Σχετικά με την νέα «συντηρητική επανάσταση»

by

conservative revolution2Πάνε κάποια χρόνια που ετοίμαζα για κάποιο έντυπο ένα μικρό κείμενο που είχε σκοπό να αναφερθεί στην «νέα συντηρητική επανάσταση» και τα «υφάδια» της, δηλαδή τα στοιχεία της.
Θεώρησα καλό να πάρω ένα τμήμα αυτού του κειμένου και, κατόπιν προσαρμογής και διορθώσεων, να σας το δημοσιεύσω εδώ αυτές τις μέρες. Γιατί μου συνέβη αυτό;
Επειδή (προφανώς) επίκεινται εκλογές και θα ακούμε πλέον συνεχώς και με μεγαλύτερη ακόμη ένταση τα φερέφωνα της ανοησίας να μιλάνε για «ακραίες δυνάμεις» (προερχόμενες από κυρίως «Αριστερά» και «Λαϊκή Δεξιά»), επιφυλάσσοντας για τους ευνοουμένους τους το βραβείο και τον στέφανον της σύνεσης, της σωφροσύνης και του μέτρου, αυτό δηλαδή που παλαιότερα θα λεγόταν Κέντρο ή, πιο μετά, «μεσαίος χώρος». Επειδή όλα αυτά πάρα πολύ απέχουν από το να είναι πραγματικά, νομίζω πως οι παρακάτω παρατηρήσεις μπορούν να ωθήσουν σε αυτήν την συνειδητοποίηση. (Ξέρω φυσικά ότι ενδιαφέρεστε κι εσείς που διάβαζετε το μπλογκ για τέτοια κείμενα.)

 

Ο (γνωστός Γάλλος συγγραφέας) Pierre Bourdieu, στο βιβλίο του με όνομα «αντεπίθεση πυρών», σωστότατα γράφει ότι αυτή η «συντηρητική επανάσταση» του καιρού μας καμιά σχέση δεν έχει με κάποιες, ας τις πούμε έτσι, «ρομαντικές εξιδανικεύσεις» κάποιου εθνικού ή φυλετικού παρελθόντος ή με μελανοχίτωνες λάτρες του Κράτους κτλ. Σήμερα, η «συντηρητική επανάσταση», όπως μας λέει, έχει ως
Reaganomics2εμβλήματά της τον ορθολογισμό, την επιστήμη (δηλ. την οικονομική επιστήμη), και την -πολυτραγουδισμένη- πρόοδο(1998, σ.55). Διαφέρει κατά ένα τρόπο που θα τον λέγαμε ριζικό. «Λαμβάνει πρωτοφανή μορφή», σύμφωνα με τη διατύπωσή του. Είναι άλλης φιλοσοφικής προέλευσης, δηλαδή, αστικής και διαφωτιστικής. Παλαιότεροι πρωθυπουργοί της χώρας έχουν κάνει κάμποσα, ώστε να επικυρώσουνε τους λόγους του δια των έργων, μαζί με τους επικοινωνιολόγους και την λοιπή κουστωδία.
Κάποιοι άλλοι λένε πως η Αριστερά -η οποία, όπως ξέρουμε, υπεραμύνεται του δημόσιου χώρου συνήθως- μαζί με την Εκκλησία έχουνε το κοινό ιδίωμα πως είναι «βαθύτατα συντηρητικές»(- φράση που ανήκει σε παλαιότερο πρωθυπουργό). Κάτι τέτοιο προκαλεί την αναγωγή μας σε κάποιο μακρινό παρελθόν, όπου ο πλατωνισμός(κάποτε-κάποτε) και ο χριστιανισμός λογίζονταν από ακαδημαϊκούς και με ένα ιστορικό τρόπο ως οι μήτρες του σοσιαλισμού. Ενδεχομένως λοιπόν θα έπρεπε η ομοιότητα να εντοπιστεί σε ένα είδος ριζοσπαστισμού ή σε μια ορισμένη φιλολαϊκότητα. Πάντως υπάρχει μια φανερή προσπάθεια, για οικειοποίηση της έννοιας της προόδου, σε μία ορμή προς τα πίσω, δηλαδή αυτό που θα ονομάζαμε ως τις ρίζες της αστικής/δεξιάς ιδεολογίας. Σήμερα, λοιπόν, ζούμε μία αντιπαράθεση επί των κοινωνικοοικονομικών πολιτικών η οποία είναι μεταξύ μίας σύγχρονης δεξιάς (αστικής) και άκρας δεξιάς. Έτσι έλεγε σε ένα ωραιότατο βιβλίο του ο συγγραφέας Edward Luttwak για τις εκλογές του ΄96 στις Η.Π.Α., με τον “δημοκρατικό”(=Democrat) B.Clinton να καταλαμβάνει βέβαια την θέση της Δεξιάς: «στις ΗΠΑ, οι προεδρικές εκλογές του 1996 κατέληξαν να γίνουν πολύ γρήγορα ανταγωνισμός ανάμεσα σ’έναν ακροδεξιό και σ’ένα καθαρά δεξιό υποψήφιο, με εξαίρεση το γεγονός ότι στα δημόσια οικονομικά ο Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντoν κατάφερε να ελιχθεί βγαίνοντας … «από δεξιά» στον Ρεπουμπλικάνο Μπομπ Ντόουλ». Ο «ελιγμός» του Κλίντον αφορά την στήριξη των περίφημων ισοσκελισμένων προϋπολογισμών(=μηδενικό έλλειμμα) και της εστιάσεώς του στο μηδενικό δημόσιο χρέος.
Αν ισχύουν τα παραπάνω, τα κάπως όψιμα μετριοπαθή, «κεντρώα» χαρακτηριστικά της πλειοδοσίας της «εθνικής συμφιλίωσης» κ.α. δεν θα πρέπει  να μας παραπλανούν. Αυτά είχαν ήδη προωθηθεί πολύ, και επί ΕΣΣΔ υπαρχούσης ακόμη, κατά την δεύτερη ακριβέστερα τετραετία του σκληροτράχηλου, ως γνωστό, καπιταλιστή και αντικομμουνιστή  Ronald Reagan(1985-1989). Σήμερα εξ άλλου ακούμε και βλέπουμε συνεχώς τους όρους «κεντροαριστερά» και «κεντροδεξιά». Είναι, υποτίθεται και σύμφωνα πάντα με την συμβατική σοφία, περιγραφές των ιδεολογιών των δύο ελλαδικών μεγάλων κομμάτων καθώς αυτά έχουν. Αλλά, όπως έχει ξαναειπωθεί, ισχύει απόλυτα αυτό που υποστήριζε και ο καλός Έλληνας ακαδημαϊκός Γ. Χατζηκωνσταντίνου, που γράφει ότι αυτοί οι όροι δεν είναι παρά «νεολογικοί», ή, σε πιο απλή γλώσσα, είναι νεοεμφανιζόμενοι και «φτιαχτοί»:
 «Σε πολιτικό επίπεδο, το μυστήριο της βάπτισης έγινε του συρμού, για να γίνουμε ξαφνικά μάρτυρες απείρου κάλλους καταστάσεων και νοθεύσεων, υποχρεούμενοι να «χωνέψουμε» το νεολογικό περιεχόμενο όρων και εννοιών όπως η «Κεντροαριστερά» ή  η «Κεντροδεξιά» των οποίων όμως είχαμε σαφή ιστορική γεύση, ουδεμία σχέση έχουν με αυτή του νεοσερβιριζόμενου πιάτου. Δεν είμεθα δα και νεογέννητα! Διαθέτουμε την εμπειρία της ανθρώπινης περιπέτειας, γνωρίζοντας πολύ καλά τι σημαίνει δεξιά, αριστερά και κέντρο».(Passet, 2006, σελ. 14-15) Με αυτό τον τρόπο, όπως είναι σαφές, μια πολιτική νεοφιλελεύθερη και κοινωνικά «εξτρεμιστική», μπορεί ανεμπόδιστα να λογίζεται και εμπεδώνεται ως αυτονόητη και του «μεσαίου χώρου». Είναι κάτι σαν «καπιταλισμός χωρίς γάντια», με άλλα λόγια ό,τι ακριβώς ο Λένιν, με κάποια γενναία δόση υπεραπλούστευσης, νόμιζε στην εποχή του πως είναι ο φασισμός. Μιλάμε λοιπόν για μία αλλοειδή «συντηρητική επανάσταση»: ορθολογιστική και ασφαλώς ακραιφνέστατα καπιταλιστική. Και επιπλέον πολύ απέχουσα από το να είναι «εθνοφασιστική»…  

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , ,

2 Σχόλια to “Σχετικά με την νέα «συντηρητική επανάσταση»”

  1. xrissi dervissi Says:

    ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΒΛΗΜΑΤΑ Ο ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ,ΟΤΑΝ Ο ΚΑΝΤ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΗΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΝΟΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
    ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΖΗΤΗΜΑ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ
    ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΟΣ -ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΟΜΠΣΜΑΟΥΝ ΘΕΩΡΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΡΑΤΟΣ-ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΟΥ

  2. philalethe00 Says:

    Έτσι είναι, πρόκειται για μια επιστροφή μάλλον.
    Για να δώσω ένα παράδειγμα χαρακτηριστικό, όταν επρόκειτο να εκδοθεί η «εγκυκλοπαίδεια», οι συντάκτες της έγραψαν στον πρόλογο του έργου τους ότι πρέπει να παύσουν οι παλαιοί θεσμοί, το ancien regime, διότι επιθυμούν ελεύθερη οικονομία, δηλαδή καπιταλισμό και μάλιστα ο καπιταλισμός που δημιουργήθηκε τότε(τέλη 18ου αιώνα-αρχές 19ου) ήταν καπιταλισμός χωρίς καν κάποιους νομοθετικούς φραγμούς και ρυθμίσεις, όπως τον παρίστανε στον «Όλιβερ Τουίστ» ο Ντίκενς…!
    Συμφωνώ πάντως πως θέλει μια στάση κριτική και όχι απορριπτική.

    Μου άρεσε πολύ αυτό που αναφέρει ο Χομπσμπάουμ. Σκέφτομαι συχνά πως είναι εξωφρενικό να περιμένει κανείς να δουλέψει ο καπιταλισμός εκτός ορίων των εθνικών κρατών.
    Αυτό καταστρέφει πρώτα-πρώτα τις ίδιες τις εργατικές τάξεις των κρατών αυτών, διότι τα κεφάλαια ξεπορτίζουν και οι ίδιες μένουν απροστάτευτες νομοθετικά!

    Ευχαριστώ πολύ για το ωραίο σχόλιο, καλό βράδυ!🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: