Posts Tagged ‘Άγιος Μάξιμος Γραικός’

«Πολλές δουλειές είναι ντροπή» (ή για τον όλεθρο της ανόδου του βιοπορισμού ως αξίας)

11 Ιανουαρίου, 2011

Υπάρχει κάτι που βλέπω συνεχώς πλάι μου και δίπλα μου και ανησυχώ πολύ με εκείνη την ανησυχία που κατανοεί την αρκετά πιθανή αδυναμία -διότι παρεμβάλλεται διαμορφωμένη θέληση και συνθήκες- να αλλάξει τα πράγματα… Ποιο είναι αυτό..; Μα ότι ο βιοπορισμός έχει ανεβεί τόσο, αλήθεια, υπερβολικά στην κλίμακα των αξιών, και εννοώ για την όντως εργαζόμενη τάξη, όχι την άεργη καπιταλιστική ή των επιχειρηματιών ή των ραντιέρηδων(κατά την ορολογία του 19ου αι.)/»εισοδηματιών». Θεωρείται ότι όποιος λ.χ. σπουδάσει μακροχρόνια και πολύ περισσότερο όχι προς αναζήτηση προσόντων,  qualifications, αλλά όπως ας πούμε ο Μέγας Βασίλειος(28-29, οπότε έγραψε τους κανόνες της μοναχικής ζωής) ή ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος(περίπου το ίδιο) ή πολύ περισσότερο ο (ως τα 34 σπουδάζων, οπότε και έγινε μοναχός στο Όρος) Άγιος Μάξιμος ο Γραικός/Βατοπαιδινός και πρώην Μιχαήλ Τριβώλης είναι, αν όχι χαμένος και παράφρων, πάντως μάλλον… «ούφο»(!), αν μου συγχωρήτε την έκφραση.

Έτσι, λοιπόν, κι όμως, κι όμως, μια κοπέλα που σπουδάζει δημοσιογραφία «μπήκε στην παραγωγή» από την αρχή, επειδή, λέει (στον Τύπο), και όταν, εξ αρχής, κατάλαβε ότι οι σπουδές της είναι (απλώς) για την «διεύρυνση των οριζόντων»(!). Κάποιος άλλος ρωτούσε στο πανεπιστήμιό του τον καθηγητή του «τι μας χρειάζεται για τη δουλειά μας(ενν. από όλα αυτά που εσύ μας διδάσκεις)».  Από την άλλη, το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι στην Εκκλησία μας έχουν κλέψει την άποψη για τον βιοπορισμό οι μαρξιστές και ευρύτερα η υπαρκτή Αριστερά -και έτσι σήμερα την απορρίπτουμε(!..). Η άποψη αυτή προτάσσει αφ’ενός(το πολύ) την χρεία και όχι(βέβαια…) την πλησμονή και ως συνέπεια αυτού την μείωση κατά το δυνατόν, έως απαλείψεως, κατά τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, των ωρών απασχόλησης με τον ατομικό βιοπορισμό. Όμως, η κυρίαρχη/προβαλλόμενη άποψη είναι ή πάντως είναι πολύ-πολύ κοντά στο βαθυστόχαστο, πράγματι, δόγμα ότι «δεν έχει σημασία η «θεωρία»(!;!), αλλά η πράξη». Ο Ζακ Ελλύλ το έλεγε αλλιώς: είναι το «πρωτείο του ποιείν/πράττειν», και οφείλεται ακριβώς στην ιδεολογία που ο αστός έφερε στον κόσμο. Στο πνεύμα εν πολλοίς του πρωτείου του ποιείν/πράττειν ήταν και ο Μαρξ που μίλησε, άλλωστε, για την «αθλιότητα της φιλοσοφίας» και το πώς δεν πρέπει να κατανοήσουμε τον κόσμο(πρώτα), αλλά να τον αλλάξουμε.(Και καταλαβαίνετε πόσο στοιχειώνει τον μαρξισμό ότι ο Μαρξ δεν ασχολήθηκε με το περί Θεού ζήτημα, ελπίζω, έτσι;…) Να τον αλλάξουμε, για να επέλθη το όνειρο της μαζικής (υλιστικής) ευημερίας, που συμπίπτει με την …γενική τελειότητα. Ο καθένας για τον εαυτό του και εναντίον όλων και έτσι θα προωθηθεί το γενικό συμφέρον. Είναι πράγματι ένα ιδιαίτερα ευγενές όνειρο…*

(more…)

«Χριστιανισμός και πλούτος»: εισήγηση/παρουσίαση

5 Φεβρουαρίου, 2010
  1. Το παρουσιαζόμενο βιβλίο είναι μία εκτενής, πλήρης, λεπτολόγος περιγραφή και ανάλυση του θέματος, με οξυδερκέστατες, νομίζω ταπεινά, επισημάνσεις (αποσπάσματα) στην Πατερική Γραμματεία.
  2. Το θέμα έχει λυθή αποφθεγματικά από τον μέγιστο εκ των Πατέρων ι. Χρυσόστομο, όπως επισημάνθηκε από τον ομολογητή της κοινωνικής Ορθοδοξίας επί Καισαροπαπικού Τσαρισμού παπά-Γρηγόρη Πετρώφ στο χριστιανικό πολιτικό μανιφέστο του και απολογία: «πας πλούσιος άνομος ή κληρονόμος ανόμων». Βεβαίως, το απόφθεγμα σχετίζεται  με την κτήση των αγαθών και όχι με την διαχείριση, που είναι το αγαπημένο θέμα πλείστων με το ρεύμα πηγαινόντων ιεροκηρύκων μας κ.λπ.
  3. Η μεταπολίτευση σημαδεύτηκε από τον σπίλο της απαξίωσης (ιδιαίτερα από τις πολιτιστικές ελίτ) του ό,τι είχε θεωρηθή ως Εκκλησία. Αυτή η απαξίωση βασίζεται ουσιαστικά στο παπαδοπουλικό «Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ευεπίφοροι προς τον κομμουνισμόν, διότι ο κομουνισμός δεν δύναται ουδέν σημείο να έχη  κοινόν με τον ελληνοχριστιανισμόν…». Όμως, ο συγγραφέας αναφέρει αναλυτικώς(σ.11) πώς το βιβλίο του απαγορεύτηκε από την προληπτική λογοκρισία: τα αποσπάσματα που είχαν υπογραμμιστή με χονδρό μαρκαδόρο ήσαν Αγιοπατερικά και Αγιογραφικά! Θεωρήθηκαν «κομμουνιστικά», εν ολίγοις!!!
  4. Μειονέκτημα άλλων τέτοιων βιβλίων –και έχω διεξέλθει προσωπικά πάρα πολλά- είναι το γενικόλογο. Ο δε συγγραφέας αναλύει καταλεπτώς τα ζητήματα αυτά, και μάλιστα με αναφορά σε οικονομικούς όρους. Ένα ερώτημα θεμελιώδες για τους Χριστιανούς είναι: ποια είναι η θέση μας έναντι της εγγείου προσόδου, του καπιταλιστικού κέρδους; Η απάντηση που μας δίδεται είναι (σφοδρότατα) κατακριτική ενί λόγω. Πατέρες όπως ο Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης (στην «χρηστοήθειά» του), αλλά και ο Πατροκοσμάς έχουν εκθέση αναλυτικώς την σχετική διδασκαλία. Ακόμη, ο Άγ. Μάξιμος ο «Γραικός» με επιστολές που έστελνε στον Τσάρο(π.χ. Ιβάν τον Τρομερό) και που πλήρωσε(σ.φ.: πρωθύστερα) με ανείπωτα βασανιστήρια και πολυδεκαετείς(!) φυλακίσεις από το Κράτος και την αντίχριστη τοτινή Διοίκηση της Εκκλησίας.
  5. Θαυμάσια αναφορά γίνεται και στην πρωτοχριστιανική κοινότητα. Ενώ κάποιοι αστοχριστιανοί αναπτύσσουν σε Ορθόδοξα έντυπα απόψεις περί εθελουσίας, σύντομης διάλυσης της εξ ιδιωτών συντεθείσης(!) κοινοκτημονικής κοινότητας, ο συγγραφέας μιλάει για αιώνιο πρότυπο, άποψη που συμμερίζεται και ο «Χρυσόστομος της Σερβίας» κατά Άγ. Ι. Πόποβιτς Άγ. Ν. Βελιμίροβιτς απαντώντας στις «Ιεραποστολικές επιστολές» του σε «ένθερμο παρτιζάνο». Ο Άγιος λέει, ότι η κοινότητα διαλύθηκε έξωθεν, διατηρήθηκε δε στο κοινόβιο σε Ρωσσία και Άγ. Όρος, ενώ ίσως έφτασε η ώρα να επανέλθη επ’εσχάτοις η «κομμουνιστική» αυτή οργάνωση.
  6. Ένα άλλο θέμα είναι η οπωσδήποτε μετωπική ρήξη των θέσεων που επεξεργάζεται εδώ ο αδ. Γ. Ροδίτης σε εποχή που οι όροι Εκκλησία, Πατέρες, κοινοβιακός μοναχισμός ήσαν …άγνωστοι για ορισμένους, σωματειακούς κ.α., λόγους. Μάλιστα, κάποιοι επανέφεραν ακόμη και την αιρετική, ωριγενιστική, διδασκαλία, ότι η ρήση του Παύλου περί της επάρκειας των «τροφών και σκεπασμάτων» («εχοντες δε διατροφας και σκεπασματα τουτοις αρκεσθησομεθα», Α’ Τιμ. 6,8 ) έχει χαρακτήρα διαχρονικό, και κατά γράμμα,  και όχι επικαιρικό Ακόμη, αναιρεί την άποψη, ότι προσπάθειες χριστιανοσοσιαλιστικές ήσαν αντιγραφές ξενικών και ίσως όχι Ορθοδόξων πολιτικών κομμάτων. Την άποψη αυτή έχω αναγνώση παληότερα, π.χ., στο «ήθος άηθες» του π. Φ. Φάρου.
  7. Κλείνοντας, πρέπει να πούμε, ότι γνωρίζουμε, βέβαια, ως προμάχους της κοινωνικής δικαιοσύνης, της φτωχολογιάς, λόγω της κοσμικού πνεύματος προπαγάνδας, τον …Καρλ Μαρξ μόνο και τα τοιαύτα. Εδώ υπάρχει κάτι καίριο: ο μέγιστος, μάλλον, Αμερικανός οικονομολόγος του 20ου αιώνα, ο J.K. Galbraith λέει σε πολύ γνωστό του έργο, ότι ο Μαρξ συναγωνίζεται τον Μωάμεθ στους «πιστούς», αν θεωρήσουμε το Ευαγγέλιο συλλογικό έργο. Η προσέλκυση, όμως, των μαζών δεν έγινε από το τρίτομο Κεφάλαιό του, που ήταν κατά γενική ομολογία το κύριο («επιστημονικό») έργο του μαρξισμού, αλλά από μία ρήση που περιλαμβάνεται στο «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»( και της Ερφούρτης), που λέει, ότι σημαία του προλεταριάτου θα γίνη ένα σύνθημα: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»! Όμως, το σύνθημα αυτό είναι αυτούσιο αγιογραφικό, αποσπασμένο δε από τις Πράξεις των Αποστόλων (4:34-37)!!! «Δανεισμένο»… Κατά συνέπεια και εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το εξής: να επανοικειοποιηθούμε τα κλεμμένα. Για το καλό όλων…
σ.φ.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής».