Archive for the ‘Ιστορία’ Category

«Τιμή μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος»- Πατριωτισμού αναβάπτιση & ανανοηματοδότηση

28 Οκτωβρίου, 2011

Όπως είχε πει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η (όντως) τιμή ενός μάρτυρα είναι η μίμησή του. Ο μάρτυρας πραγματώνει τον λόγο του Χριστού που λέει «μείζονα της αγάπης ταύτης ουδείς έχει, ίνα τις θη την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού». Όμως, σύμφωνα με τους Πατέρες, και ειδικότερα τους «μεγαλύτερους Θεσσαλονικείς όλων των εποχών»(Κ. Ζουράρις) Αγ. Κύριλλο και Μεθόδιο, αυτός μπορεί να είναι και ο μόνος σκοπός ενός πολέμου από χριστιανικής πλευράς, δηλαδή το να θέσει κανείς την αγάπη του υπέρ των αγαπημένων του, για να τους σώσει από τους θανάσιμους κινδύνους που τους απειλούν. Έτσι ένας πατριωτικός πόλεμος γίνεται από μια υπερβάλλουσα «αλληλεγγύη προς τους ομοεθνείς», όπως θα έλεγε και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Έτσι, μπορούμε κατ’αναλογία να πούμε«τιμή εθνομάρτυρος, μίμησις εθνομάρτυρος». Να μιμηθούμε τους πεσόντες του 40. Και πώς μπορούμε να μιμηθούμε τους πεσόντες του 40 σε ένα Κράτος που πλέον βρίσκεται υπό την βελούδινη αλλά όχι λιγότερο θανάσιμη γερμανική -και, βαθύτερα, του διεθνούς Κεφαλαίου- μπότα;

(more…)

Ιστορική Αναδρομή: η έννοια του Ασύλου(Αναδημοσίευση λόγω επικαιρότητας)

25 Σεπτεμβρίου, 2011

  Όταν θέλουμε να μάθουμε ακριβώς και πλήρως για κάτι, πολύ καλό είναι, αν όχι απαραίτητο, να ψάχνουμε για την ετυμολογία. Αυτό συνιστούσαν κι οι αρχαίοι, που θεωρούσαν, κατά ένα ρητό, ότι η εξέταση του νοήματος των λέξεων είναι αρχή της επιστήμης. Έτσι, εφαρμόζοντας αυτόν τον «κανόνα», βρίσκουμε , ότι το Άσυλο είναι ένας χώρος απαραβίαστος, ανέγγιχτος, που δεν μπορεί να συληθεί με κανένα τρόπο(όπως με την βία ή/και τον θάνατο), πράγμα που εφαρμόζεται και για όσους βρίσκονται σε αυτόν. Βέβαια, το Άβατον είναι κάτι αρκετά διαφορετικό, αν δούμε , π.χ., το «αγιορείτικο άβατο», αν και σε άλλες περιπτώσεις, όπως το άσυλο του πανεπιστημίου της Μπολώνια, οι δύο όροι asylum και abbatum, δείχνουν να ταυτίζονται νοηματικά. 

 

(more…)

Καταστροφές κατά συρροήν

1 Σεπτεμβρίου, 2011

Σαν το ρολόι ενός νεκρού, όλα προχωράνε στην σύγχρονη, εκκοσμικευμένη Ελλάδα του Μνημονίου. Έτσι, η επιτροπεία των διοικούντων την χώρα συνεχίζει τις εργασίες της, επιβάλλει νέους φόρους στους φτωχότερους: 23% στα είδη εστίασης επί παραδείγματι, για να αναφέρουμε ένα «τρανταχτό» παράδειγμα. Όμως, δεν μπορεί στις συναλλαγές τις χρηματιστηριακές να εφαρμοστεί κανένας φόρος. Δεν μπορεί ούτε καν αυτός που εμπνεύστηκε ο συντηρητικός νομπελίστας οικονομολόγος Tobin(φόρος Tobin) και που βέβαια είναι υποπολλαπλάσιος του 1%!.. Η «επιχειρηματικότητα» είναι εδώ η νέα μας «ιερή αγελάδα». Έτσι, το να κάνεις κάτι στο όνομα της εταιρείας που εργάζεσαι είναι ένας σκοπός που αγιάζει τα μέσα(εταιρική πίστη), όπως ακριβώς το βλέπει ανάγλυφα όποιος διαβάζει κείμενα από κάποιες αμερικανικές κοινωνικές ελίτ. Για αυτό, να μην διαμαρτυρόμαστε, δεν είναι πολιτισμένα και συγχρονισμένα πράγματα αυτά, είναι καθυστερημένα και είναι κουρέλια της ιστορίας.
Όσοι παρακολουθείτε και τα μακρο-οικονομικά μεγέθη, πιθανόν να γνωρίζετε την προβλεπόμενη μείωση του ΑΕΠ κατά πάνω από 5% το 2011. Ως γνωστόν, βέβαια, το Μνημόνιο δεν θα μας έσωζε από το χρέος. Αλλά και το ειδωλοποιημένο μας «δημοσιονομικό έλλειμμα» δεν βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, αφού «τα μέτρα δεν αποδίδουν». Εν πάση περιπτώσει, η Ελλάδα βρίσκεται, μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών, αναμεταξύ των τριών με το υψηλότερο Χρέος, μετά την Ιρλανδία(λόγω της διάσωσης των τραπεζών της) και την Ιαπωνία, που βρίσκεται εκτός συναγωνισμού(εκτός του σχετικού διαγράμματος), αλλά και εκτός κινδύνου, λόγω των πιστωτών της. Η χώρα έχει, όπως ξαναείπαμε, αυξήσει σε δεινό βαθμό το Χρέος της και την ροπή προς αποταμίευση, προκειμένου να δειχθεί ότι μείωσε κατά ένια, ελάχιστα δισ. ευρώ για ένα -δύο χρόνια το έλλειμμα στα έξοδά της· αλλοίμόνο, όμως, διότι τέτοια αμετανόητη απερισκεψία είναι ολέθρια… Δεν αποκλείεται καθόλου να εκτυλιχθούν σκηνές Μ. Βρεττανίας σύντομα και εδώ, όπως άλλωστε εκτυλίχθηκαν και στην Αργεντινή το 2001: η δικαιοσύνη επιτρέπει συχνά ο Θεός να αποκατασταθεί μέσω της ληστείας των αδίκων πλουσίων, όπως έλεγε κάπου και ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Λειτουργούν οι «πνευματικοί νόμοι», και, όταν ξεκινήσουν να λειτουργούν, είναι αργά. Και δεν θα απαλλοτριώνονται τηλεοράσεις πλάσμα, αλλά μάλλον είδη πρώτης ανάγκης.

(more…)

Ο Λένιν εκτός μαυσωλείου και χωρίς λογοκρισία…(μέρος α’)

6 Μαρτίου, 2011

…και βέβαια ο τίτλος ανήκει στην Έλλη Παππά, την σύζυγο του Ν. Μπελογιάννη, πρόωρα σκοτωμένου από το «μετεμφυλιακό Κράτος της Δεξιάς».

Ειλικρινά δεν ξέρω αν ξέρετε πόσο σημαντική φιγούρα είναι ο Λένιν για κάποιους ανθρώπους οι οποίο προσπαθούν να ζήσουν μια έντιμη και αυθεντική ζωή σε κάποιο μέτρο… Θυμάμαι μια φίλη-γνωστή που μου είχε πει με κάποια αποφασιστικότητα παληότερα ότι το τρίπτυχο των προσωπικοτήτων που είχε ως οδηγούς στην ζωή της ήταν «Μαρξ-Λένιν-Τρότσκι»(!).

Αλλά υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα σε όλα αυτά. Ότι ο Λένιν που γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια προσωπικότητα αμβλυμένη(ως προς τις γωνίες), εξιδανικευμένη όχι μακριά από όσο οι Ιππότες του «Μεσαίωνα»…
Προσωπικά, διαβάζοντας από ανθρώπους «αποστασιοποιημένους» (και, ακόμη, μάλλον προς φιλομαρξιστές) για τον Λ.(Μπερντιάεφ, Ελλύλ, Έλλη Παππά, Γκάλμπρειθ, τον ίδιο), εξοργίζομαι πράγματι με το μέγεθος της απάτης, αλλά και νομίζω ότι έχω ανακαλύψει-«διασταυρώσει» κάποια πενιχρά σημαντικά πράγματα για το πώς έχει ασκήσει και ασκεί τόση, ακόμη και σήμερα, γοητεία, σαγήνη και επιρροή, σε πολλούς ανθρώπους που, όπως λέει και κάποιος δοκιμιογράφος και φιλόσοφος, «διψάνε για ποιότητα»……

(more…)

Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι, χαρακτήρας και …προστάτης μειονοτήτων

29 Οκτωβρίου, 2010

Το «ΌΧΙ» που μόλις παρήλθε πρέπει να μας γεμίση από μια σειρά διδαγμάτων, που έχει να μας προσφέρη αυτή η τελείως αποκαλυπτική υπόθεση του ιταλικού φασισμού. Ο Μπενίτο Μουσολίνι, αν και λιγότερο ίσως από τον Χίτλερ, ανήκει στην σειρά εκείνη των «φοβερών απλοποιητών» δικτατόρων για τους οποίους κάνει, προφητικά όπως και ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους», λόγο ο πολύ γνωστός συγγραφέας Jacob Bruckhardt(ο Τσιριντάνης κάνει μνεία στο έργο του για την Ιταλική Αναγέννηση, που αποκαλύπτει τι βαθύτερα υπήρξε), που τους βλέπει να έρχονται στον 20ο αιώνα. Ο Μουσολίνι είναι πράγματι αυτό: με μερικά γελοιωδώς ψεύτικα προπετάσματα, είναι ένας συνεπέστατος αμοραλιστής, συνεπειοκράτης, και είναι ένας ορθολογιστής. Δεν φαίνεται να αφήνει κανένα ηθικό ή πνευματικό στοιχείο να επηρεάσει την κρίση του, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι «νικάει την ηθική» , όπως νομίζουν οι σημερινοί κουφιοκεφαλάκηδες για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, π.χ.  αριστεροί αστοί πολιτιστικοί συντάκτες ή αυτοί που έλεγαν ανοησίες του τύπου «οι κρίσεις μας για τον ντε Σαντ μας κρίνουν». Ο Μουσολίνι, ακόμη, θέλει να ανασυστήσει το αρχαίο ρωμαικό πάνθεο, και την αίγλη της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το Κράτος θα λατρεύεται και πάλι στο πρόσωπό του. Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί. Αλλά η πραγματικότητα και όχι οι γελοίες υπεραπλουστεύσεις των δογμάτων των Ρεαλιστών μας δείχνει ότι «η μεγαλωσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα»… Έτσι, ο ιταλικός στρατός, υποστηρίζοντας μια ολοφάνερα μηδενιστική απειλή εναντίον ενός ανίσχυρου αντίπαλου, κόντρα σε κάθε ρεαλιστική εκτίμηση, ηττάται κατά κράτος, με περιοχές της Β. Ηπείρου να ανακαταλαμβάνονται κτλ.. Όμως, πριν από αυτό, υπήρξαν ορισμένες αφορμές, οσοδήποτε αστείες. Μία από αυτές αφορούσε κάποιες μειονότητες που το ελλαδικό κράτος κατηγορείτο ότι καταπίεζε. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος στην «Νέα ελληνική ιστορία» γράφει τα εξής σημαντικά:

(more…)

Παράρτημα «ορθολογιστικών φώτων»: απόσπασμα από «Χριστιανοσύνη ή άλλως Ευρώπη» του Novalis(+1801)

1 Σεπτεμβρίου, 2010

Στο προηγούμενο, τρίτο τμήμα του δοκιμίου για την επιστροφή στα ορθολογιστικά φώτα του 18ου αι.(δείτε εδώ ), γράψαμε για τον Νοβάλις, χαρακτηριστικότατη μορφή του πρώιμου Ρομαντισμού, ή γερμανικού Ρομαντισμού:

Ο δε Νοβάλις(+1801), που έζησε τα γεγονότα από την Γερμανία, είναι αυτός που θα μας μιλήση για την καταγωγή αυτού του μίσους. Είναι το μίσος προς την «καθολική πίστη», λέει, που επεκτείνεται σε ένα αντιχριστιανισμό, και κατόπιν περιλαμβάνει όλα αυτά τα υπόλοιπα, την τέχνη, το συναίσθημα κτλ.

Ένα όντως θαυμάσιο απόσπασμα από ένα «σπάραγμα» που είναι από τα πρώτα της «Χριστιανοσύνης»(1799) που εκδόθηκαν την αμέσως επόμενη χρονιά μετά την τελευτή του Ν.(1802) είναι το παρακάτω:

(more…)

Η Υπατία, ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας και η χολιγουντιανή παραγωγή αθεϊστή σκηνοθέτη

15 Φεβρουαρίου, 2010

«Λοιπόν, αυτή(η Υπατία) μιλούσε στο τετράγωνο σε πολλούς ανθρώπους

μιλούσε για τον παρόντα Θεό και την άκουγαν σιωπηλά

σε χαύνωση, αμφότεροι ακόλουθοι και αντίμαχοι.

Αλλά μια φανατική ορδή διέκοψε,


χέρια και άλλα χέρια ήλθαν κατά πάνω της,

διέρρηξαν τα ιμάτια και την σάρκα της,

την έσπρωξαν στην εκκλησία του Χριστού,

κι’ εκεί την αποτέλειωσαν. Εκεί πέθανε στο πάτωμα του ναού.»


Όπως πολλές μορφές της αρχαιότητας,  οι βιογραφικές λεπτομέρειες για την Υπατία μιαίνονται από φατριαστικούς θρύλους και θεωρητικολογίες.

Στην «Υπατία την Αλεξανδρινή», η Μαρία Ντζιέλσκα αποπειράται να ξεμπλέξει τις στρώσεις της προπαγάνδας, για να αποκαλύψει ένα πυρήνα  επικυρωμένων ή δυνατών αληθειών.

Περιγεγραμμένη ως «το πνεύμα του Πλάτωνα και το σώμα της Αφροδίτης«, η Υπατία μεταμορφώθηκε σε μάρτυρα απαθανατισμένη, όταν τοπικοί μοναχοί ξεγύμνωσαν το πλάνο σώμα της και το έκαναν κομματάκια. Ήταν η τελευταία σημαντική μαθηματικός έως τον Ύστερο Μεσαίωνα. Ο θάνατός της σημάδεψε το τέλος της ελευθερίας της έρευνας. Η Υπατία στάθηκε ως η ηγέτις των παγανιστών εναντίον μίας Χριστιανικής τυραννίας. Ήταν μια μαθηματικός, αστρονόμος και λογία της φιλοσοφίας, επειδή εκπαιδεύθηκε στις Αθήνες. Αυτοί είναι κάποιοι από τους μύθους που διαπράχθηκαν από βαρέων βαρών προσωπικότητες, όπως ο Έντουαρντ Γίββων και ο Βολταίρος, που έβλεπαν τα γεγονότα μέσα από αντιχριστιανικά γυαλιά, και στων οποίων τις εξιστορήσεις η Ντζιέλσκα εναντιώνεται.

(more…)

«Τι αμαρτίες πληρώνουμε» εμείς οι Χριστιανοί…

21 Νοεμβρίου, 2009

Δεν μπορώ να ασκήσω κριτική μονόπλευρη, π.χ. στους μαρξιστές-λενινιστές της σήμερον για την τύφλωσή τους μπροστά στα αίσχη που δεν βλέπουν καν και τυγχάνουν ακόμη ολοκληρωτικά οπαδοί, φορείς και κομιστές των ιδεών του Μάο Τσετούνγκ και του «αρχαγέτη της εργατικής τάξης», που μου έλεγε και γηραιός λενινιστής προπαγανδισμένος τις προάλλες μιλώντας εναντίον της υποχρέωσης της άμεσης βοήθειας των φτωχών, Λένιν και του Στάλιν.

Πρέπει κι’ εμείς να δούμε πώς προέκυψε αυτοί οι άνθρωποι να έλκονται από τα κηρύγματά τους, διότι, βέβαια, η παρθενογένεση συνέβη άπαξ και εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Και αντιγράφω και πάλι από τον -εξαίρετο, όπως είπαμε- «ανθρωπισμό» του Αλ. Τσιριντάνη, γ’ τόμος, σσ. 105-106 , όπου, μετά από αναφορά στους υψιπετείς ακραιφνείς της παθητικής αντίστασης Νεομάρτυρες διαβάζουμε, ομολογώ με εξόχως ευχάριστη κατάπληξη:

«Όμως, αν πάμε παρά έξω, τοπικώς ή χρονικώς, τι βλέπομε; Το πολύ-πολύ πιετισμούς έξαλλους που αφίνουν κατόπιν απογοητεύσεις, ενώ τα ανθρώπινα προβλήματα μένουν χωρίς χριστιανική αντιμετώπισι. Ιεροκήρυκες στην Αμερική, στα μέσα ακόμη του περασμένου αιώνος, μιλούν κατά της κατάργησης της δουλείας των μαύρων(σ.σ. το κείμενο γράφεται προ των γεγονότων με τον ιερωμένο μάρτυρα ηγέτη του κινήματος των μαύρων Μ. Λ. Κινγκ, το 1954), άλλοι πάλι, και στα κλίματά μας, βρίσκουν σωστό η γυναίκα να είναι στο περιθώριο της ζωής, φορτωμένη τη ζαλίγκα και περπατώντας δίπλα στον καβαλλάρη άνδρα, ενώ περί κοινωνικής δικαιοσύνης τώρα μόνο αρχίσαμε να μιλάμε, γιατί τώρα βρίσκομε το προλεταριάτο ισχυρό, αφού επί αιώνες ολόκληρους η σιγή μας ώπλιζε την πιο εγκληματική εκμετάλλευσι του μόχθου του προλεταρίου αδελφού μας.

[…]Οι χριστιανοί(ή «χριστιανοί») έδωσαν όπλα στην αντιχριστιανική άρνησι και στον εξωχριστιανικό ή καλύτερα αντιχριστιανικό «ανθρωπισμό».

Και ο αναγινώσκων νοείτω.

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί «φεμινιστές».)(μέρος Γ’)

19 Οκτωβρίου, 2009

Είχαμε μείνη στο σημείο εκείνο όπου θα εξετάζαμε την Ορθόδοξη θέση στο ζήτημα αυτό. Μπορούμε να προσκομίσουμε μία πλειάδα κειμένων για το ζήτημα αυτό, αλλά, επειδή δοκιμιογραφούμε, θα ήταν πέρα από τα όρια της «φόρμας». Κατ’αρχάς, σημειωτέον εστί, για το ζήτημα αυτό, έχω «φωτιστεί» από μία σειρά εξαίρετων βιβλίων, όπως :

α)»Η γυναίκα στην καθ’ημάς Ανατολή», της Β.Καλογεροπούλου-Μεταλληνού, εκδ. Αρμός.

β)«Πρόγονοι», Κ. Σαρδελή, κεφ. «χριστιανικός φεμινισμός»

γ)«Ανθρωπισμός», τόμος Γ’, Α. Τσιριντάνη

Μεταξύ, βέβαια, πολλών άλλων.

Ας δούμε, για λόγους μεθοδολογίας, πρώτα, τις θέσεις του πατροκοσμά του Αιτωλού(1714-1779), ενός κατ’εξοχήν λαϊκού καλογήρου και κατ’εξοχήν φωτιστή του Γένους.

Πυρ ήλθον βαλείν και τι θέλω, ει ήδη ανήφθη

Αυτή η Κυριακή ρήση ισχύει κατ’εξοχήν για τις διδαχές του Πατροκοσμά περί γυναίκας.  Στην εποχή του, είχαν εισδύση πατριαρχικές και, άρα, κοσμικές, μέθοδοι στην οικογενειακή ζωή. Ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός σε ορισμένες Διδαχές του, λοιπόν, και αλλαχού ίσως , θέτει «μπουρλότο» -μαζί με φάος ηελίοιο, που έλεγε και ο Όμηρος- σε όλα ταύτα.

Α)Κατοχυρώνει την απόλυτη ισότητα μεταξύ άντρα και γυναίκας. Ας δούμε το απόσπασμα από τις Διδαχές:

Όταν έκαμεν ο Θεός τον άνδρα, έλαβεν ο πανάγαθος μίαν πλευράν απ’ αυτόν και έκαμε την γυναίκα, και του την έδωκε δια σύντροφον. Ίσια την έκαμεν ο Θεός την γυναίκα με τον άνδρα, όχι κατωτέρα. Εδώ πως τας έχετε τας γυναίκας; -Δια κατωτέρας.

Β)Αναφέρεται στο ότι η αξία του ανθρώπου κατακτάται και προσκτάται με τον ηθικοπνευματικό πλουτισμό και συγκεκριμένα αγαθές ενέργειες, και όχι με την φύση, εδώ το φύλο:

«-Ανίσως, αδελφοί μου, και θέλετε να είσθε καλύτεροι οι άνδρες από τας γυναίκας, πρέπει να κάμνετε και έργα καλύτερα από αυτάς·»

Σε αυτό έχει ένα πολύ ευρύ Consensus Patrum. Δηλαδή συμφωνία των Πατέρων. Διότι Πατέρες όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρουν, πως η ανωτερότητα και η θέση του διδάχου, εντός της οικογένειας ακόμη, θα πρέπη να καθορίζεται από την πίστη και την αρετή, τα πνευματικά μέτρα. Αν, π.χ., ο σύζυγος είναι κατ’ουσίαν «άπιστος»(ολιγόπιστος), τότε βέβαια έχει ο ίδιος, ως απώτατος απόγονος του Αδάμ, απατηθή και όχι η απόγονος της απατηθείσας Εύας.

Εντός του σπιτιού/γάμου

Ως γνωστόν εκ του Παύλου, η γυναίκα είναι «ελευθέρα ίνα υπανδρευθή όντινα θέλει», συνολικά. Ο Θεός μας παρέχει «αυτεξούσιον και αδέσποτον», όπως έχουμε προπή σε αυτό το ιστολόγιο, αυτονομία, θα λέγαμε, που θεληματικά και μόνο εγκολπώνεται, οντολογικά και, κατόπιν, ηθικά, την «θεονομία«.

Όμως, ξέρουμε, ότι ο Παύλος μιλάει για κεφαλή της γυναίκας εντός του γάμου, εάν αυτός επισυμβή(θεληματικώς αμφοτέρωθεν). Επίσης, μιλάει για τον «φόβο» της γυναίκας προς τον άνδρα. Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα στήλης της εφημερίδας «Αυγή» «εντός φύλου». Υποσχόμαστε να …μην επικρίνουμε αυστηρά τα γραφέντα:

«Με αφορμή τις «Άγιες μέρες» του Πάσχα, είπαμε να εξετάσουμε τη θέση της γυναίκας στην χριστιανική πίστη, κυρίως την ορθόδοξη.

Στις Γραφές, λοιπόν, κυρίως στην Καινή Διαθήκη, μέσα από τα κείμενα του Αποστόλου Παύλου, καθίσταται απόλυτα σαφές ότι η γυναίκα, μετά το Θεό, θα πρέπει να φοβάται τον άντρα και να υποτάσσεται σε αυτόν!»

Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσαμε να προσκομίσουμε πλήθος αποδείξεων και ενδείξεων από τους Πατέρες, αλλά μπορούν να βρεθούν αυτά και στην βιβλιογραφία που υποδείξαμε. Τα όσα μας απασχολούν στο θέμα μας είναι τα εξής. Οι Πατέρες (για όσους δεν γνωρίζουν, οι Πατέρες εκφράζουν την Ορθοδοξία και όχι ο τάδε ή ο δείνα Ιεράρχης της σήμερον)  μας μιλούν τηλαυγώς, διαυγώς, και ευκρινώς για την (μεταπτωτική και όχι μόνο προπτωτική) ισοτιμία, ισότητα, ομοτιμία των δύο φύλων. Τώρα, όσον αφορά την υπακοή της γυναίκας στον άνδρα, αλήθεια, πρέπει να υπάρχη τέτοια υπακοή; Και αν υποθέσουμε, ότι προστάζει κάτι που είναι εσφαλμένο χριστιανικά ο άνδρας; Δεν ισχύει το παληό εκείνο, ρωμαϊκό, λόγιον που μιλάει για την ελευθερία του ανθρώπου που υπόκειται σε πολλούς «προϊσταμένους»-«αυθέντες»; Έπειτα, όταν η γυναίκα απειθαρχή, τι συμβαίνει; Έχει ο άνδρας «εξουσία» όντως πάνω στην γυναίκα; Αν, ακόμη, έρχωνται σε αντίθεση οι παραινέσεις του πνευματικού πατρός-«γέροντα» ή των Πατέρων ή, ίσως, του επισκόπου(και γνωρίζουμε τι γράφει ο Ιγνάτιος Θεοφόρος/Αντιοχείας για την υπακοή αυτήν), τι πρέπει να κάνη μία πανδρεμένη γυναίκα;

Η φεμινίστρια αυτοκράτειρα Θεοδώρα(500-548)

Η "φεμινίστρια" αυτοκράτειρα Θεοδώρα(500-548)

Όπως ίσως καταλαβαίνετε, θέτω τις ερωτήσεις, για να δείξω το τελείως σαθρό των ισχυρισμών. Η υπακοή που θέλει ο Θεός μέσα στην «θεαρχική αδυναμία» Του να απαιτήση οποιοδήποτε μέρος της,  είναι στο θέλημά Του, πάντοτε για το καλό μας και εξ ελευθερίας. Ο ίδιος κατέχει την αλήθεια. Και αυτή είναι η όντως υπακοή. Κατά τα άλλα, σε ό λ ο υ ς  α ν ε ξ α ι ρ έ τ ω ς τους ανθρώπους, υπάρχει η καλή υπακοή, αλλά υπάρχει και η κακή υπακοή και η αγία ανυπακοή, για να θυμηθώ ένα τίτλο ενός σχετικού αξιόλογου βιβλίου του π. Θ. Ζήση. Εν άλλοις λόγοις, ο άνδρας μπορεί να είναι κεφαλή της γυναίκας υπό αίρεσιν, δηλαδή υπό την συνθήκη, ότι είναι εχέφρων και όχι άφρων. Από την άλλη, σε περιπτώσεις που η γυναίκα είναι σε υψηλότερα πνευματικά μέτρα, πρέπει μάλλον αυτή να έχη το -σχετικό- «πρόσταγμα». Ένας εκάστοτε, δηλαδή, αλλά ανάλογα με το ποιος είναι υψηλότερα. Και, βέβαια, αυτό μπορεί να αλλάζη ελευθέρως. Ακόμη, η γυναίκα υπακούει θεληματικά. Δηλαδή, ο άνδρας λέει την γνώμη του, την συμβουλή του, και, αν θέλη, η γυναίκα υπακούει, χωρίς να επιτρέπωνται άμεσες ή έμμεσες πιέσεις. Υπακούει, δηλαδή, εξ ελευθερίας, όπως και στον «πνευματικό», όπως και στον Θεό.

Σχετικά με τα περί φόβου:

Θα έχετε παρατηρήση, ότι ο φόβος αναφέρεται αρκετές φορές ως επιθυμητός προς τον Θεό, αν και «ου γαρ ελαβετε πνευμα δουλειας παλιν εις φοβον αλλ ελαβετε πνευμα υιοθεσιας εν ω κραζομεν αββα ο πατηρ«.

Δηλαδή, η αποστολή του ανθρώπου είναι να γίνη υιος Θεού, κατά Χάριν αδελφός του Χριστού και συγκληρονόμος Του.

Λοιπόν, ο φόβος ποιο νόημα έχει; Ο φόβος έχει το νόημα του φόβου της αγάπης, του τρόμου της αγάπης, και θα μπορούσε να το αντιληφθή καλά μόνο ο «πληγωμένος από αγάπη» κατά το«Άσμα ασμάτων». Δηλαδή, αυτός ο φόβος είναι ο φόβος να μην πληγωθή ο αγαπημένος, να μην προδοθή η αγάπη του. Αυτά ισχύουν σε αμφότερες τις περιπτώσεις, είτε της συζυγίας είτε του Άλλου Νυμφίου, του κάλλει Ωραίου.

Όσο για την αγάπη του άνδρα, θα αρκούσε, ενδεικτικά, ίσως να θυμηθή κάποιος το περιλάλητο «ιπποτικό πνεύμα», τον Ευρωπαϊκό Χριστιανικό ρομαντισμό ή τα μυθιστορήματα επί Ρωμανίας, που διαπνέονται από μία λατρεία του «ασθενούς φύλου». Το μέτρο δε αυτής της αγάπης είναι η αγάπη του Χριστού για την Εκκλησία. Εν ετέροις λόγοις, είναι μία αγάπη αυτοθυσιαστική, σταυρική, ελευθεριακή. Μία αγάπη που «ου ζηλοί»(δεν «ζηλεύει»), «ου φυσιούται»(=δεν υπερηφανεύεται), «ου λογίζεται(σκέπτεται) το κακόν»(Παύλος).

Στην ιστορία

Στην αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, αυτά έλαβαν διάφορες πραγματώσεις. Το ρωμαϊκό δίκαιο αλλάζει από τον Μέγα Κωνσταντίνο συνεχώς με προστατευτικές της γυναίκας διατάξεις, που απαγορεύουν το «ρεπούδιον», το να δίνη αυθαίρετα ο άνδρας διαζύγιο και να «πετάη» την συμβία του στον δρόμο, επειδή… «ούτω έδοξε τω βασιλεί». Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα εισάγει φεμινιστικές διατάξεις, ενώ ο ι.Χρυσόστομος κατακρίνει την νομοθεσία της εποχής του και, ουσιαστικά, όλην την προηγούμενη, λέγοντας το περίφημο επί τη αφορμή της μονομερούς τιμωρίας της μοιχείας ««Άνδρες οι νομοθετούντες, δια τούτο κατά γυναικών η νομοθεσία»!(βλ. και εδώ). Ακόμη, στην Ρωμανία, όπως αναφέρει και η Αγγλίδα ακαδημαϊκός- βυζαντινολόγος Τζούντιθ Χέριν («Τι είναι το Βυζάντιο», εισαγωγή), είχαμε το μοναδικό, ίσως, φαινόμενο της αυτοκρατορικής ηγεσίας των γυναικών. Ο Στίβεν Ράνσιμαν, «κλασσικός» πλέον, συμπληρώνει, ότι αυτό εθεωρείτο τελείως «φυσικό» από τους Νεορωμαίους-«Βυζαντινούς» προγόνους μας. Ολα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο, όπου η κατωτερότητα των γυναικών υποστηρίζεται από τον Αριστοτέλη(θεωρεί, ότι έχουν άλλη φύση!) και τις αρχαιοελληνικές κοινωνίες, τον Θουκυδίδη, έως τα «Διαφωτιστικά» νομοθετήματα, κατοπινά της Γαλλικής Επανάστασης(κραυγαλέα περίπτωση ο «Ναπολεόντειος Κώδικας»), τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ, που εν αντιθέσει με την Κατόλικη Σύνοδο της Macon, θεωρούσαν, (κι’ οι δυο τους) ότι οι γυναίκες δεν είναι καν άνθρωποι…

Να σημειωθή και το κάτωθι: το δικαίωμα της ψήφου στην ουμανιστική μας εποχή και δημοκρατία δόθηκε περί τα μέσα του 20ου αιώνος(και στο εξαρτημένο ελλαδικό κρατίδιο), προς μέγιστή μας αισχύνη και βαρβαρότητα. Όμως, στην Εκκλησία -σκεφτείτε μόνο, ότι ως τον Ιουστινιανό τον Α’ τουλάχιστον, η γενικευμένη μέθοδος εκλογής επισκόπων κα. ήταν το «ψήφω κλήρου και Λαού»– οι γυναίκες ψήφιζαν αδιακρίτως εξ αρχής. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι ο Παπαρρηγόπουλος αποκαλεί, εμφατικά, δημοκρατικώτατες τις δομές της αρχαίας Εκκλησίας, που θεωρεί (μεταμορφωμένο) απότοκο της αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου.

Τελικώς, η έρευνά μας η ελάχιστη εμφαίνει και δείχνει αυτό που και ο (μέγιστος) Π. Νέλλας έλεγε: ότι, όπως, παραδίπλα , το κίνημα της κατάργησης των τάξεων, έτσι, στον Παύλο, στην δήλωση της δια Χριστού τέλειας εξίσωσης των πάντων, εμπεριέχεται και το όλον φεμινιστικό κίνημα. Αυτή η δήλωση είναι, πέρα από τις λοιπές ειδικότερες και παιδαγωγικές, θεμελιώδης, και με αυτήν θα κλείσουμε:

ουκ ενι ιουδαιος ουδε ελλην ουκ ενι δουλος ουδε ελευθερος ουκ ενι αρσεν και θηλυ παντες γαρ υμεις ε ι ς εστε εν χριστω ιησου(Γαλ. 3:28)!

Υστερόγραφον: Η αφορμή δόθηκε από την ιστολογική συζήτηση που έλαβε χώρα στο ιστολόγιον της Ιοκάστης, εδώ.


Προεισαγωγικό σχόλιο για τον επαναστάτη Άγιο Μακάριο Κορίνθου

30 Αυγούστου, 2009

Παραπάνω βλέπετε μία εικόνα του Αγίου Μακαρίου Κορίνθου ή Νοταρά. Τον  βίο του και την πολιτεία του(άνευ αμφοτέρων δεν γίνεται αγιότης ορθοδόξως και εμπράκτως) συμβαίνει να διαβάζω από ένα εξαίρετο έργο του Πατρολόγου Στ. Παπαδόπουλου, εκ του οποίου έχω επωφεληθή ιδιαίτερα και από άλλες δύο «μελέτες», περί των Αγίων Μεγάλου Βασίλειου και του Γρηγόριου του Θεολόγου.

Για τον Άγιο Μακάριο(1731-1805) έμαθα διαβάζοντας τους Αγίους που εκτιμούσε ο Φ. Κόντογλου, για τον οποίον μιλήσαμε προηγουμένως, μερικοί εκ των οποίων ήσαν απόλυτα «εκζητημένοι».  Ο Κόντογλου ήδη έκτοτε είχε σε τεράστια εκτίμηση τον Αθανάσιο Πάριο, συνεργάτη του Μακαρίου, και εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του «Αντιφώνησις», όπου έγραφε, ότι πρέπει να θεωρήσουμε την Ευρώπη ως χώρο πνευματικού σκότους, και πώς πρέπει να βάλουμε, αντίθετα με αυτήν, την κατά Θεόν φιλοσοφία πάνωθε της διανοητικής και κατά κόσμον και πώς άρα δεν πρέπει μάλλον οι νέοι να αποχωρούν για την Ευρώπη για σπουδές.

Στον Αθανάσιο Πάριο έχει αποδοθή από ορισμένους και το έργο «Πατρική διδασκαλία» όπου εμφανίζεται μία αντίθεση στην Επανάσταση εκείνη την εποχή. Μας θυμίζει και την ρήση του A. Toynbee, ότι «οι Έλληνες έκαναν μίαν άφρονη ενέργεια και έχασαν ολόκληρη αυτοκρατορία». Γεγονός είναι, πάντως, ότι μεγάλη μερίδα των Ανθενωτικών, και των Παραδοσιακών κύκλων στάθηκε με επιφύλαξη εναντι της (προκείμενης) επαναστάσεως, ανεξαρτήτως της τεράστιας συμμετοχής και του ανώτερου Κλήρου, της συμμετοχής και αυτού του Γρηγορίου του Ε’ του απαγχονισθέντος κτλ.

Όμως, αυτό που δεν έχει επισημανθή από παραδοσιακούς ή «aufklarers» είναι το εξής: ότι ο Άγιος Μακάριος, ως ο γενάρχης του Φιλοκαλισμού, της Φιλοκαλικής Αναγέννησης, αυτός που περιέδραμε Πάτμο, Χίο και Άγιο Όρος, προκειμένου να συλλέξη τα ασκητικά και νηπτικά κείμενα των έμπειρων της «ενώσεως του νοός(=»καρδίας»- κατά την θεολογική και όχι …δυτική ιατρική έννοια) με τον Θεό», του «βιώματος της θέωσης» που, όπως έλεγε και ο Κωστής Μοσκώφ, απαντάται μόνο στην «καθ’ημάς Ανατολή», υπήρξε τι στο θέμα της απελευθερώσεως; Ένας ένθερμος επαναστάτης. Μάλιστα, υπήρξε ο στην περιοχή του πρώτος μπροστάρης της επανάστασης, βάσει των πηγών, της επανάστασης των Ορλωφικών(1770), που τελικώς έληξε άδοξα, λόγω της αθέτησης σχετικών υποσχέσεων (-από το ρωσσικό Κράτος). Κατόπιν, παρά την πατριαρχική τύποις «επίπληξη», έφυγε εγγύς και επί μικρό χρονικό διάστημα, ως καλός ποιμήν.

Αυτός επίσης έπεισε τον πατέρα του Γεωργαντά(Γεώργιο) για την ενεργό συμμετοχή τους και της περιοχής τους(Κόρινθος-Τρίκαλα Κορινθίας) στην πελοποννησιακή εξέγερσιν αυτή του 1770. Αυτός μνημονεύεται από τον εξόχως περίφημο και συνδεόμενο με την εν λόγω, Φιλοκαλική Αναγέννηση μοναχό Παΐσιο Βελιτσκόφσκυ.

Και σκέπτομαι το εξής: είναι άραγε αληθές, ότι η διαγωγή των Νεομαρτύρων, των οποίων ο Μακάριος υπήρξε «αλείπτης»(=προετοιμαστής), είναι η πιο συνεπής Ορθόδοξα στάση; Ή μήπως και η επαναστατική αλλαγή, διπλού, κοινωνικοεθνικοαπελευθερωτικού περιεχομένου, ενός τυραννικού και καταπιεστικού καθεστώτος μπορεί να αξιωθή κάτι τέτοιο;

Πράγματι, αυτό το ερώτημα μοιάζει να μην έχει κλείση εν τέλει. Πάντως, το βέβαιον είναι, ότι οι κατεστημένοι μεταφορείς Δυτικών σχημάτων στα καθ’ημάς αποδεικνύονται οσημέραι και πιο αναξιόπιστοι……

Ο ειρημένος Άγιος Μακάριος  προσπαθούσε να πείση τα πνευματικά του τέκνα να συμμετάσχουν σε επανάσταση εναντίον των τυράννων και υπήρξε στην πρώτη γραμμή των φερόντων τις εξεγερτικές «παντιέρες»……