Οι 180 χιλιάδες «αιώνιοι φοιτητές» που «πιάνουν χώρο» στα ΑΕΙ-ΤΕΙ

by

 

AivnioiΜετά την εξεταστική περίοδο του Ιουνίου, δηλαδή σε τέσσαρες μήνες, σκοπεύει να δείξει την έξοδο ο Υπουργός Παιδείας & Δια Βίου Μάθησης κ. Αρβανιτόπουλος στους «αιώνιους φοιτητές». Σύμφωνα με δηλώσεις του των τελευταίων ημερών:

«Δεν μπορούμε να συντηρούμε αυτήν την κατάσταση, εισαχθέντες πριν από το 2006 που συμπληρώνουν τώρα σχεδόν δεκαετία, να καταλαμβάνουν ακόμη χώρο στα ελληνικά πανεπιστήμια· πρώτον είναι θέμα τάξεως, και, δεύτερον, είναι και ένα ζήτημα το οποίο έχει να κάνει και με το κόστος στον φορολογούμενο πολίτη.»(05/03)

Αφού όμως τίθεται και ως θέμα τάξεως, καλό θα ήταν να δούμε πώς τίθεται ως θέμα ηθικής τάξεως. Ας αρχίσουμε με κάτι αυτονόητο: δεν είναι η φοίτηση προσωπικό ζήτημα του κάθε ανθρώπου; Πόσο θέλει να σπουδάσει, πόσο να την παρατείνει, πόσο να την συνδυάσει με κάτι άλλο, κατά προαίρεση ή κατ’ ανάγκη; Επειδή θέλει δηλαδή ή επειδή σπρώχνεται σε αυτό από το αόρατο χέρι της αγοράς; Ζήτημα τάξης τίθεται στην πολιτική, όταν μιλάμε για ένα ζήτημα κοινωνικό. Όταν δηλαδή πρόκειται για ένα ζήτημα που άπτεται των δικαιωμάτων και των ελευθεριών άλλων ανθρώπων. Εδώ δεν τίθεται ζήτημα τάξης° τίθεται όμως εμφανώς ζήτημα νομικής επέμβασης στην προσωπική ζωή του συνανθρώπου μας. Σύμφωνα με αριθμούς που ήρθαν στην δημοσιότητα, οι λεγόμενοι «αιώνιοι φοιτητές» φτάνουν τις 180 χιλιάδες. 180 χιλιάδες είναι από κάθε άποψη ένα πολύ μεγάλο νούμερο πράγματι. Δειλιάζω να σκεφτώ πόσο θα δυσχεράνει την ζωή αυτών των ανθρώπων ο δια παντός -διότι περί αυτού πρόκειται- αποκλεισμός τους από το πτυχίο για το οποίο μόχθησαν για έτη πολλά. Πόσο και με ποια συνέπεια. Πόσο θα τους τραυματίσει συναισθηματικά και πόσο θα τους καταβυθίσει οικονομικά. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ορισμένες κατηγορίες τέτοιων ανθρώπων:

  • άνθρωποι με οικονομικά προβλήματα
  • άνθρωποι που εργάζονται παράλληλα
  • άνθρωποι πολυπράγμονες και ανήσυχα πνεύματα(εφ’όσον για πανεπιστήμιο μιλάμε)
  • άνθρωποι συνδικαλιζόμενοι
  • άνθρωποι που παντρεύτηκαν ή και έφεραν τέκνα στον κόσμο
  • άνθρωποι που «κόβονται» κατά συρροήν από τον τάδε και τον δείνα καθηγητή (εφόσον υπάρχουν μαθήματα που κατά κανόνα περνάνε γύρω στο 10-20% των εξεταζομένων κάθε φορά)
  • άνθρωποι που πέρασαν σε πολύ δύσκολες σχολές
  • άνθρωποι που ασθένησαν σοβαρά κατά την διάρκεια των σπουδών τους και που ενδεχομένως τις συνεχίζουν με αργότερους ρυθμούς
  • άνθρωποι αποθαρρυμένοι από το υψηλό ακαδημαϊκό επίπεδο της σχολής τους
  • άνθρωποι αποθαρρυμένοι από το χαμηλό επίπεδο διδασκαλίας
  • άνθρωποι αποθαρρυμένοι και αποκαρδιωμένοι από την εν γένει καθηγητική αδιαφορία ή έστω έλλειψη ειλικρινούς και έμπρακτου ενδιαφέροντος που συνάντησαν στις σχολές τους

Πολλώ δε μάλλον όταν ένας καθηγητής αντιστοιχεί κατά κανόνα σε δεκάδες φοιτητές, ενώ σύμφωνα με την αρχαία παιδαγωγική σοφία και πιο ειδικά τον Σωκράτη η ιδανική αναλογία διδασκάλου προς μαθητή είναι ένας προς ένα…

Είναι όμως οι επί πτυχίω φοιτητές ή έστω λιμνάζοντες φοιτητές άξιοι της απόρριψης; Αυτό είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ερώτημα. Δεν είναι μόνο πως μπορεί να συναντήσουμε εκεί, και ενδεχομένως εύλογα, αστέρες και ταγούς του πολιτικού συστήματος ή πολύ περισσότερο τους αστέρες των κομματικών νεολαιών των κομμάτων αυτών. Είναι ακόμη πως θα συναντήσουμε ανθρώπους που κατά τεκμήριο προσέφεραν πάρα πολλά στην πατρίδα μας και στον συνάνθρωπο ευρύτερα, όντας οι ίδιοι απολύτως κορυφαίοι των γραμμάτων και των τεχνών. Τακτικά πάει ο νους μου στον ποιητή(1860-1912) Λορέντζο Μαβίλη, που πέθανε ως εθελοντής κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας παρέχει η ελληνική Βικιπαιδεία:

Το 1880 αποφάσισε να πάει στην Γερμανία για να σπουδάσει φιλολογία και φιλοσοφία. Οι σπουδές του συνεχίστηκαν επί δεκατέσσερα χρόνια και μάλιστα επηρεάστηκε από τις θεωρίες του Νίτσε, την «Κριτική του Καθαρού Λόγου» του ορθολογικού Ιμμάνουελ Καντ και από την «Βουλησιαρχία» του απαισιόδοξου Αρθούρου Σοπενχάουερ. Ακόμα ασχολήθηκε με τα σανσκριτικά φιλοσοφικά κείμενα και μετέφρασε αποσπάσματα από το ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα. Κατά την παραμονή του στη Γερμανία ασχολήθηκε με την σύνθεση λυρικών ποιημάτων (κυρίως σονέτων), και σκακιστικών προβλημάτων που δημοσιεύτηκαν σε γερμανικά έντυπα.

Το 1887 συμμετείχε στο τουρνουά της Φραγκφούρτης. Δύο χρόνια αργότερα ( 1889 ) έλαβε μέρος στο σκακιστικό τουρνουά της πρωτεύουσας της νότιας Σιλεσίας, Βρότσλαβ (Breslau), με το όνομα Sillibam.

Αυτή του την μακρά περίοδο της παραμονής στην ξένη για σπουδές την αποτυπώνει και μέσα στα ποιήματά του με ένα τρόπο πολύ ενδιαφέροντα και μερικές φορές κωμικό. Στο τέλος, σύμφωνα με λεπτομέρειες του βίου του που έχω υπ’όψει, παρακινήθηκε για την αποπεράτωση των σπουδών και επιστροφή στην πατρίδα λυπούμενος τους γέρους πλέον γονιούς του. Αυτοί φαίνεται πως με την σειρά τους τον λυπόντουσαν να τον έχουν μακρυά τους όλα αυτά τα 14 χρόνια, με αβέβαιη την έκβαση των (επίσημων) σπουδών. Αναρωτιέμαι εάν υπήρχε ένας τέτοιος κ. Αρβανιτόπουλος ή κάποια Τρόικα και τότε τι θα συνέβαινε. Και βέβαια ποιος θα ονειδιζόταν: ο κομμένος «αιώνιος» ή η στενομυαλιά της επίσημης πολιτικής προσέγγισης;

Αυτά μεν για το σκέλος της «τάξεως». Σε ό,τι αφορά το οικονομικό κόστος, όμως, απορώ καν πώς μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Κατ’αρχάς, είναι γνωστό ότι οι παροχές στους επί πτυχίω φοιτητές μετά τα ν+2(6,7,8) έτη έχουν κοπεί. Έχουν κοπεί από ετών. Μετά τα 24 δεν τους παρέχεται οποιαδήποτε ασφάλιση, το πάσο για τα ΜΜΜ τους αφαιρείται, ενώ πλέον συχνά δεν δικαιούνται νομότυπα ούτε δωρεάν σίτιση, αφού και οι εναπομείνασες λέσχες δωρεάν εστίασης των φοιτητών ιδιωτικοποιούνται(λ.χ. αυτή του ΑΠΘ). Με τον δε καταπληκτικό νόμο που θεσπίστηκε επί Υπουργίας της κ. Γιαννάκου το 2006(ο οποίος, αν θυμάστε, καταπολεμούσε την «αυθεντία του καθηγητικού συγγράμματος»), τα τυχόν νέα δωρεάν συγγράμματα που δίνονταν στους φοιτητές καταργήθηκαν. Αν δεν περαστεί το μάθημα δηλαδή το εξάμηνο που τυπικά διδάσκεται και αλλάξει το σύγγραμμα, ο φοιτητής δεν το δικαιούται. Με όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς πόσο αληθινά μηδαμινό είναι το κόστος της παραμονής αυτών των αιώνιων-που-δεν-είναι-αιώνιοι φοιτητών…

Στην Ελλάδα γενικώς επικρατεί κάτι που θα μπορούσε να περιγραφεί ως το απόλυτο κομφούζιο σε ό,τι αφορά τις περί παιδείας και περί εκπαίδευσης ειδικότερα αντιλήψεις. Τόσο που, μεταξύ πολλών άλλων, αρχαιολάτρες και αρχαιοελληνολάτρες βουλευτές, εκδότες και τηλεπωλητές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας γίνονται οι απόλυτοι κεκράκτες της ιδιωτικοποίησης και εταιρειοποίησης των δημόσιων πανεπιστημίων.

Ουδεμία έκπληξη λοιπόν…

Πηγή: http://www.polispost.com/article/39758/oi-180-chiliades-aionioi-foitites-poy-pianoyn-choro-sta-aei-tei
Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

2 Σχόλια to “Οι 180 χιλιάδες «αιώνιοι φοιτητές» που «πιάνουν χώρο» στα ΑΕΙ-ΤΕΙ”

  1. ανώνυμος Says:

    Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να ορίσουμε και «αιώνιες κυβερνήσεις» και να πετάμε έξω όποιο κόμμα ή κομματόσκυλο κάνει «περιπτεράκι» στη Βουλή πάνω από ορισμένα χρόνια για να μην «πιάνει χώρο»! Να «εξυγιάνουμε» λίγο το χώρο της πολιτικής, βρε αδερφέ!

  2. philalethe00 Says:

    Καταπληκτική ιδέα.
    Θα εξορίζαμε τους «επαγγελματίες της πολιτικής», έννοια η οποία θα εξέλιπε.

    Επίσης, θα κάναμε πράξη την φράση του αρχαίου σοφού προς τους άρχοντες: «ουκ αεί άρχει»…
    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: