Posts Tagged ‘αλήθεια’

H «άγια» νύχτα[Νικολάι Μπερντιάγεφ]

20 Ιουλίου, 2016

Nightly HouseΤα ψεύτικα καλύμματα πέφτουν και γίνεται φανερό τι είναι καλό και τι κακό. Η νύχτα δεν έχει λιγότερη αίγλη, δεν είναι λιγότερο θεία από την ημέρα. Τη νύχτα λάμπουν τα άστρα. Η νύχτα φέρνει αποκαλύψεις που η ημέρα δεν τις ξέρει. Η νύχτα είναι αβυσσαλέα, πιο στοιχειώδης από την ημέρα. Η άβυσσος του J. Bohmes φανερώνεται μόνο τη νύχτα. Η ημέρα περιβάλλει το μυστήριο της αβύσσου με καλύμματα (…)

Όταν σουρουπώνει, θαμπώνει η διαύγεια των διαγραμμάτων και σε λίγο χάνεται η σταθερότητα των οριακών γραμμών. Ο Tjutschew χαρακτηρίζει τη χρονική αυτή περίοδο ως την «ώρα της ανέκφραστης νοσταλγίας». Ζούμε σε μια τέτοια ώρα της νοσταλγίας, όταν η άβυσσος απλώνεται και πέφτουν όλα τα καλύμματα. Ο Tjutschew ονομάζει τη νύχτα «άγια»

Πηγή: Νικολάι Μπερντιάγεφ, «Ο Νέος Μεσαίωνας», μτφ. εκδ. Πουρναρά, σελ. 18-19

Από το θησαυροφυλάκιο της μνήμης…(Μέρος 1ο)

15 Ιανουαρίου, 2013

Το θησαυροφυλάκιο της μνήμης…

Πόση αξία θα είχε να φέρναμε στον νου μας αυτά τα παραδείγματα,ελεγε κάπου και ο Μ.Βασίλειος, αναφερόμενος στον Σωκράτη και τη μακροθυμία που κάποτε επέδειξε,όταν ξυλοκοπήθηκε στην αγορά…Φράσεις και αποφθέγματα που κάποτε διαβάσαμε, συμφωνώντας τότε ή διαφωνώντας…

1)«Η επιστήμη που χωρίζεται από την δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή είναι πανουργία και δεν φαίνεται ως σοφία».

Ανήκει στον Πλάτωνα και έρχεται συνέχεια στον νου μας, όταν οι φορείς των νεοαστικών απόψεων και ιδεών υπεραμύνονται της ιδέας μιας επαγγελματικής σχολής στην θέση του πανεπιστημίου… Διότι μπορεί ο φιλελεύθερος Άνταμ Σμιθ να ήθελε τότε την εκπαίδευση δωρεάν, ώστε να μπορεί κανείς να συμμετέχει στις συζητήσεις όλων των καλλιεργημένων ανθρώπων, όμως σήμερα κάτι τέτοιο -η χωρίς σκοπιμότητες αναζήτηση της γνώσης- μάλλον λογίζεται ως… απαράδεκτη πολυτέλεια.

Στο μέτρο τουλάχιστον που δεν προάγει την παραγωγικότητα… (συνεχίζεται)

«Αν δεν είναι Θεός, τότε είναι η απαισιωτέρα μορφή της Ιστορίας»……

14 Απριλίου, 2012

Φοβερός λόγος του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου για τον Χριστό, σε κάποιο διάλογό του που κυκλοφορεί (και που σταθμίζει τις θυσίες, τις θυσίες χωρίς νόημα δηλαδή). Αλλά όσο και αν φαίνεται φοβερός, είναι παρόμοιος με αυτόν του Αποστόλου Παύλου στην Α’ προς Κορινθίους Επιστολή:

 «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών» (Α΄ Κορ. 15:14).

Θα πει κανείς και θα έχει δίκηο ότι ο υποθετικός λόγος αφορά το μη-πραγματικό στο παρελθόν, οπωσδήποτε όχι κάποια πιθανή εκδοχή των πραγμάτων στο μέλλον. Κι έτσι είναι. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό εδώ. Μας ενδιαφέρει το πώς οι μεγαλύτεροι των πιστών Χριστιανών σκέφτονταν τον Χριστό: όχι ως ένα διδάσκαλο, όχι ως ένα ιδρυτή θρησκείας, όχι ως ένα …μύστη και αβατάρ, όχι ως τον ιδρυτή της Θρησκείας του Έθνους μας (κατά την γνωστή προχριστιανική αντίληψη που θέλει …κάθε Έθνος να έχει τους δικούς του θεούς), όχι ως μέρος του (μεταξικού ή ο,τιδήποτε) τριπτύχου Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, αλλά ως την αλήθεια εν σαρκί. Ως την ένσαρκη Παν-αλήθεια, κατά την έκφραση του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου και του -μαθητεύσαντος σε αυτόν- Αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς.  Από την άλλη, πολλοί από τους μεγαλύτερους πολεμίους της αλήθειας του Χριστιανισμού έχουν σωρεύσει ποικίλα κοσμητικά επίθετα για τον Χριστό ως Ιησού, άνθρωπο και θνητό και μη-αναστάντα…

(more…)