Για τον «Μάκβεθ» του Τζο Νέσμπο

by

Αυτές τις μέρες τελείωσα το «Μάκβεθ» του Τζο Νέσμπο, διασκευή του «κλασικού» έργου
του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Η υπόθεση είναι εν ολίγοις η εξής: ο Επιθεωρητής Μάκβεθ είναι επικεφαλής της Ομάδας Κρούσης μιας κατάσπαρτης από εγκληματικότητα πόλης της (σύγχρονης) Σκωτίας.
Ο Επιθ. Μάκβεθ είναι ανιδιοτελής και ηρωικός αρχικά, βάζοντάς τα με συμμορίες μεγαλεμπόρων ναρκωτικών της πόλης, τους «Νορς Ράιντερ». Έχει όμως παρελθόν σε ορφανοτροφείο και χρήσης ναρκωτικών, ενώ διατηρεί σχέση με την ιδιοκτήτρια του πολυτελούς καζίνο της πόλης Ινβερνές Λέιντι Μάκβεθ.

Λίγο αργότερα, καθίσταται επικεφαλής της -ανώτερης ιεραρχικά- Διεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος, ενώ με την προτροπή της τελευταίας, που είναι «εγκέφαλος» αλλά και δολοπλόκος και διακρίνεται από χειριστικότητα και νοσηρή φιλοδοξία (αν και τον αγαπά -με το δικό της τρόπο- ειλικρινά), συμφωνεί να σκοτώσουν τον έντιμο, οραματιστή και δημοκρατικό διοικητή της Αστυνομίας Ντάνκαν, ώστε να αναλάβει ο ίδιος καθήκοντα και να ελέγχουν την πόλη, πάντα για «καλό σκοπό».

Είναι το πρώτο βιβλίο του Νέσμπο που διαβάζω (που θεωρείται κορυφαίος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας σήμερα). Κατά τη γνώμη μου, έκανε καλή δουλειά στην απόδοση και «εκσυγχρονισμό» της ιστορίας σε αστυνομικό θρίλερ, αν και σε αρκετά μεγάλο βαθμό η πλοκή βασίζεται στην έντονη δράση. Ορισμένα τμήματα του βιβλίου είναι συναρπαστικά, ενώ το ενδιαφέρον αυξάνεται από τη στιγμή της δολοφονίας του Ντάνκαν.

Γενικότερα, το «Μάκβεθ» -και στη συγκεκριμένη εκδοχή- είναι μια εκπληκτική απεικόνιση της ανθρώπινης νοσηρής φιλοδοξίας και φιλαρχίας και που μπορεί αυτή να οδηγήσει, στα όρια του «ολοκληρωτισμού», όπως τον ξέρουμε ιστορικά:
Διακυβέρνηση με σιδηρά πειθαρχία, φαντασιώσεις υπονόμευσης και παραδειγματική τιμωρία της, απώλεια των ηθικών αρχών, διαφθορά, υποταγή στο κακό και τους κακούς, εντέλει απομόνωση και εγκατάλειψη, παραφροσύνη. Επίσης, μια υπέροχη πραγματεία πάνω στις συνέπειες των μοχθηρών πράξεων που εμπνέει ειδικά ο εγωκεντρισμός και ο αριβισμός.

Τέλος, στο ότι δεν έχουν όλα χαθεί και ότι κάθε άνθρωπος, ακόμη και ο πιο «ασπόνδυλος», είναι επιδεκτικός μεταβολής προς το καλυτερο…

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.


Αρέσει σε %d bloggers: