Posts Tagged ‘Αγιος Ιωάννης Βατάτζης’

Σχετικά με τους Μεγαλύτερους Έλληνες από τηλοψίας

16 Ιουλίου, 2009

Για τις πηγές, δείτε εδώ και εδώ.

Ποιο είναι το μέγιστο συμπέρασμα που προκύπτει από την εν λόγω ψηφοφορία και τους αναδεδειγμένους;

Ότι ο επαρχιώτικος μετακενωτικός κοραϊκός αρχαιόπληκτος ανελλήνιστος εθνικισμός έχει έρεισμα ακόμη ως κυρίαρχη ιδεολογία που ήταν, εκπεμπόταν από το 1833-1974, στο τέλος, βεβαίως, μεταμορφούμενος σε ένα προτεσταντικού τύπου …«ελληνοχριστιανισμό» που ακόμη και ο «συντηρητικός» λόγιος μοναχός π.Θεόκλητος Διονυσιάτης, συμφωνώντας σε ένα άρθρο του -των «Αθωνικών ανθεων»- ρητώς με τον Χριστιανοσοσιαλιστή Κωστή Μπαστιά, όπως έλεγε, απέρριπτε. Ο Έρασμος, όπως θύμιζε κάπου και ο π. Μεταλληνός, που ήταν και αναγεννησιακός και ως εκ τούτου και αυτός μέρος αρχαιολατρικού κινήματος, θεωρούσε και αυτός π.χ. τον Μέγα Βασίλειο -χαρακτηριστικότατο παράδειγμα του μεγαλείου των κατά π. Ι. Ρωμανίδη Ελλήνων(-Καππαδοκών) Πατέρων- «μείζονα του Αριστοτέλους». Δηλαδή μεγαλύτερο του Αριστοτέλη, που είναι ίσως η πλέον κορυφαία αρχαία μορφή σε επίπεδο επιστημονικής προσφοράς. Ο Αριστοτέλης ήλθε στην έκτη θέσιν. Τον Μέγα Βασίλειο, όμως, δεν τον βλέπουμε κάπου… Ίσως μας έχει δοθή η εντύπωσι, ότι ήταν και αυτός ένας Επίσκοπος συμβιβασμένος και της σειράς… Για αυτό θα έπρεπε να δούμε τι του είπε ο αλαζόνας Ύπαρχος Μόδεστος, όταν θέλησε να του αλλάξη (ακόμη και) την Ορθόδοξη Πίστη προς χάριν του Κράτους και της «κρατικής θρησκείας»… Και πρέπει να ξέρουμε, ότι ο εθνικός (και κατά τούτο αντιδραστικός) και αντιχριστιανός σχολάρχης ρητορικής Λιβάνιος, συγγραφέας και του έργου «Υπέρ των ελληνικών(ενν. παγανιστικών) ιερών», από τις μέγιστες μορφές του εθνικού κόσμου διαχρονικά κατά ευρεία παραδοχή, έλεγε, ότι ο Μέγας Βασίλειος, αφού παρά την παίδευση που πήρε στην σχολή του, έγινε Χριστιανός, ήταν μεγαλύτερος ρήτορας από τον αρχαίο Δημοσθένη

Το πρόβλημα, λοιπόν, το ανυπέρβλητο της κατεστημένης σκέψης είναι, ότι είναι δυτικόπληκτη. Η Ευρώπη είναι όντως η «καθολική μας μητρόπολη», το δε νεοελλαδικό κρατίδιο  είναι μία μικρή αποικία με την εξάρτηση να αναδεικνύεται όντως, όπως πίστευε και ο Μοσκώφ, ίσως στο μεγαλύτερο μας πρόβλημα, εν προκειμένω δε πολιτιστική και πνευματική. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν (θα ήταν) για τους αντιϊμπεριαλιστές μας, που βέβαια μ ό ν ο περί άλλα τυρβάζονται… ( Και βέβαια άλλως θα αποκληθούν και αυτοί εθνολαϊκιστές πιθανότατα… 🙂 )

Ποιους θα έπρεπε να δούμε; Τον Μάξιμο τον Ομολογητή, τον Γρηγόριο τον Παλαμά, τον Γρηγόριο τον επώνυμο της Θεολογίας, τον Βασίλειο τον Μέγα, τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τους Ανθέμιο και Ισίδωρο, από μουσικούς τους Ι. Κουκουζέλη και Ι. Δαμασκηνό(αν και τυπικά δαμασκ(ος)-ηνό…), τον Ι. Βατάτζη τον Ελεήμονα, αυτοκράτορα εξόχως δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο

Αλλά αυτά είναι ίσως κάποιοι ….»ευσεβείς πόθοι»… Που πάντως τρέφουμε σε κάποια μορφή κάποια μέλλουσα στιγμή… την αγαθή ελπίδα, ότι θα πραγματωθούν… 🙂 Οψόμεθα: όλα από εμάς εξαρτώνται «εις το τέλος της αναλύσεως»……

Χαρτοβασίλειο νέων ιστολογικών σχεδιασμάτων, και περί κομμουνισμού

22 Μαΐου, 2009

Είναι πολλά τα ζητήματα για τα οποία σκέπτομαι και νοιώθω, αν μπορώ να πω κάτι όπως αυτό για τα κελεύσματα της ηθικής συνείδησης -κατά Ευ. Παπανούτσο, ότι πρέπει κάτι να συνεισφέρω, διότι πετραδάκια μπορεί ενίοτε να… συγκρατήσουν και ογκόλιθους, όπως έλεγε όμορφα ο π.»Ανυπόμονος».

Και πράγματι, κάτι πρέπει να γραφή

  • για τις οικονομικές εξελίξεις,
  • για κάποιες(3) έξοχες κυκλοφορίες στον χώρο της «πολιτικής θεολογίας»(όχι, δεν εννοώ τον όρο που εφευρέθηκε το 2ο μισό του 20ου αι., για να σημάνη την «θεολογία της απελεύθερωσης» στην Δύση και ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική),
  • για την έσχατη κατάπτωση στον χώρο της «λαϊκοπόπ»(sic) τέχνης, που ως γνωστόν παράγει αισθητική και ήθη, όπως θα παρατηρούσε και ο Αριστοτέλης και ο Πλούταρχος  και εν προκειμένω μάλλον τα ενάντιά τους
  • περί αληθών και μη οραμάτων «θεολογικών», κ.π.α.

Αλλά νομίζω, ότι τώρα μπορούμε να σχολιάσουμε σχετικά με τον όρο του κομμουνισμού, να δούμε εν άκρα συνόψει κάποια στοιχεία. Η αφορμή έρχεται από κάποια σειρά άρθρων της συγγραφέως Δ. Βαρβιτσιώτη στον Ορθόδοξο Τύπο, τα 3 τελευταία τεύχη περίπου, που ετιτλοφορείτο «Χριστιανός και κομμουνιστής ή πατριώτης και αιρετικός;»(!).

Η εν λόγω συγγραφεύς, λοιπόν (και ελπίζω, ότι έχει καταστή σαφές, ότι «ου λαμβάνομεν πρόσωπον ανθρώπου», δηλαδή δεν προσωποληπτούμε, αλλά «κρίνουμε» τα γραφόμενα) αναφέρει τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’ και τον ακαδημαϊκό πρ. π. Μεταλληνό να αυτοπροσδιορίζονται ως (χριστιανοί) κομμουνιστές ή ενίοτε κομμουνιστές και έτσι απορεί και εξίσταται.

Μερικές, λοιπόν, πρώτες νύξεις, επί των γραφομένων(ο ενδιαφερόμενος για τα σχολιαζόμενα -δυστυχώς- πρέπει να ανατρέξη στα σχετικά τεύχη της εβδομαδιαίας εφημερίδας):

α) Ο κομμουνισμός είναι όρος ο οποίος προϋπάρχει σαφέστατα του μαρξισμού. Ο μαρξισμός είναι είδος κομμουνισμού ή σοσιαλισμού. Ο μαρξισμός και μόνον ισχυρίζεται, και για αυτό μας πείθει μία ανάγνωση, ένα ταχύ φυλλομέτρημα του «Κομμουνιστικού μανιφέστο(υ)»(1848) των Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς, ότι είναι το κατ’εξοχήν είδος, το μόνο επιστημονικό είδος. Αλλά, βεβαίως, είναι ουσιαστικά η «απόλυτη -αν και εν «φιλοσοφικώ σχετικισμώ»(!)- αλήθεια», η μόνη «επιστημονική φιλοσοφία», είναι «επιστήμη», είναι  «η φιλοσοφία του προλεταριάτου».  Για όλα αυτά μπορούμε να βρούμε πολλές επιβεβαιώσεις στην μαρξιστική γραμματεία.

β)Ο Galbraith λέει ιστορικά, ότι ο όρος κομμουνισμός προϋπήρχε την εποχή εκείνη του 19ου αι. και ήταν ασαφής ως προς το σημαινόμενο, δηλ. το τι σημαίνει.  Ο R. Heilbroner στους «φιλόσοφους του οικονομικού κόσμου» (μτφ. β’ ‘έκδοσης, εκδ. Κριτική, 2000) λέει, ότι ο κομμουνισμός ήταν βασικά ένας τρόπος οικονομικής οργάνωσης που δεν βασιζόταν στην ατομική ιδιοκτησία. Ο δάσκαλος Χ. Γιανναράς περί το 1983(χριστιανομαρξιστικός διάλογος-μέρος του) έλεγε, ότι ο κομμουνισμός ως λατινική λέξη σημαίνει κοινοκτημοσύνη. Άλλοι ισχυρίζονται, ότι απλώς ελήφθη ο όρος αυτός υπό του διδύμου από την Λατινική μετάφραση της Αγίας Γράφης του Αγίου Ιερωνύμου, υπόθεση που φαίνεται, ότι είναι βάσιμη και με ευρεία παραδοχή. Τα υπόλοιπα ίσως παρέλκουν εδώ.

γ)Είναι προφανές, ότι η συγγραφέας αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό ως εννοιολογικά συνδεδεμένο με τον υλισμό. Κάτι δεκτό, διότι το κάνουν, αλλά ρητώς και με διάκριση, ο Σολόβιεφ, ο Μπερντιάγεφ(αν και ευθύς εξ αρχής, 1918, λέει, ότι φτάνει ως το να αυτοπροσδιορίζεται, ως «Χριστιανός σοσιαλιστής»), ο Ντοστογιέφσκι κ.α. Αλλά είναι απαράδεκτο, όταν ή εάν δεν «βούλεται συνιέναι», ότι μπορούν να υπάρχουν άπειροι κομμουνισμοί και σοσιαλισμοί, αν πρέπει να τους ονομάσουμε έτσι. Κομμουνισμός βασικά, λοιπόν, αν αποσυνδεθή από φιλοσοφικές βάσεις ή από (εμπειρικές) θεολογικές(εννοώ βάσει της «επιστήμης της σχετικής με τον Θεό») βάσεις, είναι η κοινή κτήση των παραγωγικών μέσων, όπου εδώ νοούνται και τα «χωράφια», η «γη». Ο τρόπος επέλευσης ενός τέτοιου συστήματος μπορεί να ποικίλη. Π.χ. ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι, αν και προσέβλεπε στον Τσάρο για μεταρρυθμίσεις, ανήκε στον πρώτο κύκλο των Ρώσσων φουριεριστών της εποχής του, τον πετρασεφσκικό κύκλο, από τα 26 του έτη(τότε περίπου εμφανίστηκε εκεί). Ο ίδιος ο Φουριέ ήταν Χριστιανός, όπως και ο Saint-Simon ήταν Χριστιανός, αλλά ζητούσαν σοσιαλιστικές κοινωνίες (και επαναστάσεις κάποιας μορφής ακόμη). Το ίδιο ισχύει και με πολλούς από τους καταδικασμένους από την Ιερά Εξέταση, όπως τον Ιωάννη Ούσσιο(Γιαν Χους) και τον Τομάσο Καμπανέλλα ή ακόμη και από τους προτεστάντες, όπως τον «αιρετικό» θεολόγο Thomas Munzer, εποχής Μ. Λουθήρου. Με άλλα λόγια, Φουριέ, Σαιν Σιμόν, Munzer, Campanella, Ούσσιος, Μαρξ και Ένγκελς είναι «σοσιαλιστές», «κομμουνιστές». Μεταξύ πολλών-πολλών άλλων.

δ)Η συγγραφέας ισχυρίζεται, ότι η Ορθοδοξη Παράδοση λέει, ότι πρέπει να υπάρχη τέλεια ελευθερία στην μετάδοση του πλούτου, εφ’ω και καταγγέλει την βίαιη μαρξιστική καπηλεία και αλλοτρίωση. Αγνοεί, νομίζουμε, σχεδόν τελείως την σχετική προβληματική, και, ακόμη, δικαιώνει τις πρακτικές τύπου Reagan που θεωρεί (ευλόγως…), ότι πρέπει να προωθήσουμε την προσωπική ελεημοσύνη, αντί για την κρατικά επιβαλλόμενη, στοιχειώδη, έστω, κοινωνική δικαιοσύνη. Βεβαίως υπάρχει ελεύθερη βούληση στην μετάδοση όλου του πλούτου. Είναι αυτό που λένε οι Πατέρες, ότι η ακτημοσύνη είναι προαιρετική. Κατά τα άλλα, η αποστέρηση μισθού, η απόκτηση χωρίς προσωπική εργασία κάθε δυνάμενου να εργαστή είναι βαρύτατο αδίκημα χριστιανικά, και η πράξη της ι.εξομολογήσεως πρέπει να συνεπιφέρη την επιστροφή των «κλαπέντων» στον ακουσίως καταπιεζόμενο, ενώ η Εκκλησία απαγορεύεται να λαμβάνη από τα αποκτηθέντα δια της αδικίας. Ακόμη, το Κράτος, γενικώς, βάσει των Πατέρων, έχει τον σκοπό του να προστατεύη ακριβώς τον αδύναμο από τον δυνατό, να επιφέρη κοινωνική δικαιοσύνη, και αυτό το κατάφεραν Άγιοι αυτοκράτορες όπως ο Άγιος Ιωάννης Γ’  Βατάτζης ο και Ελεήμων(-περίοδος αυτοκρατορίας Νίκαιας) κπα. Αυτό το παραδέχεται ακόμη και ο συκοφαντικότατος άλλοτε και αποβληθείς από το ΚΚΕ απλοϊκός μαρξιστής(-Κ. Μοσκώφ) ιστορικός Γ. Κορδάτος, λέγοντας, ότι σχεδόν απάλειψε την «φεουδαρχική εκμετάλλευση», εκτός του ότι εγκαθίδρυσε «συγκεντρωτική δημοκρατία«(!).(συνεχίζεται…)