Προοπτικές για το έτος 2017

by

Όπως σημειώθηκε στο προηγούμενο άρθρο της στήλης, τα ρεύματα που σχηματίστηκαν μετά τον 07/15 με χαρακτήρα αντιμνημονιακό, κατά τη γνώμη της στήλης, θα έπρεπε να καλλιεργήσουν περισσότερο τον θετικό και δημιουργικό λόγο, απέχοντας ταυτόχρονα από μια εύκολη και επιφανειακή (και κάποτε αμφίβολης εσωτερικής-λογικής συνέπειας) καταγγελιολογία. Ένα κομβικό σημείο για την τύχη των ρευμάτων αυτών θα είναι ακριβώς η εξέλιξη των υπαρχουσών προοπτικών για τα έτη 2017-2018.
Ειδικότερα, με βάση και τα επίσημα στοιχεία, είναι σαφές ότι κατά το 2010 υπήρξε μια επιτάχυνση της αντίστροφης ανακατανομής εισοδημάτων, από τα χαμηλότερα στα υψηλότερα εισοδήματα. Αυτή η τάση συνδυάστηκε με την αύξηση της ανεργίας στο «αστρονομικό» 27-28% επί συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ενώ σήμερα και πάλι βρίσκεται λίγο παρακάτω, στο 23-24%. Η ανακατανομή αυτή, σε συνδυασμό με την ανεργία και τη μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των λαϊκότερων τάξεων, ευνόησε την αποταμίευση σε τράπεζες εγχώριες ή του εξωτερικού, την αποεπένδυση και τη συνακόλουθη ύφεση -25%.

Η παρούσα κυβέρνηση κατάφερε τελικώς να «βγάλει» το 2016 με αναιμική μεν αλλά υπαρκτή οικονομική μεγέθυνση της τάξεως του 0,3%. Είναι σαφές βέβαια ότι για να αποκατασταθεί η απασχόληση σε παρόμοια επίπεδα με προ της κρίσης πρέπει να υπάρξει μια σωρευτική αύξηση του ΑΕΠ της τάξης του 30%. Εδώ βρίσκεται και το σημείο καμπής: Εάν, όπως προβλέπουν πλην του Κουαρτέτου διάφοροι οικονομικοί φορείς, το ΑΕΠ αυξηθεί κατά 2 ή 3% μέσα στο 2017, τότε η απασχόληση θα αυξηθεί σε αντίστοιχο βαθμό, παρά την ισχύ ακόμη μνημονιακού προγράμματος στη χώρα. Αυτό είναι ένα ενδεχόμενο που, από όσο έχω υπόψη, δεν έχει ληφθεί σοβαρά υπόψη από τους νεοπαγείς αυτούς σχηματισμούς, με την εξαίρεση του διαφωνήσαντος πρώην Υπ.Οικ. Γ. Βαρουφάκη.

Εάν, όμως, πραγματοποιηθεί, τότε η συνολική πολιτική ανάλυσή τους θα φανεί αναξιόπιστη στον λαό. Κάτι τέτοιο όμως θα είναι μεγάλο λάθος για το σύνολο του χώρου αυτού, με δεδομένο το εξής στοιχείο: η προοπτική που προτείνει ο αντιμνημονιακός χώρος (έξοδος από Ευρωζώνη/ΕΕ) είναι η μόνη υπαρκτή πορεία σε πιο μακροπρόθεσμο επίπεδο όσον αφορά όλους τους σχηματισμούς που προτείνουν ένα συνολικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Υποδειγματικός στο σημείο αυτό υπήρξε ο Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος κατά τη διάρκεια των εσωκομματικών εκλογών, αλλά και έναντι του προέδρου Ντ. Τραμπ ακόμη, έχει σοβαρά επιμελημένο και τεκμηριωμένο κριτικό λόγο, χωρίς να αναλίσκεται σε ευκολίες που ενδεχομένως να αποδεικνύονταν ανεδαφικές.

 

 

Σημείωση: Πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφ. «Χριστιανική», στήλη «Φιλαλήθειες…», φ. 981, 23/02/2017
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: