Πάνω στις επιθέσεις στο Παρίσι

by

Είναι σχεδόν είκοσι ημέρες πλέον από το κτύπημα των τρομοκρατών στο Παρίσι το οποίο, ως γνωστόν, ξεκίνησε να εκτυλίσσεται το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου, με επίσημα καταγεγραμμένα 130 θύματα, εκ των οποίων οι 89 ήταν στο στάδιο Μπατακλάν, όπου είχε συναυλία το συγκρότημα με τον σατιρικό τίτλο «Eagles of Death Metal». Το συγκρότημα αυτό, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι καθόλου “death metal”, αλλά μιας ήπιας αισθητικής ποπ/ροκ, οπότε ας μην αναζητήσουν μάταια εκεί οι εγχώριοι Βαπτιστές του Westboro τις αιτίες ή την δικαίωσή τους.
Η ευθύνη της επίθεσης αναλήφθηκε από το Ισλαμικό Κράτος(ISIS), ενώ ο φερόμενος ως εγκέφαλος της επίθεσης Αμπντελχαμίντ Αμπαούντ βρέθηκε και θανατώθηκε σε επιδρομή της γαλλικής Αστυνομίας λίγες ημέρες αργότερα. Ο Αμπαούντ ήταν Βέλγος πολίτης, ενώ και άλλα μέλη του ISIS επίσης δεν ήταν ούτε –βέβαια- πρόσφυγες ούτε και «λαθρομετανάστες», αλλά αντιθέτως ήταν νέοι πολίτες Γάλλοι και Βέλγοι οι οποίοι ήδη ήταν άκρως εξοργισμένοι από την εποχή του Σαρλί Εμπντό και ήδη ενταγμένοι στην γνωστότερη μάλλον σύγχρονη μιλιταριστική οργάνωση του ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Μετά την επίθεση αυτή στα τέλη του Γενάρη του 2015, ο Ιμάμης της Νέας Υόρκης Tareq Yousef Al-Masri είχε ένα κήρυγμα στο οποίο έλεγε μεταξύ άλλων τα εξής για αυτούς που την διέπραξαν: «Στο όνομα του Αλλάχ, αυτά είναι ταλαίπωρα θύματα που πιστεύουν ότι λατρεύουν τον Αλλάχ με το να σκοτώνουν ανθρώπους.(…)Αυτοί (οι σαλαφιστές Λόγιοι) θεωρούν ότι κάθε εδάφιο του Κορανίου που αναφέρεται σε ηθικές αξίες έχει τεθεί σε αχρησία. Θεωρούν κάθε εδάφιο που μας καλεί να φερόμαστε στους ανθρώπους με ευγένεια κατειργημένο. Το μόνο που παραμένει έγκυρο είναι: Σκοτώστε! Σφαγιάστε!(…) Έχουν κάνει τους Μουσουλμάνους να μισούν τους Χριστιανούς, τους Εβραίους, τους αθεϊστές και όλα τα ανθρώπινα όντα. Αλλά γιατί ο Θεός είπε: «δημιουργήσαμε λαούς και φυλές, ώστε να γνωριστείτε μεταξύ σας»; Πώς μπορείς να γνωρίσεις τους άλλους ανθρώπους, όταν τους μισείς; Πώς μπορείς να διατηρήσεις μια σχέση μαζί τους;»

Αυτά τα λόγια σχηματίζουν μιαν άλλη, περισσότερο «ευσυνειδητη», όψη του Ισλάμ από αυτήν που είχαμε γνωρίσει. Στην ίδια όψη συγκαταλέγονται και άλλοι σύγχρονοι διδάσκαλοι και λόγιοι ισλαμιστές, που ισχυρίζονται ότι το να διαρρηγνύεις μια διαθήκη, μια συμφωνία με κάποιον, όταν κατοικείς στην χώρα του λ.χ. και του υπόσχεσαι ασφάλεια, είτε είναι ισλαμιστής είτε «άπιστος», είναι υποκρισία, η οποία ρητά απαγορεύεται από το Κοράνι με φοβερές τιμωρίες στα κατώτατα επίπεδα της Κόλασης.

Οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και Βυζαντινοί πρόγονοί μας είχαν πολλές φορές συνομιλήσει με ισλαμιστές, με ισλαμιστές θεολόγους ή είχαν γράψει σχετικές πραγματείες. Παραδείγματα πολλά: ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο άγιος Κύριλλος και Μεθόδιος, ο Επίσκοπος Καρών Θεόδωρος είχαν συνομιλίες, ενώ ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον 7ο αι. μ.Χ. γεννήθηκε και ζούσε στην Δαμασκό της Συρίας και διατηρούσε υπό ισλαμική κυριαρχία δημόσιο αξίωμα μέχρι το 717, οπότε λόγω των νέων νόμων του χαλίφη Ομάρ Β’, αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να ασκητέψει σε παρακείμενο μοναστήρι. Αυτοί γνώρισαν μια όψη του Ισλάμ η οποία κινείται, θα λέγαμε, κάπου στην μέση μεταξύ των δύο παραπάνω.

Ποιος όμως έχει την ευθύνη για όλο αυτό το μίσος ανθρώπων νέων, Ευρωπαίων πολιτών, εναντίον όλου του δυτικού πολιτισμού; Φαίνεται ότι μεγάλο ρόλο παίζει η πολιτική που ακολουθείται, η αποικιοκρατική και υποκριτική πολιτική της Ευρώπης που θεωρεί τον βομβαρδισμό και θανάτωση αθώων ανθρώπων «παράπλευρες απώλειες» και τις χώρες τους πεδίο βολής και επιβολής. Οι νεότερες γενιές συντηρούν δηλαδή μια ανάμνηση των εγκλημάτων που έγιναν είτε στην Αλγερία είτε στην Μέση Ανατολή και αυτό τους οδηγεί στο να γίνονται μέλη εξτρεμιστικών και μιλιταριστικών οργανώσεων του Ισλάμ όπως ο ISIS. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας εκπλήξει, εφόσον είναι γνωστό φαινόμενο: πολλές φορές μπορεί μια διεκδίκηση εθνικής αποκατάστασης ή δικαιοσύνης ή ακόμη και κοινωνικής δικαιοσύνης να πάρει τέτοια μορφή, δηλαδή ψευδοθρησκευτική. Είναι γνωστό, για παράδειγμα, το πόσα κείμενα παρήχθησαν από Ιουδαίους συγγραφείς τον 1ο μ.Χ. αι., κείμενα ψευδεπίγραφα που αποδίδονταν σε Προφήτες και μιλούσαν για πολεμάρχους όπως ο «Λέων του Ιούδα» οι οποίοι θα απελευθέρωναν το εβραϊκό έθνος από τον ολοένα και πιο αβάσταχτο ρωμαϊκό ζυγό. Αυτά τα κείμενα ονομάστηκαν «ιουδαϊκή αποκαλυπτική γραμματεία».

Εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως ειρηνοποιοί και ταυτόχρονα ως «φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή» θα έπρεπε να καλέσουμε την Δύση και την Ευρώπη σε ειλικρινή μετάνοια, σε αναλογισμό των ανομημάτων της απέναντι σε αυτές τις χώρες, τις οποίες μεταχειρίζεται κατά το δοκούν, όπως στην περίπτωση της υποκριτικής φιλίας με τους Αφγανούς και άλλα εξτρεμιστικά στοιχεία κατά την εισβολή των Σοβιετικών. Εάν δεν αποκατασταθεί έστω κάποια δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να υπάρξει ειρήνη, εκτός βέβαια και αν αυτή είναι η «ειρήνη του νεκροταφείου».

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: