Πολιτικός απολογισμός 2015- προοπτικές για το 2016

by

ea61e674461e41988a816f274ccb4385_18Ένας χρόνος από τους πυκνότερους σε πολιτικώς εξέχοντα γεγονότα πέρασε. Αυτός ο χρόνος μπόρεσε μέσα σε άλλα να αποσαφηνίσει καταστάσεις και προθέσεις, συσχετισμούς και δυνατότητες. Επίσης προκάλεσε μια σημαντική «διχοτομία», διαιρώντας το φαινομενικώς συμπαγές πρότερο αντιμνημονιακό στρατόπεδο σε δύο νέες υποκατηγορίες.

Βαρυσήμαντο είναι πρώτα-πρώτα να ξεκινήσουμε το νέο έτος με την ίδια οργή εναντίον της δυναστείας του γερμανικού imperium, με την ίδια επαναστατημένη συνείδηση, μα, ταυτόχρονα, περισσότερο προσγειωμένοι, με λιγότερες πλάνες, περισσότερη επίγνωση και εθνική-κοινωνική αυτοσυνειδησία.

Το Η’ Συνέδριο της Χριστιανικής Δημοκρατίας που συνήλθε προ τριμήνου(31/10 και 1/11) ομόφωνα ενέκρινε επί τηςXDlogo αρχής το συνταχθέν κείμενο της «Πολιτικής Απόφασης». Η «Πολιτική Απόφαση» αυτή δριμύτατα επέκρινε την στρατηγική της «ελληνικής άνοιξης» που εκπροσώπησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο πρώτο εξάμηνο του έτους ως «αδιέξοδη» και, άνευ ετέρου, καταλόγισε σημαντικότατες ευθύνες στην ίδια για την συνθηκολόγηση την μακρά νύχτα της 12ης-13η Ιουλίου. Ενδιαφέρον έχει ότι, σε μια από τις κατοπινές συνεντεύξεις του στην Κρατική Τηλεόραση, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει μετά από προβληματισμό ότι το μεγαλύτερο λάθος της πρώτης κυβέρνησής του που βλέπει ήταν ότι «δεν πήγαμε σε ρήξη με τους δανειστές μας τον Μάρτιο». Επιπλέον, φαίνεται ότι δεν αναγνωρίζεται η τρέχουσα διαπραγματευτική προσπάθεια εκ μέρους της κυβέρνησης ως κάτι το αξιοσημείωτο και, απεναντίας, διαβλέπει ο,τιδήποτε το ελπιδοφόρο να έρχεται μόνο μέσα από μία υπονοούμενη ευθεία ρήξη στο «εδώ και τώρα» με τους δανειστές του Κουαρτέτου. Αυτή η στάση είναι εγγύτατη προς τις δυνάμεις της παραδοσιακής/σταλινομαρξιστικής Αριστεράς του ΚΚΕ, και άλλες συναφείς δυνάμεις(ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ κ.ά.) και συγκροτεί την πρώτη και, κρίνοντας από τις εκλογές, συντριπτικά μικρότερη ποσοστιαία κατηγορία του αντιμνημονιακού μετώπου.

e2ec8-11665658_10206089343785990_2626611352964068262_n  Η δεύτερη κατηγορία του αντιμνημονιακού μετώπου και του ΌΧΙ του 62% φαίνεται ότι «συσταδοποιείται» γύρω από ένα σύνολο διαφορετικών πολιτικών εκτιμήσεων και τοποθετήσεων. Παρατηρήσιμο είναι ότι συνήθως εκπροσωπείται δυσανάλογα στον δημόσιο λόγο. Η κατηγορία αυτή τείνει να βλέπει στην συνθηκολόγηση που οδήγησε στο 3ο Μνημόνιο ένα γινόμενο ενός αδίστακτου, μαφιόζικου εκβιασμού και συντριπτικά ενάντιων πολιτικοοικονομικών ιστορικών συσχετισμών, όπως αυτοί τελικώς μορφοποιήθηκαν στην φάση αυτή. Ταυτόχρονα, βλέπει στην υπογραφή της Συμφωνίας αυτής με την Τρόικα όχι μια τελεσίδικη, οριστική «παράδοση των όπλων» αλλά μια ανακωχή η οποία πιθανώς θα λήξει όταν οι συσχετισμοί είναι ευνοϊκότεροι. Αλλιώς, βλέπει στο 3ο Μνημόνιο περισσότερο μια τακτικού χαρακτήρα συνθηκολόγηση η οποία μπορεί (και επιδιώκεται) να ενταχθεί εντέλει σε μια ριζοσπαστική αριστερή στρατηγική μακράς πνοής. Σε ένα αξιόλογο άρθρο που δημοσιεύτηκε την 5η Οκτωβρίου στην σελίδα “Project Syndicate”, ο πρ. Υπουργός Γ. Βαρουφάκης φαίνεται ότι τοποθετούνταν στην δεύτερη αυτή κατηγορία, γράφοντας για τις δύο γραμμές άμυνας της νέας κυβέρνησης, την απομείωση του χρέους και το «παράλληλο πρόγραμμα», τα εξής «προφητικά»:

«Αυτό αφήνει τον Τσίπρα με την δεύτερη γραμμή άμυνάς του: το «παράλληλο» πρόγραμμα. Η ιδέα εδώ είναι να δειχθεί στο εκλογικό σώμα ότι η κυβέρνηση μπορεί να συνδυάσει την υποχώρηση στην τρόικα με την δική της ατζέντα μεταρρυθμίσεων, που συνίσταται οφέλη αποτελεσματικότητας με μια επίθεση στην ολιγαρχία, που μπορεί να ελευθερώσει χρηματικά διαθέσιμα για τον σκοπό της ελάττωσης του αντίκτυπου της λιτότητας στους πλέον αδύναμους Έλληνες.

Αυτό είναι ένα αξιόλογο σχέδιο. Αν η κυβέρνηση μπορέσει να το πετύχει, πιθανώς θα αλλάξει το παιχνίδι.
Για να πετύχει ωστόσο, η κυβέρνηση θα πρέπει να σφαγιάσει δύο δράκους μεμιάς: την ανικανότητα της ελλαδικής δημόσιας διοίκησης και την ανεξάντλητη επινοητικότητα μιας ολιγαρχίας που γνωρίζει πώς να προστατεύει τον εαυτό της- συμπεριλαμβανομένου με την σύμπηξη ισχυρών συμμαχιών με την τρόικα».

Αυτή η τοποθέτηση του πρώην Υπουργού επαληθεύτηκε «ανατριχιαστικά» στα μέσα του Δεκεμβρίου, όταν μηχανισμοί της τρόικας εσωτερικού μέσα στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ενεργοποιήθηκαν πλήρως και κατόρθωσαν την προσωρινή απόσυρση (ήδη συμπεριληφθέντων στον Προϋπολογισμό του 2016 και κοστολογημένων) μέτρων του «παράλληλου προγράμματος». Χαρακτηριστικός εδώ ήταν ο τίτλος site γνωστού μεγαλοδημοσιογράφου της 16/12: «Το παράλληλο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αιφνιδίασε τους Θεσμούς»!
Σε ό,τι αφορά το 2016, αυτονόητη πρέπει να θεωρείται η προσήλωση μας ως συνειδητοποιημένων κοινωνικοπολιτικά Χριστιανών -αλλά και καθενός συνειδητοποιημένου και σοβαρού ανθρώπου- στο ρηξικέλευθο κοινωνικοπολιτικό ιδεώδες της Πατερικής μας γραμματείας. Ειδικότερα ασφαλώς πρέπει να επιχειρήσουμε αυτό που δεν κατορθώθηκε με επιστημονικές μελέτες και με πολιτικές επαφές το προηγούμενο διάστημα που έληξε άδοξα με την υπό πραξικοπηματικό συγκείμενο «συνθηκολόγηση» της κυβέρνησης: την διερεύνηση και διάνοιξη ενός εναλλακτικού δρόμου που θα οδηγήσει στην ριζικά πιο ανεξάρτητη πορεία μας ως χώρας.
Καίριο στοιχείο πρέπει να θεωρηθεί η υπευθυνότητα και η «προσγείωσή» μας στην σκληρή πραγματικότητα πουΟι ηρωικές Σουλιώτισσες συνοψίζεται στο συντριπτικά ισχυρό γερμανικό imperium, τους υπάρχοντες πολιτικούς διεθνείς συσχετισμούς και ακόμη περισσότερο στις τρέχουσες αντοχές μας ως κοινωνίας, οι οποίες κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015 διαφαίνεται ότι υπονόμευσαν σημαντικά τις προσπάθειες απεμπλοκής και ελεγχόμενης ρήξης, εφόσον, για παράδειγμα, η επιβολή των capital controls φαίνεται βάσει υπαρχόντων στατιστικών στοιχείων αλλά και πολιτικών εκτιμήσεων ότι μείωσε κατά πολύ το αρχικό, συντριπτικά υπέρ του «ΌΧΙ», ποσοστό. Ο καθηγητής Νομικής Αλ. Τσιριντάνης είχε γράψει κάποτε για την εποχή του ’21 τα εξής:

Ναυμαχία Ναυαρίνου«Το 1821 επαίξαμε πάνω σε ένα λαχείο που είχε το 99% απώλεια και 1% κέρδος. Το λαχείο στο τέλος επήγε, όπως ήταν φυσικό, όχι στο κέρδος αλλά στην απώλεια. Το εχάσαμε το παιχνίδι, αλλά έγινε η εν Ναυαρίνω ναυμαχία και το κερδίσαμε». Αυτό το σημείο πρέπει να προσεχθεί επίσης ιδιαίτερα, ότι δηλαδή μπορεί η μάχη μας να γνωρίσει την ήττα, αλλά να κερδίσουμε μέσω της ενεργοποίησης άλλων φίλιων δυνάμεων, όπως έγινε με το ’21, που προκάλεσε μια πανευρωπαϊκή συμπάθεια.
Η προοπτική πάντως της εξόδου από την ριζική εθνική εξάρτηση, αλλά και μιας κοινωνίας με κοινωνική δικαιοσύνη και πλήρη δημοκρατικά δικαιώματα ήταν, είναι και θα είναι διαρκής και πολύ ακριβή και τίμια ως όνειρο και οδοδείκτης, για να σπαταληθεί και απαξιωθεί σε απαράσκευα ει μη και τυχοδιωκτικά εγχειρήματα που συχνά με αψήφιστο τρόπο και με χαρακτηριστική άνεση κηρύττονται από ένιες αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, εφόσον οι ίδιες είναι ιδεολογικά αντίθετες προς την συμφωνία της πλειοψηφίας πριν τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Αυτή την προοπτική λοιπόν πρέπει να διερευνήσουμε και κατόπιν να διαφυλάξουμε από αστοχίες μέσα στο 2016, διδασκόμενοι κάτι και από το λόγο του Ορθόδοξου συγγραφέα Νικολάι Μπερντιάγεφ που αποκαλούσε τον εαυτό του «ένα υπερβολικά ρεαλιστή ρομαντικό»…

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: