καν του το λέει, άλλωστε η «αγάπη ου ζητεί τα εαυτής» κατά τον γνωστό ορισμό του Παύλου–  να δεχτή την «άφατη» και οπωσδήποτε ασύλληπτη με κάθε κοσμικό μέτρο στοργή του που φτάνει στην άκρα ταπείνωση της αυτοθυσιαστικής θεοστυγούς θεοκτονίας……!


Σωκράτης θανατούμενος: ανεξίκακος της αρχαίας εποχής...

Σωκράτης θανατούμενος: ανεξίκακος της αρχαίας εποχής...

Διότι και ο Σωκράτης, ων ανεξίκακος, επειδή είχε κάπως δαρή και κακοπάθη από κάποιον, όπως θυμίζει ο Μ.Βασίλειος, έγραψε το όνομά του κακούργου μόνο στο πρόσωπό του, στο «κούτελο». Πέθανε δε από «νομιμοφροσύνη», αλλά και από υπερφυσική πεποίθηση στο «δαιμόνιόν» του.

Κάτι που εκτοπίζει την θυσία του Χριστού απλώς πάνω και πέρα και από την τέλεια ανεξικακία του αρχαιοελληνικού προτύπου του «σοφού»….