Posts Tagged ‘αγία ανυπακοή’

Μνήμη νεομάρτυρα Αλέξανδρου Σμορέλ: «O χιτλερικός αθεϊσμός και οι Xριστιανοί αγωνιστές του Λευκού Pόδου»

15 Ιουλίου, 2016

 

a9a54-kΠέρυσι στις 22/05/2015, είχε πραγματοποιηθεί πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με συνδιοργάνωση της εφημερίδας «Χριστιανικής» και της Διαβαλκανικής Ομοσπονδίας Ορθόδοξων Νεολαιών για τον αγ. Αλέξανδρο Σμορέλ και την χριστιανική αντιναζιστική οργάνωση «Λευκό Ρόδο», την κάλυψη της οποίας είχαμε αναδημοσιεύσει από αυτό το ιστολόγιο. Σήμερα, λιγάκι μεθεόρτια και με αφορμή την μνήμη του νεομάρτυρα αγ. Αλέξανδρου Σμορέλ, αναδημοσιεύουμε μια από τις τρεις εισηγήσεις της εκδήλωσης εκείνης. Η εισήγηση αυτή είχε δημοσιευτεί στο φύλλο 942 της εφημερίδας «Χριστιανική».

H πολύ γνωστή Γαλλίδα συγγραφέας Σιμόν ντε Mπωβουάρ(δια βίου σύντροφος του υπαρξιστή φιλόσοφου Zαν-Πωλ Σαρτρ) είχε γράψει κάποτε το εξής περί Θεού: «Tο αν υπάρχει ένας Θεός στο βάθος του ουρανού, αυτό δεν απασχολεί τον άνθρωπο».
Eπίσης, είχε γράψει και τα παρακάτω σε βιβλίο της που εξεδόθη το 1974 («H σκέψη της δεξιάς σήμερα»): «Σήμερα Άγιος Αλέξανδρος Σμορέλακόμα υπάρχει μια χριστιανική σκέψη, η οποία δηλώνει ότι προέρχεται από το Θεό, ενώ στόχο έχει να δικαιώσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από τον άνθρωπο. (…) Όμως ο Xριστιανισμός έγινε μια διφορούμενη διδασκαλία: θεωρώντας ότι κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού, ορισμένοι Xριστιανοί ρίχνουν το βάρος στην αξιοπρέπεια καθενός και στη βασική ισότητα όλων· αρνούνται ότι ο Θεός αποτελεί ιδιοκτησία των ισχυρών αυτού του κόσμου».
Aυτοί οι τελευταίοι Xριστιανοί που αναφέρονται στο ρητό αυτό ήταν ακριβώς και τα παιδιά του «Λευκού Pόδου» και συγκεκριμένα ο νεομάρτυρας και «το πάθος φέρων» (passion-bearer, όπως ονομάστηκε από την Pωσική Oρθόδοξη Eκκλησία) άγ. Aλέξανδρος Σμορέλ.

(more…)

«Τι κι’ αν σκοντάφτω/τι κι’αν πέφτω/όταν είμαι στον δρόμο μου προς Εσένα»;…(FM Static -Το ταξίδι των πεποιθήσεων)

15 Απριλίου, 2011

Ένα ιδιαίτερα χαριτωμένο, νομίζω, (και σατιρικό) χριστιανικό -προφανώς- τραγουδάκι ενός συγκροτήματος που ανακάλυψα πολύ- πολύ τελευταία, για αυτό που θά’λεγε και ο π. Μεταλληνός κάπου αυτοβιογραφικά «ασφυκτικά ευσεβιστικά πλαίσια», της γυμνασιακής και πλέον ζωής (του). Ο Μέγας Βασίλειος δεν μας έλεγε καθόλου τυχαία ότι η αρετή προϋποθέτει την ελεύθερη προαίρεση… Για αυτό όσοι αγαπάνε και πονάνε, πρέπει να προσεύχονται και κάποτε-κάποτε να παρακαλούν… όχι να πιέζουν και να καταπιέζουν- ε; 🙂

(more…)

Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»

21 Ιανουαρίου, 2011

Νομίζω ότι στον φρικαλέο δημόσιο λόγο της κυβέρνησης, είναι υπερβαλλόντως εκπληκτικό τουλάχιστον το εξής: η -τεχνητή, έστω- προθυμία με την οποία τα στελέχη της στηρίζουν με παραπειστικές σοφιστείες, δηλαδή αγυρτείες του λόγου, την πολιτική που τους επιβάλλεται από τα πάνω. Αυτή είναι η πολιτική στην οποία και πειθαρχούν, προφανώς μη-όντες ενήμεροι, όπως όσοι εγκρατείς περί τα Πατερικά, για τα περί «αγίας ανυπακοής». Νομίζω ότι και εσείς θα έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετές τέτοιες εκθέσεις ιδεών ως τώρα…
Λοιπόν, ανατρέχοντας, όπως ήδη έκαναν πολλοί για τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτοντας στο κοινό την πράγματι κατάδηλη φενάκη, στις σχετικές αντιπολιτευτικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διαπιστώνουμε μία τελεία αντίθεση με την σημερινή επιχειρηματολογία. Δεν μιλάμε για μια «υπό αίρεσιν» επιχειρηματολογία, αλλά για μια ρητή διαμετρικά αντίθετη αντίληψη περί τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, που άλλωστε συμβαδίζει με ένα κόμμα που, εις κλαυσιγέλωτα ίσως πολύ και τραγική ειρωνεία, επιμένει να (αυτο)αποκαλείται «σοσιαλιστικό». Και βεβαίως, οπωσδήποτε, τις ίδιες απόψεις εκφέρουν και πάρα πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ίσως απελπιστικά για το μέλλον του λαού πολλοί… Αλλά τουλάχιστον σε αυτούς μπορούμε να αναγνωρίσουμε εν μέρει μια ιδεολογική συνέπεια: ήταν και είναι ιδεολόγοι του παρασιτισμού του Κεφαλαίου και της «αργόσχολης τάξης»(«leisure class», κατά τον κορυφαίο Αμερικανό κοινωνιολόγο Θ. Βέμπλεν) και της «επιδεικτικής σχόλης», ενώ εμείς είμαστε με το Γραφικό «ο μη θέλων εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» και με την προφανώς ριζοτομικά αντικαπιταλιστική αρχή του Πατρο-κοσμά του Αιτωλού ότι «είτε από προσωπική εργασία είτε από αδικίες» θα είναι το εισόδημα ενός εκάστου (που είναι «στην παραγωγή»). Εδώ μιλάμε απλώς και μόνο για το ότι κανείς εκποιεί ό,τι είναι και ό,τι πιο μονάκριβο διαθέτει -διότι η μόνη μας ιδιοκτησία είναι οι καλές μας πράξεις, κατά τον ι. Χρυσόστομο, δυστυχώς- για να μείνει μέσα στο κάδρο της νομής εξουσίας, της καριέρας, της προβολής, της κούφιας δόξας. Το σχόλιο που θέλω να κάνω αφορά την ιδεολογία αυτή του καριερισμού και δεύτερον την πράγματι αποκαρδιωτικά προβλέψιμη ιδεολογία που εκφράζουν οι όψιμοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί «σοσιαλιστές» που «δοκούν άρχειν».

(more…)