Γύρω από την μετενσάρκωση (εν σχέσει με την Εκκλησία και τους πρώτους Χριστιανούς)

by

reincarnationΛοιπόν, αυτές τις μέρες λέμε «Χριστός ετέχθη!» εμείς οι πιστοί, λίγο ή πολύ.

Οι «θύραθεν», δηλαδή οι του κόσμου, λένε άλλα:

ευχές, «χρόνια πολλά», «σιδερένιος», «υγεία και χαρά», «καλή καρδιά»(παλαιότερα), και τα λοιπά.

Εμείς από εδώ σας τα λέμε όλα αυτά, με την επίγνωση βέβαια πως ορισμένες από τις παραπάνω ευχές ταιριάζουν στην παλαιοδιαθηκική περίοδο (την περίοδο της επικυριαρχίας του Νόμου) και πως άλλες είναι σχετικά αγαθά και μάλιστα κατώτερα από άλλα*…

…και ερχόμαστε να δούμε ένα άλλο ερώτημα που προέκυψε από την γόνιμη, όντως, συνάντηση για την οποία μιλήσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση…

Το ερώτημά μας είναι «Αφού λέγεται πως στην πρώτη Εκκλησία δεχόντουσαν την μετενσάρκωση, γιατί η σημερινή Εκκλησία δεν την δέχεται»;

Λοιπόν, προσωπικά, από όλα τα χριστιανικά κείμενα που έχω διαβάσει, εν μέρει ή εν όλω ή ο,τιδήποτε, και από όσα έχω υπ’όψει για αυτά τα κείμενα,  δεν έχω δει, δεν θυμάμαι καμία αναφορά τέτοια.

Δηλαδή αναφορά σε κάποια επόμενη ενσάρκωση.

Το κοντινότερο που θα μπορούσα να σκεφτώ είναι οι μεταθανάτιες (κατ’ άλλους παραθανάτιες, near-death) εμπειρίες και ορισμένες αναστάσεις εκ νεκρών, όπως λ.χ. του άγ. Λαζάρου.

Ο τελευταίος , αφού έμεινε νεκρός για τρεις μέρες, αναστήθηκε από τον φίλο του Ιησού Χριστό και κατόπιν, αφού έφυγε (ή ακριβέστερα δραπέτευσε λόγω επικείμενων κινδύνων) για την Κύπρο, χειροτονήθηκε (από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα) Επίσκοπος της σημερινής πόλης της Λάρνακας. Εκεί, σύμφωνα με τις γραπτές και άγραφες παραδόσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας, έζησε άλλα τριάντα χρόνια, απέθανε, για δεύτερη φορά, και τάφηκε…

…Κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, ο άγ. Λάζαρος είχε μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτήν την ζωή. Άλλωστε, ο χαρακτήρας και το ήθος του μετά την ανάστασή του, ήταν, σύμφωνα με μαρτυρίες, αρκετά έως και ριζικά αλλαγμένο, μόνιμο χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων εξ άλλου.

Πέραν αυτών,  όμως, ουδέν. Ας αναφέρω και ορισμένα από τα κείμενα που είπα παραπάνω πως έχω διαβάσει σε μέρος τους ή που γενικώς έχω υπ’όψει:

τα κείμενα των πρώτων Χριστιανών Απολογητών (μη-Αγίων ή Αγίων), Αθηναγόρα, αγ. Ιουστίνου, Κλήμη, Τατιανού (που έγινε κάποτε εγκρατίτης, αιρετικός δηλαδή), αγ. Κλήμη Ρώμης, αγ. Ειρηναίου Λυών, άγ, Ιγνάτιου Θεοφόρου.

Αυτοί, από προσωπικά μου διαβάσματα και άλλων, δεν είχαν διατυπώσει ποτέ κάποια τέτοια θέση.

Το ίδιο ισχύει ακόμη και για τον μη- Άγιο (και νεοπλατωνίζοντα) Ωριγένη, αφού ο μόνος λόγος που καταδικάστηκε μεταγενέστερα (5ος μ.Χ. αι.) από την Εκκλησία, ήταν κάποιες εσφαλμένες ιδέες του περί «αποκαταστάσεως των πάντων». (Υπάρχουν πολλοί Πατέρες που υποστήριξαν κάτι τέτοιο° αυτοί ουδέποτε καταδικάστηκαν, φυσικά.) Εν πάση περιπτώσει, κάτι τελείως άσχετο. Και παρότι νεοπλατωνίζων, και Έλληνας εθνικά, δεν ξέρω να διατύπωσε τέτοιες θεωρίες. (Άλλωστε, αν είχε διατυπώσει, θα είχε καταδικαστεί και για αυτές, όπως θα δούμε παρακάτω.)

Μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να υπήρξαν ορισμένες αιρέσεις των πρώτων μ.Χ. αιώνων οι οποίες υποστήριξαν τέτοιες απόψεις. Κι αυτό γιατί; Διότι είχαν ελληνιστικό χαρακτήρα και επιρροές. Και δεύτερον, επειδή υπάρχουν πλατωνικοί διάλογοι που υποστηρίζουν την μετενσάρκωση, με ένα τρόπο που δεν είναι τελείως ξένος προς τον «νόμο του Κάρμα», την «σαμσάρα»(=τέλος της δυστυχίας, που συνδέεται με το τέλος του κύκλου των μετενσαρκώσεων)  κ.λπ. Αυτό βέβαια, δηλαδή το να υποστηρίζεται από μια μικρή ετερόδοξη ομάδα κάτι τέτοιο, είναι μάλλον ελλιπέστατο ως επιχείρημα για την απόδειξη του ότι οι πρώτοι Χριστιανοί υποστήριζαν αυτήν την ιδέα…

…Υπάρχει πάντως κι ένας σύγχρονος Χριστιανός συγγραφέας που μιλάει για μετενσάρκωση, με ορισμένες κακοδοξίες για τις οποίες έχει καταδικαστεί από την Δ.Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο κ. Παναγιώτης Τουλάτος.

Αυτός έχει γράψει ένα έργο μεγάλο, αξιόλογο για την έρευνά του μάλλον, καθώς και αρκετά γνωστό σε κάποιους κύκλους, που λέγεται «Αρχεία της χαμένης γνώσης». Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρεται και στους δώδεκα θεούς και προσπαθεί να τους συνδέσει, με βάση κάποια ιστορικά στοιχεία που παραθέτει, με τον Χριστιανισμό, ότι δηλαδή ήτανε αυτοί ένα μικρό μέρος των αγγέλων (ειδικά ο Απόλλωνας) του Θεού…

…Το πρόβλημα όμως με αυτόν τον συγγραφέα είναι πως έχει, προφανώς, όπως φαίνεται και από τα παραπάνω, πολλές αμιγώς αρχαιοελληνικές επιρροές, και έτσι θα ήταν εύλογο να έχει πάρει κάποια στοιχεία από τον Πλάτωνα και να τα έχει ενσωματώσει στο οικοδόμημά του.

Τέλος, και κλείνοντας, να πω κάτι που είναι ενδιαφέρον και πιθανότατα δεν το γνωρίζουν οι πολλοί:

Ο νυν Δαλάι Λάμα, εξόριστος στο Θιβέτ,  έχει μιλήσει σε κάποια συνέντευξή του που έχω υπ’όψει για το ζήτημα αυτό. Είναι γνωστό πως όλοι οι Δαλάι Λάμα θεωρούνται μετενσαρκώσεις του Βούδα, δηλαδή του κοντά 5 αιώνες π.Χ. ζήσαντα Σιντάρτα Γκαουτάμα. Εύλογο (και σύμφωνο με την βουδιστική παράδοση) είναι λοιπόν να διατηρούν κάποια μνήμη αυτών των προηγούμενων ενσαρκώσεών τους. Ο Δαλάι Λάμα είχε δηλώσει λοιπόν [η πηγή μπορεί να ευρεθεί για όποιον ενδιαφέρεται] πως δεν θυμάται τίποτα από αυτές τις προηγούμενες ζωές. Επίσης, πως μάλλον πρέπει να αναφέρονται αυτές οι αναμνήσεις για τις οποίες μιλάει ο βουδισμός σε κάποια πολύ παιδική, πολύ πρώιμη ηλικία…

…Και με αυτά, χωρίς συμπερασματολογία κτλ, σας αφήνω προς το παρόν. Ελπίζω να βοηθιέστε κάπως όσοι ψάχνετε αυτά τα θέματα…

*η υγεία από την ασθένεια λ.χ.
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: