Posts Tagged ‘Αγιολογικά’

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Προφήτης: «Ελάλουν κατά βασιλέων εν τοις μαρτυρίοις σου και ουκ ησχυνόμην»

7 Ιανουαρίου, 2010

Ο βίος του είναι μία σπουδή στην αλαζονεία της εξουσίας, στον ιερό θυμό, και στην ψυχοσωματική καθαρτική και θεωτική δύναμη του Πνεύματος.

1)Τρεφόταν με ακρίδες και μέλι άγριο , παρόμοια με τους Κλέφτες της ρωμαΐικής μας θεοκεντρικής αναρχίας, αυτό ήταν το τίμημα της Ελευθερίας τους. Ήταν έτσι ο πρώτος μοναχός. Αυτό δε καθώς ο μοναχισμός προ Χριστού θεωρείται ανύπαρκτος, ίσως ανέφικτος, και όταν υπήρχε(Ρηχαβίτες, λ.χ.) λειτουργούσε ως διαμαρτυρία στον τρυφηλό βίο ορισμένων στο Ισραήλ.

2) Το κήρυγμά του υπήρξε αρκετά αυστηρό, αν δούμε π.χ. τους χαρακτηρισμούς του προς τους Φαρισαίους και άλλους. Είναι, θα λέγαμε, σε ύφος Προφητών Παλαιάς Διαθήκης με φράσεις σκληρότατες και θυμίζει και τον Χρυσόστομο. Κάποιοι σκανδαλίσθηκαν από αυτό. Όμως, πρέπει να πούμε, ότι αυτός ο ιερός θυμός δεν ακυρώνει την σύνολη αγιοπνευματική καθαρότητα των ανδρών, αφού ο Χρυσόστομος από την μία υπήρξε άτεγκτος και άκρως ελευθεροστόμος ελεγκτής πάντων(βλ. «Άρπαξ(=καπιταλιστής κτλ., σε σημερινή μορφή) ει; Ου σιγώ».) και από την άλλη ήταν τρυφερότατος, γλυκύτατος, γεμάτος με μία αγάπη αυτοθυσιαστική που ήταν κατάφορτη με κατάνυξη.

3)Τρίτον, δοκίμασε την αυθαιρεσία και κακία της εξουσίας στο πρόσωπο του Ηρώδη. Τον ήλεγχε εξακολουθητικά για τις πονηριές του και για αυτό, εν τέλει, τον καρατόμησε όπως τον… Σαιν -Ζυστ. Παρόμοιες καταστάσεις βίωσαν πάρα πολλοί Άγιοι, ιδιαίτερα στα χρόνια της τυραννίας του Imperium Romanum(ι.Χρυσόστομος), όπως, παρακάτω, η εικονιζόμενη Αγία, Οσ. Ξένη.

Άραγε έχουμε την παρρησία να τους μοιάσουμε κατά τι; Μην ξεχνάμε, ότι ο Μέγας Βασίλειος στον τομέα της παρρησίας θαυμάζει τον «αναρχικό»(ο Ραφαηλίδης τον αναφέρει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αρχαίου τέτοιου) Διογένη τον λεγόμενο Κυνικό…… 🙂

Προεισαγωγικό σχόλιο για τον επαναστάτη Άγιο Μακάριο Κορίνθου

30 Αυγούστου, 2009

Παραπάνω βλέπετε μία εικόνα του Αγίου Μακαρίου Κορίνθου ή Νοταρά. Τον  βίο του και την πολιτεία του(άνευ αμφοτέρων δεν γίνεται αγιότης ορθοδόξως και εμπράκτως) συμβαίνει να διαβάζω από ένα εξαίρετο έργο του Πατρολόγου Στ. Παπαδόπουλου, εκ του οποίου έχω επωφεληθή ιδιαίτερα και από άλλες δύο «μελέτες», περί των Αγίων Μεγάλου Βασίλειου και του Γρηγόριου του Θεολόγου.

Για τον Άγιο Μακάριο(1731-1805) έμαθα διαβάζοντας τους Αγίους που εκτιμούσε ο Φ. Κόντογλου, για τον οποίον μιλήσαμε προηγουμένως, μερικοί εκ των οποίων ήσαν απόλυτα «εκζητημένοι».  Ο Κόντογλου ήδη έκτοτε είχε σε τεράστια εκτίμηση τον Αθανάσιο Πάριο, συνεργάτη του Μακαρίου, και εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του «Αντιφώνησις», όπου έγραφε, ότι πρέπει να θεωρήσουμε την Ευρώπη ως χώρο πνευματικού σκότους, και πώς πρέπει να βάλουμε, αντίθετα με αυτήν, την κατά Θεόν φιλοσοφία πάνωθε της διανοητικής και κατά κόσμον και πώς άρα δεν πρέπει μάλλον οι νέοι να αποχωρούν για την Ευρώπη για σπουδές.

Στον Αθανάσιο Πάριο έχει αποδοθή από ορισμένους και το έργο «Πατρική διδασκαλία» όπου εμφανίζεται μία αντίθεση στην Επανάσταση εκείνη την εποχή. Μας θυμίζει και την ρήση του A. Toynbee, ότι «οι Έλληνες έκαναν μίαν άφρονη ενέργεια και έχασαν ολόκληρη αυτοκρατορία». Γεγονός είναι, πάντως, ότι μεγάλη μερίδα των Ανθενωτικών, και των Παραδοσιακών κύκλων στάθηκε με επιφύλαξη εναντι της (προκείμενης) επαναστάσεως, ανεξαρτήτως της τεράστιας συμμετοχής και του ανώτερου Κλήρου, της συμμετοχής και αυτού του Γρηγορίου του Ε’ του απαγχονισθέντος κτλ.

Όμως, αυτό που δεν έχει επισημανθή από παραδοσιακούς ή «aufklarers» είναι το εξής: ότι ο Άγιος Μακάριος, ως ο γενάρχης του Φιλοκαλισμού, της Φιλοκαλικής Αναγέννησης, αυτός που περιέδραμε Πάτμο, Χίο και Άγιο Όρος, προκειμένου να συλλέξη τα ασκητικά και νηπτικά κείμενα των έμπειρων της «ενώσεως του νοός(=»καρδίας»- κατά την θεολογική και όχι …δυτική ιατρική έννοια) με τον Θεό», του «βιώματος της θέωσης» που, όπως έλεγε και ο Κωστής Μοσκώφ, απαντάται μόνο στην «καθ’ημάς Ανατολή», υπήρξε τι στο θέμα της απελευθερώσεως; Ένας ένθερμος επαναστάτης. Μάλιστα, υπήρξε ο στην περιοχή του πρώτος μπροστάρης της επανάστασης, βάσει των πηγών, της επανάστασης των Ορλωφικών(1770), που τελικώς έληξε άδοξα, λόγω της αθέτησης σχετικών υποσχέσεων (-από το ρωσσικό Κράτος). Κατόπιν, παρά την πατριαρχική τύποις «επίπληξη», έφυγε εγγύς και επί μικρό χρονικό διάστημα, ως καλός ποιμήν.

Αυτός επίσης έπεισε τον πατέρα του Γεωργαντά(Γεώργιο) για την ενεργό συμμετοχή τους και της περιοχής τους(Κόρινθος-Τρίκαλα Κορινθίας) στην πελοποννησιακή εξέγερσιν αυτή του 1770. Αυτός μνημονεύεται από τον εξόχως περίφημο και συνδεόμενο με την εν λόγω, Φιλοκαλική Αναγέννηση μοναχό Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ.

Και σκέπτομαι το εξής: είναι άραγε αληθές, ότι η διαγωγή των Νεομαρτύρων, των οποίων ο Μακάριος υπήρξε «αλείπτης»(=προετοιμαστής), είναι η πιο συνεπής Ορθόδοξα στάση; Ή μήπως και η επαναστατική αλλαγή, διπλού, κοινωνικοεθνικοαπελευθερωτικού περιεχομένου, ενός τυραννικού και καταπιεστικού καθεστώτος μπορεί να αξιωθή κάτι τέτοιο;

Πράγματι, αυτό το ερώτημα μοιάζει να μην έχει κλείση εν τέλει. Πάντως, το βέβαιον είναι, ότι οι κατεστημένοι μεταφορείς Δυτικών σχημάτων στα καθ’ημάς αποδεικνύονται οσημέραι και πιο αναξιόπιστοι……

Ο ειρημένος Άγιος Μακάριος  προσπαθούσε να πείση τα πνευματικά του τέκνα να συμμετάσχουν σε επανάσταση εναντίον των τυράννων και υπήρξε στην πρώτη γραμμή των φερόντων τις εξεγερτικές «παντιέρες»……

Η Χριστιανοσοσιαλίστρια Οσία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945) για τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες…!!!

8 Ιουλίου, 2009

Λαμβάνουμε το εκπληκτικά ενδιαφέρον παράθεμα από αξιολογότατο βιβλίο του Σεργκέι Χάκελ(Εκδ. Ακρίτας, Σεπτέμβριος 1998 -α’έκδοση, σ.154). Πρέπει να το αφιερώσουμε σε δύο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων:

α)τους αστοχριστιανούς μας και «Χριστιανούς» του καναπέως και της κοινωνικής συντήρησης ή και αντίδρασης

β)τους μαρξιστές μας, και τους Aufklarers(=διαφωτιστές) σοσιαλδημοκράτες μας, δηλαδή τους οπαδούς της Κοινωνικής Δημοκρατίας της Υπαρκτής Αριστεράς.

Να σημειωθή, ότι θεωρούμε αμφότερους τους όρους (Αριστερά-Δεξιά) Δυτικότροπους, εφ’ω και το ότι δεν τους χρησιμοποιούμε προς αυτοπροσδιορισμόν, ενώ θα μπορούσαμε να το πράξουμε βεβαίως λόγω των Χριστιανικών προταγμάτων μας της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εμβάθυνσης και εκπλάτυνσης (και αμεσοποίησης) της Δημοκρατίας, της (ριζικής) οικολογικής αισθητικής και πολιτικής μας αντίληψης (βλ. π.χ. το σχετικό πολύ πρόσφατο βιβλίο του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Διοκλείας π. Καλλίστου Ware επί του θέματος της Χριστιανικής Οικολογίας) .

Πράγματι, οι ορισμοί που εδόθησαν από μαρξιστές, κάτι που οφείλεται προφανώς και στους παραπάνω συντηρητικούς και αντιδραστικούς κοινωνικά αδελφούς ή «αδελφούς», στην «θρησκεία»(αν διευρύνουμε καταχρηστικά τον ορισμό της-είναι γνωστό, ότι για εμάς τους Ορθοδόξους η θρησκεία είναι αρρώστια και η Ορθοδοξία η θεραπεία της) είναι όχι επιστημονικοί, αλλά δημαγωγικοί. Π.χ. θα αρκούσε να δούμε ορισμένους διάσπαρτους στα κείμενα του Λένιν-Ουλιάνωφ, τον οποίον πολλοί ως σήμερα(σε χώρες όπως η Ελλάδα, π.χ.) έχουν ως ένα μικρό θεό και του οποίου τα γραφτά θεωρήθηκαν πολύ συχνά ως…..  ιερά-απαραβίαστα δογματικά. Ιδιαίτερα αυτό αφορά το Κράτος-«Εκκλησία» της ιδιαίτερης αθεϊστικής σέκτας που ήταν στην ΕΣΣΔ όχι μόνο η κυρίαρχη, αλλά και η επιβαλλόμενη αμείλικτα και στο όνομα του Λαού (που μας θυμίζει και ένα γνωστό άσμα: «killing in the name of») πανταχού ιδεολογία(«διαλεκτικός υλισμός»– και αυτός ο όρος δημαγωγικός-προπαγανδιστικός είναι και ανύπαρκτος στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και μάλιστα της Υλιστικής).

Από την άλλη, ένα μέγα μέρος των αδελφών μας, τότε και τώρα, όπως διέγνωσε με αμείλικτη κατακριτική διάθεση και ο αρχέτυπος αναρχοχριστιανός θεωρητικός και λογοτέχνης Λέων Τολστόι, κατόρθωσε να …δικαιώση εν τινί μέτρω αυτούς τους ορισμούς. Εξ ου και ο λόγος για την «Αξία του Χριστιανισμού και την αναξιότητα των Χριστιανών»(Μπερντιάγεφ-την ίδια επισήμανσι είχε κάνη και ο Μαχάτμα Γκάντι).

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή αντισυμβατικής αγιότητας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή "αντισυμβατικής αγιότητας" και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Λοιπόν, χωρίς να μακρηγορούμε άλλο και ίσως κατά τι ανερμάτιστα, ας παραθέσουμε το σχετικόν απόσπασμα της Οσίας(η «επίσημη» αναγνώριση της αγιότητάς έλαβε χώρα το 2004, 18 Ιανουαρίου από το Πατριαρχείο και την οικεία Σύνοδο), χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία[….]Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία[…]. Οι ασκητικοί κανόνες είναι απλοί από αυτήν την άποψη, δεν επιτρέπουν παρεκβάσεις[…]για μυστικιστικές πτήσεις, συχνά περιορίζονται σε απλούς καθημερινούς στόχους και ευθύνες.(1939, Pravoslavnoe Delo, σσ.37-38)