Archive for the ‘Λογοτεχνία’ Category

«Το κρυπτοκείμενο της εξαφάνισης του Ν. Σωτηρόπουλου»: 3 κριτικές αναγνωστών

20 Ιουλίου, 2019

1)

Μὲ τὸν παραπάνω τίτλο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις “Μανιφέστο” τὸ ἀστυνομικό μυθιστόρημα τοῦ Γιώργου- Νεκτάριου Παναγιωτίδη, τοῦ πολυγραφότατου Ἀντιπροέδρου τῆς ΧΔ, ποὺ ἐπεξέτεινε τὴν συγγραφική του δραστηριότητα καὶ στὸν τομέα τῆς λογοτεχνίας.

Τὸ βιβλίο, ποὺ ἤδη ἔχει παρουσιαστεῖ στὴ Θεσσαλονίκη, παρουσιάστηκε καὶ χτὲς στὴν Ἀθήνα, στὸ βιβλιοπωλεῖο “Ἄπειρος Χώρα” στὰ Βριλήσια, ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τῆς “Χ” Κώστα Μπλάθρα καὶ τὸν πρώην ἀντιπρόεδρο τῆς ΧΔ Κώστα Καμαριάρη.

Ἡ ὑπόθεση ἐκτυλίσσεται στὸ φανταστικὸ προάστιο τῆς Θεσσαλονίκης “Χείμαστρον”, ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ τὸ δάσος τοῦ Σεΐχ Σοῦ. Ἕνας τελειόφοιτος φοιτητὴς δασολογίας, ὁ Νίκος Σωτηρόπουλος πέφτει θύμα ἀπαγωγῆς. Ἐπειδὴ συνήθιζε νὰ ἀπομονὠνεται κατὰ καιρούς καὶ νὰ ἐξαφανίζεται, ἡ τοπικὴ ἀστυνομία δὲν πιστεύει ὅτι πρόκειται γιὰ ἀπαγωγή, παρὰ τὰ κρυπτογραφημένα μηνύματα τοῦ ἀπαγωγέα ποὺ φανέρωναν κάτι τέτοιο. Ἔτσι, τὸν ἀναζητοῦν οἰ συνομήλικοι φίλοι του καὶ ἡ οἰκογένειά του.

Μὲ γλώσσα σύγχρονη καὶ διάσπαρτα λόγια στοιχεῖα, ποὺ τῆς προσδίδουν χαρακτηριστικὴ ἰδιαιτερότητα, μὲ ρεαλιστικὴ περιγραφὴ καὶ παρουσίαση τῶν χαρακτήρων, τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς λογοτεχνίας ἀξιοποιεῖται ἠθογραφικά, μὲ τρόπο ἰδιαίτερα εὔστοχο ἀπὸ τὸν συγγραφέα. Δὲν λείπουν ἀναφορὲς καὶ στὰ αὐτοδιοικητικὰ καὶ ἐνοριακὰ δρώμενα τοῦ “Χειμάστρου”, καθὼς καὶ στὴ δράση τοπικῆς χριστιανικῆς ἀδελφότητας.

(more…)

Μια κριτική για το βιβλίο «Η αφιέρωση» του Αντ. Γκόλτσου (εκδ. Μεταίχμιο, 2016)

20 Ιουλίου, 2019

Κάποιες σκέψεις σχετικά με το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) του Αντώνη Γκόλτσου.

1)Το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) είναι κατά τη γνώμη μου ένα ξεχωριστό βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας. Η γραφή του συγγραφέα έχει το κάτι ιδιαίτερο και συχνά «σπιθίζει» από ευφυΐα. Παρά το ότι σε πολλά μου θυμίζει βιβλία του Γ. Μαρή που έχω διαβάσει, στο ζήτημα της γλώσσας, αναμφίβολα έχουμε ένα σαφώς πιο εκλεπτυσμένο, αν και ταιριαστό γράψιμο, ενώ ο προαναφερόμενος είχε ένα πιο «διεκπεραιωτικό».

2)Ανέφερα ήδη ότι μου θυμίζει τα βιβλία του Μαρή. O κύριος χαρακτήρας, ο Αλκιβιάδης Πικρός, ένας νέος άνθρωπος κοντά στα 35, ο οποίος φαίνεται ορισμένως να μοιάζει με τον Στέφανο Μαυροειδή και άλλους πρωταγωνιστές του, αναμφίβολα, για να παραφράσω την φράση του Σ. Χολμς προς τον Γουώτσον, «μοιράζεται την αγάπη του για όλα όσα είναι παράξενα και έξω από τις συμβάσεις και την ταπεινότητα της καθημερινής ζωής». Ο Αλκιβιάδης θα καταδυθεί στην αναζήτηση της αλήθειας γύρω από μια παράξενη αφιέρωση που βρήκε συγκυριακά («Στον Πύρρο και τους άλλους σαμουράι, ελαφρά ας είναι η σκέψη») σε ένα παλιό βιβλίο του θανόντος σε δυστυχημα ( ; ) χουντικού πατέρα του, και για ένα άλλο λόγο: η μητέρα του φέρεται να δολοφονήθηκε από ένα κατά συρροή δολοφόνο (όταν αυτοί πρωτοεμφανίζονται στη χώρα μας), τον Παναγιώτη Καλούμενο, που όμως μοιάζει (ενδεχομένως) ανίκανος για ένα τέτοιο έγκλημα. Και για κάτι ακόμα: επειδή, όταν αρκετά χρόνια μετά, ο πατέρας του θα βρεθεί σκοτωμένος λόγω «δυστυχήματος», θα είναι ακριβώς επειδή θα διερευνήσει, όλο και πιο «εμμανώς», τα αίτια του εγκλήματος.

(more…)

Για τον «Μάκβεθ» του Τζο Νέσμπο

13 Ιουλίου, 2018

Αυτές τις μέρες τελείωσα το «Μάκβεθ» του Τζο Νέσμπο, διασκευή του «κλασικού» έργου
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Η υπόθεση είναι εν ολίγοις η εξής: ο Επιθεωρητής Μάκβεθ είναι επικεφαλής της Ομάδας Κρούσης μιας κατάσπαρτης από εγκληματικότητα πόλης της (σύγχρονης) Σκωτίας.
Ο Επιθ. Μάκβεθ είναι ανιδιοτελής και ηρωικός αρχικά, βάζοντάς τα με συμμορίες μεγαλεμπόρων ναρκωτικών της πόλης, τους «Νορς Ράιντερ». Έχει όμως παρελθόν σε ορφανοτροφείο και χρήσης ναρκωτικών, ενώ διατηρεί σχέση με την ιδιοκτήτρια του πολυτελούς καζίνο της πόλης Ινβερνές Λέιντι Μάκβεθ.

Λίγο αργότερα, καθίσταται επικεφαλής της -ανώτερης ιεραρχικά- Διεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος, ενώ με την προτροπή της τελευταίας, που είναι «εγκέφαλος» αλλά και δολοπλόκος και διακρίνεται από χειριστικότητα και νοσηρή φιλοδοξία (αν και τον αγαπά -με το δικό της τρόπο- ειλικρινά), συμφωνεί να σκοτώσουν τον έντιμο, οραματιστή και δημοκρατικό διοικητή της Αστυνομίας Ντάνκαν, ώστε να αναλάβει ο ίδιος καθήκοντα και να ελέγχουν την πόλη, πάντα για «καλό σκοπό».

(more…)

Φώτης Κόντογλου, λάτρης του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και δεινός καστρολόγος

6 Νοεμβρίου, 2017
Ο Φώτης Κόντογλου, γνωστός μεγάλος υπερασπιστής της ρωμαΐικης και ορθόδοξης παράδοσης, είχε σε ελάχιστη εκτίμηση τους Έλληνες λογοτέχνες της γενιάς του, χωρίς να εξαιρούνται οι Βενέζης, Παπαντωνίου κ.λπ.
Παρ’όλα αυτά, είχε σε τεράστια εκτίμηση τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε, γενάρχη της λογοτεχνίας μυστηρίου και εγκλήματος/αστυνομικής*, για το «βαθύ» και «μεταφυσικό», όπως έλεγε, πνεύμα των έργων του. Έφτασε μάλιστα να μεταφράσει ορισμένα πεζά του από τα γαλλικά.

Επίσης ο Κόντογλου αρεσκόταν να επισκέπτεται για ατελείωτες ώρες ερημωμένα κάστρα και έγραψε δεκάδες σελίδες σημειώσεων που εκδόθηκαν για αυτά, τον «Καστρολόγο» (και ορισμένα ακόμη, που εξέδωσε αργότερα ο Ι.Μ. Χατζηφώτης), παρά το ότι το ρωμαΐικο κάστρο κατάγεται ιστορικά από το δυτικό καστέλι.

Κάτι νομίζω πως μας λένε όλα αυτά για το πώς πρέπει να βλέπουμε κι εμείς την παράδοσή μας. Σίγουρα όχι ως αιγυπτιακή μούμια πάντως…

Σημείωση: Για μια πιο επεκτεταμένη διαπραγμάτευση των παραπάνω σκέψεων, μπορείτε να διαβάσετε την παλαιότερη ανάρτηση: «Παράδοση και πρόσληψη»
*γκροτέσκες/αραβουργήματα/ρασιοναλιστικές ιστορίες, όπως έχουν κατηγοριοποιηθεί αλλιώς

«Άνθρωποι κακού γούστου που μεταχειρίζονται με ελαφρότητα τις μεγάλες αλήθειες.»

24 Φεβρουαρίου, 2014

doris-you-have-values-all-nihilism-cynicism-61594-740x348Διαβάζω -κυρίως διαγώνια, αλλά όχι μόνο- τακτικά γραπτά, ακριβέστερα λογοτεχνία και δοκίμια, κάποιων νέων, αλλά και …παλαιότερων Ελλήνων λογοτεχνών, αρθρογράφων, (μικρο-)διηγηματογράφων κ.ά.

Σε αναρτήσεις τους μέσα στο Διαδίκτυο σε ακριβοπληρωμένα sites, σε λογοτεχνικά και παραλογοτεχνικά βιβλία που εκδίδουν ομοίως «επιφανείς» -συνήθως- εκδοτικοί οίκοι, σε εφημερίδες, ένθετα και freepress με ποικίλες διαφημίσεις κ.λπ.

Δεν έχω σκοπό να τους εξουθενώσω ή να πω πως θα έπρεπε να σταματήσουν να γράφουν ή ο,τιδήποτε τέτοιο. Απλώς, να παρατηρήσω ορισμένα πράγματα στα γραπτά τους° μπορείτε να το πείτε και απόπειρα γόνιμης κριτικής…

(more…)

Ο Κλέων Παράσχος για τον πολύπλαγκτο, πολυπράγμονα, πολυσχιδή, πολύ εν γένει, monsieur Εμμανουήλ Ροΐδη

13 Σεπτεμβρίου, 2010

Υπάρχουν ορισμένα βιβλία που «πέφτουν στα χέρια» μας, εξ αίφνης, και μετά δεν σταματάμε να θαυμάζουμε τα διαμάντια που περιέχουν. Δεν είναι έτσι; Έτσι συνέβη με ένα βιβλίο του μετόχου μίας ορισμένης γενιάς του ’30 Γ. Χατζίνη που προβαίνει σε κριτικές του έργου και του χαρακτήρα διαφόρων προσώπων της ελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης. Ένα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο Κλέων Παράσχος, ο ποιητής, ο μεταφραστής(π.χ. των δοκιμίων του Mονταίνιου –Michel de Montaigne), ο κριτικός και δοκιμιογράφος. Ο Κλέων Παράσχος έχει γράψει και εκδώσει ένα δίτομο βιβλίο για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, τον σκώπτη και είρωνα εκείνο συγγραφέα της Πάπισσας Ιωάννας -το μόνο πεζό του, αν δεν απατώμαι, που εκδόθηκε.

Ιδιαίτερα φωτίζει την προσωπικότητα του Ροΐδη, του τόσο γραμματικώς καλλιεργημένου μα τόσο, σχεδόν «απελπιστικά», άνευ πλούτου ψυχικού, «καρδιακού». Δεύτερον, αμφότεροι φωτίζουν το γιατί δεν έγραψε ποτέ, όπως το συνηθίζουν οι λογοτέχνες, για κάποιον προσωπικό του «έρωτα». Τρίτον, φωτίζεται κάτι αναφορικά με τα δογματικά σκώμματα, ας τα πούμε τώρα «αντιχριστιανικά» συμβατικά, πώς είναι καταπληκτικά αντιδυτικά, δηλαδή είναι ακριβώς κατά του Δυτικού Χριστιανισμού, θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε και αντιαιρετικά σχεδόν. Ο Ροΐδης αυτό δεν το ξέρει. Δεν θέλει να το ξέρη. Ο σκωπτικός του οίστρος τρέφεται από την άγνοια, που είναι, όμως, θάνατος της ψυχής, πριν, νυν και αεί…

Θα παραθέσουμε εδώ τα τρία αποσπάσματα σε απλή αλληλουχία και με ορισμένα απλά, επεξηγητικά κάπως, σχόλια. Βεβαίως και υποστηριζόμαστε από τις εξόχως καλές προθέσεις του Παράσχου, ενός ανθρώπου βαθέως αισθηματικού και ειλικρινούς, «ρομαντικού» οπωσδήποτε*… Που προσπαθεί να μιλήση και για τις αρετές που βλέπει με όση αντικειμενικότητα του επιτρέπει η θέλησή του αυτή…

(more…)