Posts Tagged ‘αδελφοσύνη’

«Μαζεύουν και τον ιδρώτα ακόμη των φτωχών και γεμίζουν ένα σωρό καντήλια και καμπαναριά…»

4 Μαρτίου, 2015

Σύμφωνα με μια διδαχή (από αυτές που δεν πολυπροβάλλουν οι λεγόμενοι «συντηρητικοί» της ελλαδικής Εκκλησίας), του άγ. Παϊσίου του Αγιορείτη, «Μαζεύουν και τον ιδρώτα ακόμη των φτωχών και γεμίζουν ένα σωρό καντήλια και καμπαναριά, νομίζοντας ότι έτσι δοξολογείται ο Θεός. Αυτού του είδους όμως η ευλάβεια είναι σαν την ευλάβεια την οποία είχαν πολλοί Ρώσοι κληρικοί, οι οποίοι έγιναν αιτία, χωρίς να το θέλουν, τα καντήλια, οι πολυέλαιοι και οι καμπάνες να γίνουν κανόνια και να κτυπήσουν την ίδια την Εκκλησία του Χριστού».*

Αυτό που έλεγε ο π. Παΐσιος τον φέρνει στις ίδιες απόψεις με τον π. Αρσένιο που έγραψε τα βιβλία σχετικά με την προεπαναστατική κατάσταση στην Ρωσσία, με την οσ. Μαρία Σκομπτσόβα που είχε προβλήματα τέτοιου είδους με τις συμμονάστριές της, με τον π. Τύχωνα(«γέροντα» του π. Παΐσιου και ρωσικής καταγωγής). (more…)

Αποσπάσματα από τις επιστολές του μικροθεού ι. Χρυσοστόμου από την εξορία, στην Καρτερία…

3 Ιανουαρίου, 2011

…και αφού σας ευχηθώ καλή, καλή και ευλογημένη, χρονιά!!!- σε όλους τους φίλους και αναγνώστες(νοιώθω άσχημα με την απόσταση του νοήματος που έχει λάβει η λέξη αυτή, αλλά να που μας στέρησαν και από τις λέξεις 🙂 -εννοώ απλώς αυτοί που μας διαβάζουν), έρχομαι να σας φιλέψω κάτι, ως ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμοσύνης για την τόση καλοσύνη, το θερμό ενδιαφέρον και την αγάπη σας για τα μεγάλα θέματα που προσπαθούμε να ξύσουμε ή απλά να αναδιατυπώσουμε αλήθειες εδώ σ’ αυτήν την ασήμαντη γωνία…

H αφορμή δόθηκε από ένα, κατά το ειωθός -που λέμε-, πολύ ωραίο, ειλικρινές και ενημερωμένο κείμενο του αγαπημένου μας εδώ π. Λίβυου. Πρόκειται για δύο αποσπάσματα, λιγότερο γνωστά από αυτά προς την (αγ.) διακόνισσα Ολυμπιάδα -που τόσο, απείρως πολύ, πόνεσε για το τραγικό μα εκούσιο πάθος του Χρυσόστομου…- στην οποία έγραψε εκατοντάδες τυπωμένες σελίδες κυριολεκτικώς από την εξορία, που καταδεικνύουν λίγη από την βαθύτερη ουσία αυτού του τόσο ανήσυχου και γαλήνιου ταυτόχρονα(!) που λέμε χριστιανική -δηλαδή όντως- αγάπη, της οποίας το (υψηλότερο, όπως το επαναδιατυπώνει και ο απ. Παύλος για την συζυγία, τον γάμο- άλλο το ότι δεν τηρείται από τους συζύγους καθόλου σήμερα βέβαια…) μέτρο, δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι όχι το παλαιο-διαθηκικό, και χλιαρό για σήμερα, «αγαπάτε τον πλησίον ως σεαυτόν», αλλά το «Αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως εγώ αγάπησα εσάς». Και επειδή ο Χριστός είναι «ευγενής» και «γλυκύτατος», καταφέρνει πάντα να συνδυάζει την πιο φλογερή, μανική αγάπη/έρωτα με την μεγαλύτερη διάκριση και κατ’ εικόνα Του αυτονομία του ανθρώπου…

διακόνισσα Ολυμπιάδα, Αγία

Έτσι, το λοιπόν, του Χριστού, και ο Άγιος… που ειλικρινά με συγκινεί έως δακρύων στα λεγόμενά του αυτά με πολλούς τρόπους. Κι’αυτό γιατί, επιστρέφει τα γιατρικά που του αποστέλλει η Καρτερία, αδελφή και συνεργάτιδά του(στο ευρύτερο εκκλησιαστικό έργο, ας πούμε), αλλά θέλει να βεβαιωθεί ότι δεν στενοχωρήθηκε που της τα στέλνει πίσω, και θέλει να τον βεβαιώσει οπωσδήποτε ότι ξεπέρασε μια κάποια ασθένειά της(αντιστοίχως, στις 2 επιστολές)… …όλα αυτά την ίδια στιγμή που έχει, όπως ο ίδιος γράφει, διέλθει απερίγραπτες κακουχίες, ζώντας 70 ημέρες υπο συνθήκες «μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας», χωρίς ανάπαυση και χωρίς ούτε τα τελείως αναγκαία, με συνεχή πορεία μέσα σε μια κατάξερη έρημο*, και ζη στην απαίσια όντως ερημιά στην Κουκουσό της Αρμενίας και έχει καταδικαστεί άδικα των αδίκων από το ρυπαρό, ως συνήθως, δεσποτικό και κρατικό κατεστημένο(οι εξορίες του είναι δύο, εδώ είμαστε ακριβώς μετά την δεύτερη από την αυτοκράτειρα Ευδοξία) της εποχής…

Στην δεύτερη επιστολή του, σταλμένη πάλι το 404, πάλι μιλάει για την καλοσύνη και την απερίγραπτη αγάπη, που τον κάνει να νιώθει ότι δεν ζει πια στην ερημιά, της Καρτερίας να του στείλει αυτά τα παραπάνω (ιαματικά) σκευάσματα μέσω κάποιου αδελφού. Έτσι, ο Άγιος μου λέει ο λογισμός ότι μας δείχνει τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός και ριζικά όχι-κοσμικός, να μετέχεις ειλικρινά και ανυπόκριτα, ολόθυμα όντως, σε χαρές και λύπες, να ενδιαφέρεσαι με πραγματική φλογερή «θλιμμένη έννοια», που θα έλεγε και ο Πορφύρας, για το κάθε τι, οσοδήποτε μικρό και αν φαίνεται στους άλλους ή και τους θύραθεν, που αδιαφορούν, γιατί η οριζόντια ένωση προϋποθέτει την κάθετη, να έχεις αδελφική οικειότητα, στοργή, σεβασμό της ελευθερίας και του προσώπου του άλλου, και όλα τα συναφή… Αν συγκρίνουμε, τέλος, το ζωντανό πρότυπο αυτό τώρα με την σημερινή κατάσταση μας στην Εκκλησία… ή τον κόσμο, -που ήταν να είμαστε το φως και το άλας του κόσμου, δεν ξέρω καν αν το θυμάστε…- θα χρειαστούμε έναν άλλο Ιερεμία, για να θρηνεί… αλλά αν είναι να ξεκινήσουμε, αγαπημένοι μου φίλοι, σήμερα έναν τέτοιον θρήνο, δεν θα μείνει «πέτρα πάνω σε πέτρα», θα τα διαλύσουν όλα- αν δεν το έχουν ήδη κάνει…

Παρακάτω, λοιπόν, σας παραθέτω τα αποσπάσματα… όπως θα δείτε, δεν μπορώ να αφαιρέσω πρόταση, χωρίς να αφαιρέσω κάτι υπερπολύτιμο… εξ ου και η έκταση της παράθεσης, για την οποία να με συγχωρήσετε, ε..;

(more…)