«Άνθρωποι κακού γούστου που μεταχειρίζονται με ελαφρότητα τις μεγάλες αλήθειες.»

by

doris-you-have-values-all-nihilism-cynicism-61594-740x348Διαβάζω -κυρίως διαγώνια, αλλά όχι μόνο- τακτικά γραπτά, ακριβέστερα λογοτεχνία και δοκίμια, κάποιων νέων, αλλά και …παλαιότερων Ελλήνων λογοτεχνών, αρθρογράφων, (μικρο-)διηγηματογράφων κ.ά.

Σε αναρτήσεις τους μέσα στο Διαδίκτυο σε ακριβοπληρωμένα sites, σε λογοτεχνικά και παραλογοτεχνικά βιβλία που εκδίδουν ομοίως «επιφανείς» -συνήθως- εκδοτικοί οίκοι, σε εφημερίδες, ένθετα και freepress με ποικίλες διαφημίσεις κ.λπ.

Δεν έχω σκοπό να τους εξουθενώσω ή να πω πως θα έπρεπε να σταματήσουν να γράφουν ή ο,τιδήποτε τέτοιο. Απλώς, να παρατηρήσω ορισμένα πράγματα στα γραπτά τους° μπορείτε να το πείτε και απόπειρα γόνιμης κριτικής…

Πρώτον: η κοσμοθεωρία τους ερωτοτροπεί εμφανώς με τον μηδενισμό. Δεν λέω αναρχία, δεν λέω πολύ περισσότερο κάποιο είδος μαρξισμού, λέω μηδενισμό. Μηδενισμός σημαίνει πολύ απλά έλλειψη οποιουδήποτε ιδεώδους° κοινωνικού, αισθητικού, θρησκευτικού, φιλοσοφικού, πολιτικού. Λείπουν ολότελα οι οδοδείκτες, όπως θα έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης° αυτοί δηλαδή που μας οδηγούν κάπου ή μας αποτρέπουν από κάπου αλλού. Η ίδια η γραφή έχει μάλλον την έννοια μιας απλής καταγραφής. Όχι καταγγελίας, διαμαρτυρίας ή πόθου για κάτι ανώτερο° απλώς καταγραφής. Δεν διακρίνεται κάθαρση, όπως στις αρχαίες τραγωδίες ή στον Σαίξπηρ ούτε λύτρωση. Στα παραπάνω τείνει αυτού του είδους η λογοτεχνία- με την ευρεία έννοια λογοτεχνία.

Δεύτερον: υπάρχει ένα «spleen», μια διάθεση μιζέριας κοινώς, ακαθόριστης μάλλον αιτίας. Κάτι είναι σπασμένο, τι είναι όμως; Πώς έσπασε; Πώς θα ξαναφτιάξει;  Τι πρέπει να αλλάξει, για να ξαναφτιάξει; Αυτά είναι ερωτήματα που μάλλον επιτείνουν την σύγχυση του λογοτέχνη, διότι ζει σε «κενό νοήματος».

Τρίτον: υπάρχει μια χτυπητή και καραμπινάτη απαξίωση προς ό,τι θα μπορούσε ενδεχομένως να ανυψώσει από το τέλμα. Ο έρωτας, λ.χ. ήτανε, όπως ξέρουμε, προσφιλές καταφύγιο των λογοτεχνών και των ανθρώπων των γραμμάτων πιο παλιά. Όμως, ο έρωτας δεν μπορεί εδώ να νοηθεί παρά ως μια πλάνη, μια υποκρισία, μια σύμβαση, κάτι που περίπου αξίζει κάθε ειρωνεία. Δεν είναι, ας πούμε, ότι «ο αληθινός έρωτας είναι ένα σπάνιο λουλούδι», όπως είχε γράψει κάποτε ο Μπερντιάγεφ. Δεν υπάρχει καθόλου τέτοια διάκριση. Πρόκειται για ματαιοσχολία, ξενέρωμα. Αυτό άλλωστε δικαιώνει και τον τρόπο ζωής που αφήνει να διαφανεί αυτός ο λογοτέχνης: τίποτα δεν διασκεδάζει την μεγάλη του ανία. Ούτε οι τεχνητές και ανέραστες ηδονές της σάρκας, στις οποίες, απελπισμένα συνήθως, επιδίδεται.

Τέταρτον: «μεταχειρίζεται με ελαφρότητα τις μεγάλες αλήθειες». Οι μεγάλες αλήθειες (και οι μεγάλες αξίες παρομοίως) δεν ζουν όμως απαραίτητα στην σημερινή ζωή, δεν υλοποιούνται δηλαδή. Προφανώς όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και ότι δεν αξίζουν. Αυτό μπορεί κανείς να το δει μόνο αν προσπαθήσει να τις εφαρμόσει στην ζωή του, να ζήσει σύμφωνα με αυτές…

Αναγκαία επισήμανση: δεν μιλάω για «παρακμιακούς», «παρακμίες», «μποέμ» και τα όμοια. Οι τέτοιοι άνθρωποι ήτανε ρομαντικοί, απροσάρμοστοι στην εποχή τους και με ένα τρόπο ιδεαλιστές και δυστυχώς εξέλιπαν ως ρεύμα εδώ και πάνω από μισό αιώνα σχεδόν… Απεναντίας, μιλάμε μάλλον για τις παρυφές του «κατεστημένου»…

Advertisements

Ετικέτες: , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: