Μια κριτική για το βιβλίο «Η αφιέρωση» του Αντ. Γκόλτσου (εκδ. Μεταίχμιο, 2016)

by

Κάποιες σκέψεις σχετικά με το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) του Αντώνη Γκόλτσου.

1)Το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) είναι κατά τη γνώμη μου ένα ξεχωριστό βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας. Η γραφή του συγγραφέα έχει το κάτι ιδιαίτερο και συχνά «σπιθίζει» από ευφυΐα. Παρά το ότι σε πολλά μου θυμίζει βιβλία του Γ. Μαρή που έχω διαβάσει, στο ζήτημα της γλώσσας, αναμφίβολα έχουμε ένα σαφώς πιο εκλεπτυσμένο, αν και ταιριαστό γράψιμο, ενώ ο προαναφερόμενος είχε ένα πιο «διεκπεραιωτικό».

2)Ανέφερα ήδη ότι μου θυμίζει τα βιβλία του Μαρή. O κύριος χαρακτήρας, ο Αλκιβιάδης Πικρός, ένας νέος άνθρωπος κοντά στα 35, ο οποίος φαίνεται ορισμένως να μοιάζει με τον Στέφανο Μαυροειδή και άλλους πρωταγωνιστές του, αναμφίβολα, για να παραφράσω την φράση του Σ. Χολμς προς τον Γουώτσον, «μοιράζεται την αγάπη του για όλα όσα είναι παράξενα και έξω από τις συμβάσεις και την ταπεινότητα της καθημερινής ζωής». Ο Αλκιβιάδης θα καταδυθεί στην αναζήτηση της αλήθειας γύρω από μια παράξενη αφιέρωση που βρήκε συγκυριακά («Στον Πύρρο και τους άλλους σαμουράι, ελαφρά ας είναι η σκέψη») σε ένα παλιό βιβλίο του θανόντος σε δυστυχημα ( ; ) χουντικού πατέρα του, και για ένα άλλο λόγο: η μητέρα του φέρεται να δολοφονήθηκε από ένα κατά συρροή δολοφόνο (όταν αυτοί πρωτοεμφανίζονται στη χώρα μας), τον Παναγιώτη Καλούμενο, που όμως μοιάζει (ενδεχομένως) ανίκανος για ένα τέτοιο έγκλημα. Και για κάτι ακόμα: επειδή, όταν αρκετά χρόνια μετά, ο πατέρας του θα βρεθεί σκοτωμένος λόγω «δυστυχήματος», θα είναι ακριβώς επειδή θα διερευνήσει, όλο και πιο «εμμανώς», τα αίτια του εγκλήματος.

3)Πέραν της γλώσσας, κάτι που μου αρέσει πολύ στο βιβλίο αυτό είναι η ιστορική βάση: εάν ο Μαρής ασχολείται με την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής και τους δωσίλογους, ο συγγραφέας καταπιάνεται με την Δικτατορία και τους πιθανούς απόηχούς της. Απόηχους, σημειωτέον, 35 σχεδόν χρόνια μετά τη λήξη της…

4)Κάτι επίσης που μου αρέσει στο βιβλίο αυτό είναι η ιδιοτυπία του. Ο συγγραφέας δεν είναι –ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός- δρασιθήρας. Αντίθετα, βλέπουμε τον κεντρικό χαρακτήρα να καταδύεται σε έγγραφα επί εγγράφων, όπου θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τις απαντήσεις για το οικογενειακό του παρελθόν, λες και οδηγείται από την Ειμαρμένη, από ένα «πεπρωμένο», σε αυτό.

5)Τέλος, αυτό που επίσης εκτίμησα είναι η αίσθηση της υπολανθάνουσας -και κλιμακούμενης ως ένα βαθμό- απειλής που δημιουργείται στο παρασκήνιο, σε ανύποπτο χρόνο. Όσο ο πρωταγωνιστής θα αναζητάει την αλήθεια γύρω από την πιθανή καταδίκη ενός αθώου και την πιθανή αθώωση ενός αμετανόητου ενόχου και το οικογενειακό του παρελθόν, σημάδια σαφή θα τον προειδοποιούν για το ανεπιθύμητο του εγχειρήματός του από κάποιον/-ους. Δεν είναι αυτό ένα κύριο χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής; Όποιος ζητάει –για απολύτως καλό λόγο μάλιστα- την αλήθεια και αντί της σκοπιμότητας (όπως και το δίκαιο φυσικά) δεν είναι ανεπιθύμητος;

Κλείνοντας αυτές τις απλές σκέψεις, αυτό το οποίο με προβληματίζει είναι αν θα εκτιμηθεί όσο του αξίζει ένα βιβλίο με αυτά τα χαρακτηριστικά. Εύχομαι λοιπόν οι σκέψεις αυτές να συμβάλουν λιγάκι σε αυτό…

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.


Αρέσει σε %d bloggers: