Οριζοντιες εργασιακές δομές και αύξηση παραγωγικότητας: Οι  θέσεις  του Jack Welch

by

Είναι εποχές που καταβάλλεται προσπάθεια αύξησης της παραγωγικότητας, σε δημόσιους οργανισμούς ειδικότερα, αλλά και επιχειρήσεις.
Το παρακάτω απόσπασμα είναι από ένα παλαιό κείμενο προσωπικής εργασίας που αναφέρεται στην οριζοντιοποίηση των (κάθετων συνήθως) εργασιακών δομών και μιλάει για τις απόψεις ενός από τα γνωστότερα ανώτατα διοικητικά στελέχη, του Τζακ Γουέλτς. 
Ο εκδημοκρατισμός των εργασιακών χώρων ως διοικητική καινοτομία επέφερε κατά την εμπειρία του την εκρηκτική αύξηση της παραγωγικότητας.
Από όλα αυτά μπορούμε να διδαχθούμε κάτι και σήμερα και να το αξιοποιήσουμε για να δραπετεύσουμε από τον εφιάλτη της επιτροπείας.

 

 

cartoon4Ο Jack Welch είναι οπωσδήποτε αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε «σημείον αντιλεγόμενον». Υπήρξε C.E.O., δηλαδή Chief of Executive Officer, για πολλά έτη, δεκαετίες, στην πασίγνωστη πολυεθνική εταιρεία των Ηνωμένων Πολιτειών ονόματι General Motors. Η άποψή του, όμως, βαραίνει ιδιαίτερα ακριβώς επειδή πρόκειται περί ενός στελέχους του σκληρού πυρήνα των ιδεών του σκληροτράχηλου αμερικάνικου καπιταλισμού. Ακόμη, από κάποιους θεωρείται ως καταλύτης για μία σημαντική αύξηση της παραγωγικότητας, όπως και αύξησης της συνολικής αξίας της επιχείρησης, ενώ παραδίδει διαλέξεις και στο περιλάλητο Harvard Business School. Αυτά όλα μας οδηγούν στην σκέψη, ότι οι θέσεις του θα έχουν κάποιο ορισμένο ενδιαφέρον και αξία για την αναδίφηση και έρευνά μας. Ο Welch, λοιπόν, έχει συγγράψει ένα κείμενο αρκετά γνωστό με όνομα Winning, όπως και ένα ακόμη κατοπινό, μαζί με την νέα του ομόζυγο, Suzy Welch, αρχισυντάκτρια του «Harvard Business Review» με όνομα «Winning:the answers» το οποίο είναι σε μορφή ερωταποκρίσεων και στο οποίο απαντάει σε «FAQs», δηλαδή σε συχνές ερωτήσεις(frequently asked questions), σχετικά με το πρώτο του βιβλίο. Σε αυτά τα δύο βιβλία, λοιπόν, αναπτύσσει την θεωρία, ότι οι οριζόντιες δομές ή τουλάχιστον οι de facto οριζόντιες δομές είναι αυτές οι οποίες προάγουν την σωστή οργάνωση και νίκη των επιχειρήσεων.

Συγκεκριμένα, ο W. ομιλεί -είναι βασική ιδέα του βιβλίου του αυτή- για ένα είδος αμεσοδημοκρατικού συμψηφισμού απόψεων, δηλαδή, απλά, να λαμβάνεται κάθε γνώμη υπ’όψει και να συνδιαμορφώνεται μία κοινή γνώμη η οποία και ακολουθείται. Αυτό το αναφέρουμε ως ιδέα που κυρίως ο ίδιος προωθεί και όχι ως ιδέα την οποία απαραίτητα εφήρμοσε κατά την ιδιαίτερα σκληρή του θητεία στην GM. Πρέπει να πούμε, για την ιστορία του θέματος, ότι έχει κατηγορηθεί με σφοδρότητα και αγανάκτηση για αυταρχικό management και , ως εκ τούτου, ανάπτυξη φαρισαϊκού τύπου ηθικολογιών.

 

Ακόμη, πρέπει να αναφερθούμε σε δύο βασικές εκφάνσεις της σκέψης του Welch πάνω σε αυτό το θέμα. Βεβαίως, είναι η θέση ενός ανθρώπου που εκφράζει τα ανώτατα διοικητικά κλιμάκια της επιχειρησιακής  ιεραρχίας και, μάλιστα, μίας από τις πιο ανταγωνιστικές, εσωτερικά και εξωτερικά, πολυεθνικές επιχειρήσεις, ήτοι της General Electric.[1]

 

Έτσι, λοιπόν, στο συγκεκριμένο του έργο, αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στα θέματα της συμμετοχικότητας και απάμβλυνσης της ιεραρχικότητας της επιχειρησιακής δομής. Συγκεκριμένα, το ονομάζει «Φωνή και αξιοπρέπεια: κάθε εγκέφαλος μέσα στο παιχνίδι».[2](Welch, 2007, σ. 53)

 

Πολύ σημαντική φρονούμε, ότι είναι η άποψή του, ότι πρόκειται περί μίας από τις ιδέες του σκληρού πυρήνα του: Συγκεκριμένα, αν μεταφράσουμε, λέει: «θέλω να περαιώσω αυτό το τμήμα του βιβλίου με ένα από τα σκληροπυρηνικά πιστεύματά μου. Το αναφέρω, επειδή είναι ο αρμός για κάθε αρχή που έχετε διαβασει ως τώρα –αποστολή και αξίες, ειλικρίνεια, και διάκριση».(οπ.π.)

 

Πιο κάτω, μας περιγράφει πώς μία από τις βασικές και «καθημερινές» επιχειρηματικές διεργασίες στην εταιρεία που διηύθυνε, την General Electric, έγινε η λεγόμενη “Work-out”. Ο τρόπος που μας την περιγράφει ο Welch μας κάνει να εννοήσουμε, ότι όντως πρόκειται περί στοιχειώδους μορφής ελευθερίας λόγου και δημοκρατικής συμμετοχής στους εργασιακούς χώρους. Συγκεκριμένα, υπήρχαν δύο ή τρεις συναντήσεις τριάντα έως εκατό ατόμων σε διάφορες τοποθεσίες της General Electric ανά τον κόσμο και με την βοήθεια ενός εξωτερικού συντονιστή[3] καταλήγουν σε ένα αριθμό προτάσεων. Αυτές οι προτάσεις, που έχουν διατυπωθεί εν τη απουσία του εκάστοτε τοπικού «αφεντικού», αναλαμβάνονται από αυτό, και απαντώνται κατά τα ¾ τους, ενώ οι υπόλοιπες ανατίθενται, ώστε να ανασκοπηθούν εντός τριάντα ημερών.

 

Βεβαίως, όπως είπαμε, από αρκετούς έχει κατηγορηθεί για αυταρχικό διοικητικό «style»[4], αλλά πάντως, έστω και σε θεωρητικό επίπεδο, οι παραινέσεις του θρυλούμενου για τις επιτυχίες στην χρηματιστηριακή αξία ανώτατου εκτελεστικού στελέχους έχουν ιδιαίτερη αξία, καθώς εξ προκειμένω έχουμε όχι μόνο πραγμάτωση συμμετοχικότητας, αλλά, ακόμη, και σύνδεσή της με την «εκρηκτική» αύξηση της παραγωγικότητας. Νομίζουμε, ότι αξίζει να παραθέσουμε ένα ενδεικτικό μεγάλο μέρος του σχετικού μέρους του κειμένου(Welch, 2007, σσ. 56-57): «Είτε ήταν ένα εργοστάσιο κατάψυξης στην Louisville του Κεντάκι, όπου οι εργαζόμενοι συζητούσαν ταχύτερα και καλύτερες μηχανές βαφής, είτε ένα εργοστάσιο μηχανών «τζετ» στο Ράτλαντ του Βέρμοντ, όπου οι εργαζόμενοι είχαν παραινέσεις πάνω στο πώς να κοπεί χρόνος από την παρασκευή λεπίδων, ή μία διαδικασία εγκαταστάσεων πιστωτικών καρτών στο Σινσινάτι, όπου οι εργαζόμενοι είχαν ιδέες για την αποτελεσματικότητα της αποστολής λογαριασμών στους πελάτες,[5] τα “Work-Outs” οδήγησαν σε μία έκρηξη της παραγωγικότητας.

 

Και παρακάτω: «Στην πραγματικότητα, πιστεύω, ότι το «Work-Out» ήταν υπεύθυνο για μία από τις βαθύτερες αλλαγές στην General Electric κατά την διάρκεια του χρόνου μου εκεί. Για την τεράστια πλειονοψηφία των εργαζομένων, η κουλτούρα το-αφεντικό-ξέρει-τα-πάντα εξαφανίστηκε».(Welch, 2007, σ. 57)

Αναμφίλεκτο είναι, ότι πρόκειται για βαθύτατα μεγάλης βαρύτητας δηλώσεις.

[1] Σημαντικό θεωρούμε, ότι ο ίδιος ο ζάπλουτος Warren Buffet θεώρησε το εν λόγω «μανιφέστο» του Welch ως το «μόνο βιβλίο management που ποτέ θα χρειαστεί» . Είναι ο ίδιος που κατέστη διάσημος τελευταίως για την «απόφανσή» του, ότι όντως υπάρχει πάλη των τάξεων και η δική του είναι αυτή που κερδίζει.(!) Χαρακτηριστικά είναι και το ακόλουθο: ο Welch απεκαλείτο, κάπως δηκτικά, Neutron Jack, από την βόμβα νετρονίων και την επιλεκτική θανάτωση των ανθρώπων που επιφέρει αυτή.

[2] “Voice and dignity: every brain in the game”, σελίδες 53-57

[3] facilitator

[4] Ο εδώ πληροφορίες προέρχονται από κάποια σχετική περιήγηση στον γνωστό ιστόχωρο βιβλίων amazon.com

[5] ό,τι καλείται «billing»

Ετικέτες: , , , ,

2 Σχόλια to “Οριζοντιες εργασιακές δομές και αύξηση παραγωγικότητας: Οι  θέσεις  του Jack Welch”

  1. Herr K. Says:

    Το έχω δει στην πράξη αυτό που πειργράφει. Στη συγκεκριμενη περίπτωση ήταν απλώς ένα τελετουργικό, μία δηλαδή επίφαση δημοκρατίας. Αλλά η εμπειρία μου είναι πολύ περιορισμένη. Και, σίγουρα, για να επιβιώσει μία -ειτε ιδιωτικη ειτε δημοσια- γραφειοκρατία χρειάζεται οπωσηποτε να ενσωματωσει αντιαυταρχικά στοιχεία.

  2. philalethe00 Says:

    @Herr K.
    Ευχαριστώ για το ωραίο σχόλιο!
    Κι εγώ το πιστεύω αυτό, ότι η μη συμμετοχή στην διοίκηση επιφέρει σταδιακά και τριβές και προβλήματα στην επιχείρηση, τόσο εσωτερικά όσο και στην επαφή με τον πελάτη.

    Κάπου είχα διαβάσει ότι η διαδικασία αυτή ξεκίνησε περί την δεκαετία του ’60. Έμοιαζε κάπως και με τον περίφημο «εργατικό έλεγχο». Μην ξεχνάμε πως ο Β.Ι. Λένιν είχε ορίσει τον σοσιαλισμό ως «εξηλεκτρισμό και σοβιέτ(εργατικά συμβούλια)». Φυσικά ήταν μια εβρυώδης μορφή αυτού του πράγματος…🙂
    Καλημέρα, καλή εβδομάδα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: