Archive for the ‘σπαράγματα’ Category

Από το θησαυροφυλάκιο της μνήμης…(Μέρος 1ο)

15 Ιανουαρίου, 2013

Το θησαυροφυλάκιο της μνήμης…

Πόση αξία θα είχε να φέρναμε στον νου μας αυτά τα παραδείγματα,ελεγε κάπου και ο Μ.Βασίλειος, αναφερόμενος στον Σωκράτη και τη μακροθυμία που κάποτε επέδειξε,όταν ξυλοκοπήθηκε στην αγορά…Φράσεις και αποφθέγματα που κάποτε διαβάσαμε, συμφωνώντας τότε ή διαφωνώντας…

1)«Η επιστήμη που χωρίζεται από την δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή είναι πανουργία και δεν φαίνεται ως σοφία».

Ανήκει στον Πλάτωνα και έρχεται συνέχεια στον νου μας, όταν οι φορείς των νεοαστικών απόψεων και ιδεών υπεραμύνονται της ιδέας μιας επαγγελματικής σχολής στην θέση του πανεπιστημίου… Διότι μπορεί ο φιλελεύθερος Άνταμ Σμιθ να ήθελε τότε την εκπαίδευση δωρεάν, ώστε να μπορεί κανείς να συμμετέχει στις συζητήσεις όλων των καλλιεργημένων ανθρώπων, όμως σήμερα κάτι τέτοιο -η χωρίς σκοπιμότητες αναζήτηση της γνώσης- μάλλον λογίζεται ως… απαράδεκτη πολυτέλεια.

Στο μέτρο τουλάχιστον που δεν προάγει την παραγωγικότητα… (συνεχίζεται)

Σχολιασμοί προχριστουγεννιάτικοι και… πολυποίκιλοι(Ελευθερία & μοναχικό πλήθος)

21 Δεκεμβρίου, 2012

«Εύδαιμον το ελεύθερον, ελεύθερον το εύψυχον«, είχε κάποτε γράψει ο Θουκυδίδης.

Υποτίθεται δε ότι αναφερόταν συγκεκριμένα στην ελευθερία της πόλεως-Πατρίδας. Η αρχαία Ελλάδα και ο πολιτισμός της είχε ως έμβλημα αυτήν την ελευθερία. Τουλάχιστον στο μέτρο που ισχύει αυτό που έλεγε ο Χριστιανός πατέρας του υπαρξισμού, ο Σαίρεν Κίρκεγκωρ: δηλαδή ότι πέραν του Χριστιανισμού, αξίζει μόνο ο Σωκράτης.

Ναι, αλλά τι συμβαίνει όταν οι νόμοι και το πολίτευμα της πόλεως γίνονται τυραννικοί; Όταν γίνονται άδικοι; Έχει να μας δώσει κάτι σε αυτό ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός; Ή έχει να μας δώσει μόνο το παράδειγμα του Σωκράτη, ο οποίος δέχεται να πιεί το κώνειο από μια ορισμένη νομιμοφροσύνη προς τους νόμους αυτούς (εξαιρώντας το «δαιμόνιό» του, που δεν τον αποτρέπει);

(more…)

Όπου γενικότης εκεί και επιπολαιότης

6 Ιουλίου, 2011

Κι αυτό το έλεγε ο Παπαδιαμάντης, που ήξερε και δεν περίμενε από την γνώση του κτιστού και τις μεθόδους της(παρατήρηση, πείραμα που επαναλαμβάνεται κτλ.) που είχε να του αποκαλύψει γενικούς νόμους…

Αλλά όλοι εσείς οι «επαγγελματίες» γραφιάδες και παχυλά αμειβόμενοι -μήπως παρ’αξία; μήπως;.. -στα διάφορα φριπρές, στις διάφορες λάιφστάιλ φυλλάδες, αρχής γενομένης από το ΚΛΙΚ που σήμερα έχει εξαπλωθεί σαν την χολέρα και διαθέτει κάθε «σοβαρή» κατά τα άλλα εφημερίδα ένα τέτοιο(από την «Μακεδονία» ως την «Ελευθεροτυπία», με λαμπρές, θύραθεν, εξαιρέσεις λ.χ. τον Ριζοσπάστη και την Εστία, να πω και ένα καλό λόγο), μην χάσει το target-group και ταις πωλήσεις, νομίζετε ότι μπορείτε να βγάλετε γενικούς νόμους, κοινωνιολογικούς ας πούμε και ουσιαστικά, για το πώς φέρονται οι τάδε, τι θέλουν οι δείνα, τι πραγματικά σκέφτεται ο κύριος Άλφα -που λέει και ο Καρυωτάκης στις πρόζες του, συγκεκριμένα στην «Κάθαρσιν«-, τι αλήθεια θέλει να πει ο κύριος Βήτα.

(more…)

«Κάθε λόγος του έχει ουσία, η σιωπή του μια σημασία»

30 Μαΐου, 2011

Λοιπόν, όπως λέγαμε λίγο πριν, ο Μίλτος Σαχτούρης ήθελε να «σκίσει» εκείνο το ποίημα που διδάσκεται μαζί με την «Αποκριά» στην Λογοτεχνία του Λυκείου, τον «στρατιώτη ποιητή», ενώ κατέστρεφε τα περισσότερα, ίσως 9:1 από τα ποιήματά του… Τα περισσότερα ποιήματα του Καβάφη είναι «κρυμμένα» ή «αποκηρυγμένα», ενώ εν ζωή εξέδωσε ελάχιστα, μεταξύ 10 και 20 -με την επιμέλεια του Γρηγόριου Ξενόπουλου, όπως νομίζω. Ο Έδγαρ Άλλαν Πόε, όταν κάποτε εκδόθηκαν τα ποιήματά του, τα αποκάλεσε απλώς «ασήμαντα», ενώ ο Φρ. Σοπέν είχε 3 «Νυχτερινά» σε ένα συρτάρι κρυμμένα, εκ των οποίων το ένα (σε ντο# ελάσσονα) είναι το πασίγνωστο κομμάτι που ακουγόταν στην ταινία  «ο πιανίστας»… Τι κοινό έχουν όλα αυτά και γιατί τα αναφέρω έτσι..;

(more…)

Χριστέ μου…! τι είναι άσκηση..; Και τι ασκητική….;!

3 Απριλίου, 2011

Τι είναι άσκηση και τι ασκητική μου έρχονται στον νου ως ερωτήματα γιατί σήμερα είναι του Άι-Γιάννη της Κλίμακας, που έγινε γνωστός για το βιβλίο που έγραψε αυτό το ασκητικότατο -λέει, εγώ έχω μαύρα μεσάνυχτα- και απευθυνόμενο σε ασκητές, και εγώ είμαι τελείως απροετοίμαστος, για τις τιμές που αξίζουν στο ταπεινό και άρα αγγελικό του μεγαλείο……

Και ρωτάω, τι είναι άσκηση, τι ασκητική…; πάλι δεν ξέρω τίποτα…;! Είναι άσκηση κάτι εξωτερικό ή μήπως κάτι εσωτερικό, είναι κάτι ορισμένο ή μήπως όχι; Είναι ένα έργο, μία ατομική αρετή ή είναι ένα χάρισμα, ένα δώρο, μία «χάρι»..; Ουφ…!!!

(more…)

Αγάπη έμπονη με πράξεις στο εδώ και τώρα, όχι μόνο στο κάποτε και αν με «ταξικό επαναστατικό αγώνα»…

1 Μαρτίου, 2011

Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος -και είναι τόσο μα τόσο λάθος… Έτσι, στην μεταπολίτευση, με τον σάπιο κόσμο της που μας τραβάει, κάπως σαν στο ‘Φάντασμα’ του Ξενόπουλου, από το χώμα προς τα κάτω, συνέβη το εξής καταπληκτικό: ένας ορισμένος μαρξισμός υπεραπλουστεύτηκε, έγινε αγνώριστος οπωσδήποτε, και χρησιμοποιήθηκε, για να μας διδάξει ποικίλα ηλίθια και απείρως ευτελή, δηλαδή φτηνιάρικα, ιδεολογήματα. Και μπορεί τα ‘κομμουνιστικά εγχειρίδια’ και ιδιαίτερα αυτά της Τρίτης/Κομμουνιστικής Διεθνούς(λ.χ. του ΚΚΕ-«Σύγχρονη εποχή») να διέκριναν απ’τα παλιά αυστηρά και ρητά τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό από τον ηθικό ιδεαλισμό και ο -ανεκδιήγητος εδώ- Γ. Κορδάτος να …κατέκρινε τον άγιο των γραμμάτων μας Παπαδιαμάντη, επειδή έπινε λίγο ο καημένος και δεν είχε, τάχα, (κοινωνικές) αξίες και ιδανικά, αλλά ο μαρξισμός αυτός της μεταπολίτευσης(και το ΠαΣοΚ συστηνόταν ως «μαρξιστικό, μη δογματικό κόμμα», μέχρι που εκπορνεύτηκε σε ικανό μέρος από τον καπιταλισμό και τους θανατηφόρους πειρασμούς του…) έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε, γενικά, ιδανικά, διότι ‘όλοι κοιτάνε την πάρτη τους’ και ‘αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού’ (παιχνιδιού;…) και ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’ και ‘έτσι θα φάμε το κεφάλι μας'(!).

Βέβαια, δεν καταλάβαιναν αυτοί οι τόσο πρακτικοί, να πούμε, συνάνθρωποί μας ότι όλα αυτά είναι τόσο αδιέξοδα ήδη και οδηγούν ανεξαιρέτως σε μια αυτοτιμωρία φρικτή, αλλά είχαν το (άσφαιρο) όπλο του γνωσιολογικού σχετικισμού του αστού(έρχομαι να σας εξηγήσω αμέσως), όσον αφορά την Ιστορία, ότι δεν υπάρχει Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια που μπορεί μέχρι ένα σημείο να βρούμε, αλλά υπάρχουν αφηγήσεις και αφηγήματα, αυτό δηλαδή που εμείς οι γραμματιζούμενοι λέμε μεταμοντερνισμό. Μπέρδεμα μέγα… Και ότι ήδη ο Μαρξ και οι μαρξιστές, αλλά και πολλοί-πολλοί άλλοι, άνθρωποι, είχαν προσπαθήσει να διακρίνουν την θεωρία(=δηλαδή η «αλήθεια») από την ιδεολογία(=τα ιδεολογήματα, που λέμε συνήθως), με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά τι να λέμε, ο αυτοδικαιωτισμός αμφισβητεί την γεωμετρία, όχι απλώς και μόνο τις υπερβατικές πραγματικότητες που προϋποθέτουν να δώσουμε μόνοι μας βάση και θέληση

(more…)

Εσύ, φίλε μου, ο καλός, κατά κόσμον το τέρας της φύσης…

16 Ιανουαρίου, 2011

…ναι, είσαι εσύ, που σε αυτήν την κοινωνία που σε ταΐζει δηλητήρια, τα έφτυσες όλα πίσω, γιατί η θέλησή σου δεν μπορεί να κατασχεθεί.

Εσύ, που θαύμαζες τον «πρίγκιπα» στην ξένη εκείνο που απαράτησε όλα του τα πλούτη, γιατί ήξερε καλά την ασφυξία τους από τα μικράτα του, για να παντρευτεί μια απλή «φτωχοπούλα», δίνοντας ένα κάποιο, ο καημένος, τύπον και υπογραμμόν……

(more…)

Για την πορεία της 15/12 στην Θεσσαλονίκη… γιγαντώδης, θυμώδης, νηφάλια, υπό απέλπιδα καταστολή… (Μέρος Α’)

17 Δεκεμβρίου, 2010

Ρόδα, σε πεθαμένους...

… και εγώ που έχω συμμετάσχει σε λίγες από όσες έπρεπε, αλλά πάντως αρκετές αριθμητικά πορείες στο παρελθόν, δεν έχω νιώσει το, κατά Σολωμό, Χρέος τόσο έντονο όσο εδώ, αλλά και την ένοχη συνείδηση, επειδή άργησα να βρω το πλήθος(όπως και την μετέπειτα ανάπαυσή της)… ένα πλήθος που έχρηζε πάνω από 15 λεπτά για να διέλθει όλο από ένα σχετικά πλατύ δρόμο διπλής κατεύθυνσης… αλς, λαοθάλασσα δηλαδή. Εντυπώσεις, έντονες και βαθιές, πολλές και συμβάντα, που χρήζουν προσοχής, αρκετά, όπως ταπεινά νομίζω… Επί τροχάδην……:

(more…)

Ο Εγωκεντρισμός, η ιερότητα της φιλίας

6 Δεκεμβρίου, 2010

Ναι, έρχονται κάποιες στιγμές που βλέπεις καθαρά, στιγμές διαυγούς σύλληψης του πόσο βαθύτατα σαπισμένη είναι αυτή η κοινωνία που έχουμε(-νε) φτιάξει. Ειδικότερα, ότι ισχύει για τους σημερινούς ανθρώπους, που βιώνουν ως τα κατάβαθα του είναι τους «έγνοιες μικρές και λύπες» και το «ψυχικό κενό της εκκοσμικευμένης κοινωνίας», όπως το έλεγε αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, ο ακαδημαϊκός Κρίστοφερ Λας. Έτσι και προ μερικών ημερών συνέβη σε εμένα, όταν μία καλή φίλη (και, πρωτίστως, αδελφή) μου μου έγραφε, ευγενικότατα, επειδή ανησυχούσα να μάθω τι συνέβη με μια τόσο σημαντική υπόθεση(πνευματική), «Σε ευχαριστώ που νοιάζεσαι». Αυτή η ευχαριστία πραγματικά με «σκότωσε»… διότι πριν από μερικές δεκαετίες, οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ζούσαν με ξεκλείδωτες πόρτες και έμπαιναν ο ένας στο σπίτι του άλλου σαν να ήσαν πράγματι -και όχι μόνο ψιλώ ρήματι, δηλαδή στα (χριστιανικά) λόγια- «όλα κοινά»- δεν υπήρχε καν συνείδηση ιδιοκτησίας(πλην των εκδυτικισμένων αστών), του καταραμένου και φαντασιακού για τους Πατέρες ρήματος «το εμόν και το σον«… Αλλά και εγώ άλλωστε δεν κάνω τα ίδια; Σε κάποιον ψιλικατζή που ρωτούσε με ενδιαφέρον μία κοπέλα με νεογνό παιδί, τον ρώτησα, ηλιθίως, «κόρη σας είναι;»… Ο λόγος, λοιπόν, περί εγωκεντρισμού, εγωκεντρισμού σε μια κοινωνία που είναι πρωτόγνωρα ομογενοποιημένη και κομφορμιστική και που στέκεται τόσο πολύ λιγότερο κριτικά απέναντι σε ό,τι ονομάζουμε «κυρίαρχη ιδεολογία», όπως τα έχει ήδη τονίσει σωστά ο Ζακ Ελλύλ, αυτό το φαινόμενο σκεύους εκλογής, πριν 40 τόσα χρόνια…

(more…)