Posts Tagged ‘Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς’

Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»

21 Ιανουαρίου, 2011

Νομίζω ότι στον φρικαλέο δημόσιο λόγο της κυβέρνησης, είναι υπερβαλλόντως εκπληκτικό τουλάχιστον το εξής: η -τεχνητή, έστω- προθυμία με την οποία τα στελέχη της στηρίζουν με παραπειστικές σοφιστείες, δηλαδή αγυρτείες του λόγου, την πολιτική που τους επιβάλλεται από τα πάνω. Αυτή είναι η πολιτική στην οποία και πειθαρχούν, προφανώς μη-όντες ενήμεροι, όπως όσοι εγκρατείς περί τα Πατερικά, για τα περί «αγίας ανυπακοής». Νομίζω ότι και εσείς θα έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετές τέτοιες εκθέσεις ιδεών ως τώρα…
Λοιπόν, ανατρέχοντας, όπως ήδη έκαναν πολλοί για τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτοντας στο κοινό την πράγματι κατάδηλη φενάκη, στις σχετικές αντιπολιτευτικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διαπιστώνουμε μία τελεία αντίθεση με την σημερινή επιχειρηματολογία. Δεν μιλάμε για μια «υπό αίρεσιν» επιχειρηματολογία, αλλά για μια ρητή διαμετρικά αντίθετη αντίληψη περί τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, που άλλωστε συμβαδίζει με ένα κόμμα που, εις κλαυσιγέλωτα ίσως πολύ και τραγική ειρωνεία, επιμένει να (αυτο)αποκαλείται «σοσιαλιστικό». Και βεβαίως, οπωσδήποτε, τις ίδιες απόψεις εκφέρουν και πάρα πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ίσως απελπιστικά για το μέλλον του λαού πολλοί… Αλλά τουλάχιστον σε αυτούς μπορούμε να αναγνωρίσουμε εν μέρει μια ιδεολογική συνέπεια: ήταν και είναι ιδεολόγοι του παρασιτισμού του Κεφαλαίου και της «αργόσχολης τάξης»(«leisure class», κατά τον κορυφαίο Αμερικανό κοινωνιολόγο Θ. Βέμπλεν) και της «επιδεικτικής σχόλης», ενώ εμείς είμαστε με το Γραφικό «ο μη θέλων εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» και με την προφανώς ριζοτομικά αντικαπιταλιστική αρχή του Πατρο-κοσμά του Αιτωλού ότι «είτε από προσωπική εργασία είτε από αδικίες» θα είναι το εισόδημα ενός εκάστου (που είναι «στην παραγωγή»). Εδώ μιλάμε απλώς και μόνο για το ότι κανείς εκποιεί ό,τι είναι και ό,τι πιο μονάκριβο διαθέτει -διότι η μόνη μας ιδιοκτησία είναι οι καλές μας πράξεις, κατά τον ι. Χρυσόστομο, δυστυχώς- για να μείνει μέσα στο κάδρο της νομής εξουσίας, της καριέρας, της προβολής, της κούφιας δόξας. Το σχόλιο που θέλω να κάνω αφορά την ιδεολογία αυτή του καριερισμού και δεύτερον την πράγματι αποκαρδιωτικά προβλέψιμη ιδεολογία που εκφράζουν οι όψιμοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί «σοσιαλιστές» που «δοκούν άρχειν».

(more…)

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς(1894-1979) για τους Έλληνες, εμάς

11 Οκτωβρίου, 2010

Ξέρετε, είναι αρκετά διασκεδαστικό να βλέπη κανείς ορισμένους προσχωρημένους στην ιδεολογία της ευρωλιγούρας, την κατά ορισμένους ξεκινήσασα κατά την «αναγραμματισμένη» μορφή της ημερομηνίας της Άλωσης που είναι το 1354, όταν ο Δημήτριος Κυδώνης μετέφρασε στα ελληνικά τον Θωμά Ακινάτη (ήταν η Summa Theologiae), πριν προσχωρήσει στον Παπισμό μερικά έτη αργότερα. Δυστυχώς, «μιλάνε πολύ, αλλά με λάθος μήνυμα». Και όχι μόνο με λάθος μήνυμα, αλλά χωρίς να κατέχουν με μία ορισμένη επάρκεια κάποιο θέμα, που τους οδηγεί σε αστειότητες ιδεολογικές. Έτσι, π.χ., ο πατήρ Μπέης στα άρθρα του στην «Ε» τολμάει να μας μιλάη επανειλημμένως και ανεπαισθήτως για την …ρωμέικη αναίδεια(sic) και την «βαλκανική καθ’ημάς Ανατολή» που βεβαιότατα καταλαβαίνουμε πόσο μπανάλ είναι, πόσο αθεράπευτα πτωχική και πόσο βαθιά ντροπή πρέπει να φέρουμε για αυτήν. Βεβαίως, επίσης, και είναι, δηλώνει ακραιφνής θαυμαστής του κου Σημίτη (ναι, ακόμη και σήμερα), και θεωρεί ότι τα (συνήθως και κατά ιδεολογία ανυπόφορα νερόβραστα, στον κλασσικισμό, και πάντως προ της άνθισης του ρομαντισμού) κομμάτια που έφκιαχναν οι Χέντελ μπορούν να είναι εφάμιλλα της Λειτουργίας του Χρυσοστόμου και των Πατέρων- πράγμα που φοβάμαι ότι πρώτα-πρώτα δείχνει το μέγεθος της απουσίας επαφής με την καισαρική διαφορά Δύσης-Αίρεσης και Ορθοδοξίας, πράγμα που ήθελε ακριβώς να επισημάνει ο Κόντογλου μιλώντας για «θείο πάθος» αντί για «θείο δράμα«(πρβλ. θέατρο, όπερα). Δεν έχουν γνωρίσει την καλοσύνη(δεν πουλάει άλλωστε, ούτε παράγει εφέ) και το ήθος, κατ’αρχάς, των Ορθόδοξων «λαοτήτων» των Βαλκανίων, και του Βορρά, και, όπως ο ευαίσθητος δυτικόφιλος επαναστάτης Αλεξάντερ Χέρτσεν πριν την επίσκεψή του στην Δύση, θεωρούν ότι το Δυτικό πνεύμα είναι προς εκθειαστέο. Από την άλλη, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν καταδέχθηκε να πάρη πτυχίο, μην τελειώνοντας την πτυχιακή του διατριβή σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας, λόγω της άρνησής του να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις των Ευρωπαίων που δεν τους άρεσε καθόλου η δριμεία κριτική του στον Ευρωπαίο άνθρωπο και τον επιφανειακό, ως συνήθως, ουμανισμό του. Ο δε Βλαδίμηρος Σολοβιώφ πήρε το δίπλωμα του Μαγίστρου των Επιστήμων, οιονεί διδακτορικό, υποστηρίζοντας περί το 1875(1874, αν δεν απατώμαι) την διατριβή του με τον εύγλωττο τίτλο «Η κρίση της δυτικής φιλοσοφίας. Κατά των θετικιστών.» Μόνο που το έλαβε στην Ρωσσία, μετέχοντας στην περίφημη Αναγέννηση που έλαβε χώρα κατά τον 19ο αιώνα, τα τέλη, εκεί. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, να μην πλατυάσω άλλο, λογιότατος όπως ο πρωτοχριστιανικός Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυρας(από τον οποίο και έλαβε εσκεμμένα το όνομα -το πραγματικό του ήταν Μπλάγκογιε), όμως, σε αντίθεση με την Ευρώπη, είχε σε ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση το (ψευτο-)Ρωμαΐϊκο, την Ορθόδοξη Ελλάδα, του 1920, και μίλησε με λόγια που θα δούμε αμέσως παρακάτω και τα οποία λαμβάνονται από την εξοχη, όντως, μελέτη του π. Αθ. Γιέβτιτς(σήμερα, εδώ και έτη, σε επισκοπικό αξίωμα) για αυτόν… Λέει, συνηθίζει να λέη, λοιπόν, ο νεοαναγνωρισθείς -κρατήστε την έκφραση- Άγιος τα εξής σχεδόν απίστευτα:

(more…)