Posts Tagged ‘Άγιος Μαρτίνος’

Μνήμη Αγ. Μαρτίνου της Τουρώνης

12 Νοεμβρίου, 2014
Άγιος Μαρτίνος της Τουρώνης

Άγιος Μαρτίνος της Τουρώνης

Σήμερα 12 Νοεμβρίου πριν από ακριβώς 1617 χρόνια ετελεύτησε ένας όχι και τόσο γνωστός σήμερα άγιος της ενωμένης Εκκλησίας του 4ου αιώνα μ.Χ., ο αγ. Μαρτίνος Επίσκοπος της Τουρώνης, δηλαδή της γαλλικής πόλης της Tours. Ο Άγιος Μαρτίνος αναγνωρίστηκε ως άγιος απόλυτα σωστά (σε αντίθεση με άλλες, πιο σύγχρονες περιπτώσεις, που ζήλεψαν τον Ρωμαιοκαθολικό τρόπο «αγιοκατάταξης») από την Διοίκηση της Εκκλησίας, εφόσον ενεργούσε και πολλά θαύματα τα οποία και του επέφεραν μια επιπλέον προσφώνηση: θαυματουργός(wonderworker).

Ο Άγιος Μαρτίνος είχε πατέρα στρατιωτικό και σε αυτήν την περίπτωση η ένταξη στο στράτευμα ήταν υποχρεωτική.
Ο ίδιος όμως δεν αρεσκόταν σε αυτήν την ζωή, την οποία θεωρούσε άλλωστε αντίθετη με τις επιταγές του Ευαγγελίου του Χριστού. (Για αυτό ο Ορθόδοξος μπλόγκερ khanya του έχει αποδώσει τον τίτλο του «προστάτη των αντιρρησιών συνείδησης», κάτι που πάντως σίγουρα ήταν ο ίδιος.) Έτσι αποφάσισε την παραίτησή του, η οποία έγινε με επεισοδιακό όπως και θαυματουργικό τρόπο. Άξιο μνείας, όπως και απορίας( ; ), είναι πώς ο Έλληνας συντάκτης σχετικού αγιολογικού βιβλίου, το οποίο και τυχαίνει να έχω και έχω διαβάσει(Γεωργίου Πιπεράκι, «Η εν Ορθοδοξία Ηνωμένη Ευρώπη») δεν έγραψε ουδεμία λέξη για αυτήν την πασίγνωστη πτυχή της ζωής του Αγ. Μαρτίνου, υπερθεματίζοντας μάλιστα υπέρ της στρατιωτικής ζωής, ότι δηλαδή δεν του ήταν εμπόδιο κάτι τέτοιο. Έχουμε συγκεκριμένες αγάπες στην σύγχρονη ελλαδική και όχι μόνο εκκλησία, αν μη τι άλλο…
(more…)

Επιτρέπεται από τους Αγίους και τους Ιερούς Κανόνες η στράτευση;(Μέρος 2ο και τελευταίο)

9 Ιουλίου, 2012

Στα παρακάτω, σκοπεύω βασικά να δώσω ορισμένα στοιχεία που οι περισσότεροι τα αγνοούμε ή τα παραγνωρίζουμε. Μπορείτε και θα ήλπιζα να τα δείτε και ως συμπληρωματικά σε άλλα πράγματα γνωστά στους περισσότερους ή ακόμη βοηθητικά σε μια ιεραρχία ηθική και πνευματική: τι είναι καλό και τι είναι άριστο, τι είναι ασφαλές ηθικοπνευματικά και τι επισφαλές, τι αρμόζον και τι παράταιρο, τι ανεκτό και τι «αναγκαίο (αλλά) κακό». Οι ενστάσεις είναι πάντα τελείως ευπρόσδεκτες…

Άγιος Μαξιμιλιανός, (μεγαλο)μάρτυρας του Χριστού. Είπε στην δίκη του τα εξής: «Δεν μπορώ να υπηρετήσω. Δεν μπορώ να κάνω κακό. Δεν θα είμαι ένας στρατιώτης αυτού του κόσμου. Είμαι ένας στρατιώτης του Χριστού.»

Να πιάσουμε το νήμα από την αρχή…

Σήμερα, στην Ελλάδα, στην «στρατευομένη Εκκλησία», ξέρουμε ότι οι «Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας» λογίζονται όχι μόνον ως επιτρεπτές, αλλά και περίπου ως το απαύγασμα του Έθνους μας. Ο πατριωτισμός και το φιλοστρατιωτικό πνεύμα δίνει και παίρνει ενδοεκκλησιαστικώς. Παράδειγμα, στις λιτανείες των εικόνων των Αγίων συμμετέχει ενίοτε και η …στρατιωτική μπάντα. Η ακραιφνώς φιλοστρατιωτική εφημερίδα «Στόχος» έχει στο εξώφυλλό της τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο με την επεξήγηση: «ζει και μας οδηγεί». Σε «χριστιανικές αδελφότητες», περιλαμβάνονται συχνά στρατιωτικές και εξόχως «εθνικοπατριωτικές» απεικονίσεις: η Αγία Σοφία ελληνική, ο Άγιος Γεώργιος που όχι μόνο χτυπάει τον δράκο, αλλά έχει το δόρυ του πλάι σε κάποιον ανθρώπινο εχθρό(!!!) κ.λπ..  Επί αρχιεπισκοπίας Χριστοδούλου (1998-2008) -ουδείς αναμάρτητος-, επεβλήθη και η …στράτευση των Ιερέων της εν Ελλάδι Εκκλησίας(προ του να ιερωθούν), ακόμη και προτάθηκε η αγιοποίηση κατά τα αθάνατα πρότυπα του Παπισμού κάποιων «εθνομαρτύρων»: ρώσικη σαλάτα. Βέβαια, υπήρχαν πάντοτε αρκετοί ιερείς και εκκλησιαστικοί διανοούμενοι που αντιστρατεύονταν όλα αυτά, με επιχειρηματολογία Πατερική και πολύ ισχυρή. Όλα αυτά δημιουργούν, πάντως, ένα σαφές κλίμα και χρώμα, που το ξέρετε οι περισσότεροι από εσάς…

Παραταύτα και ενδεικτικώς, ο γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ, ένας (όντως) Άγιος της εποχής μας που μόνασε στο Έσσεξ της Αγγλίας, είχε γράψει κάτι ανησυχαστικό για όσους πρεσβεύουν όλα αυτά:

«θα προετίμων μάλλον να ακούω περί χιλιάδων ίσως θυμάτων εκ σεισμών, πλημμύρων, επιδημιών και άλλων θεομηνιών και καταστροφών, αίτινες προκαλούν συνήθως την συμπάθειαν πάντων, ή περί πολέμων, οίττινες σχεδόν ανεξαιρέτως παρασύρουν πάντας εις ηθικήν συμμετοχήν εις τους φόνους. Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα αμαρτία εκεί­νης του πολέμου…»

Και τίθεται το ερώτημα: δεν είναι η Ορθοδοξία η Πατερικότητα; Ποιος έχει, λοιπόν, την αλήθεια; Γιατί τέτοια σύγχυση;

(more…)