Για την μουσική, για τον Παύλο & την πνευματική ευκαιρία απόκτησης αξιώματος

by

music-notesΓια την μουσική γενικά

Αν έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον γενικά για την μουσική, θα σημείωνα ορισμένα πράγματα όπως τα παρακάτω. Βεβαια θα μπορούσε να είναι και άλλα:

1)Η μουσική μπορεί να ωφελήσει και μπορεί και να βλάψει, αλλά σημασία έχει περισσότερο η διαχείρισή της κάθε φορά από εμάς.

2)Η καλή μουσική ειδικά μπορεί να εξαγιάσει γρήγορα τον άνθρωπο, έλεγε και ο γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

3)Βέβαια, όπως ξέρουμε εμείς οι πιστοί, η μουσική είναι ή γίνεται ένα περιεχόμενο της ψυχής το οποίο είναι δεκτικό της πρόσληψης και θεραπείας με τα εκκλησιαστικά μέσα(μυστήρια, προσευχή κ.λπ.).

4)Λ.χ., για να επανέλθω, η λύπη που παίρνουμε από μια μουσική, ο θυμός, το πάθος, η αγαλλίαση, η χαρά, η μυστικοπαθής ή “ρομαντική ερωτική” διάθεση ή πολλά άλλα βεβαίως και απαιτεί μια διαχείριση.

Σημασία έχει λοιπόν να κάνουμε εμείς την διαχείριση στα πράγματα και να μην μας …διαχειρίζονται αυτά.

[Το ίδιο βέβαια μπορεί να συμβεί και με γεγονότα της καθημερινότητας που μας δημιουργούν μια ορισμένη ψυχική διάθεση. Ο ι. Χρυσόστομος έλεγε κάπου περίπου “θύμωσες με τον γείτονά σου; Ρίξτα όλα στο κεφάλι του διαβόλου”.]

Δηλαδή “πάντα μοι έξεστι…αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινός”.

Ο δε Αριστοτέλης έγραφε πως η μουσική έχει το δικό της ήθος.

Ένας τέτοιος μουσικός, με βαθιά “ανθρώπινο”, θαρραλέο και παλικαρίσιο ήθος, ήταν και ο Παύλος Φ. , τον οποίο χάσαμε προ ημερών από μαχαίρι θρασύδειλο…

Σχετικά με τον Παύλο

Πολλά πράγματα βγήκαν στην επιφάνεια με τον θάνατο αυτού του φερέλπιδος και όχι μόνο νέου παιδιού. Δυστυχώς, έχουμε ξαναγράψει εδώ, χρειάζεται πολλές φορές ένα γεγονός τόσο τραγικό όπως ο θάνατος ενός τόσο καλοπροαίρετου ανθρώπου, προκειμένου να σταματήσει ένα φοβερό κακό. Έτσι έγινε λ.χ. με την φοβερή βεντέτα των Μοντέγων και Καπουλέτων στον ”Ρωμαίο και Ιουλιέττα” του Σαίξπηρ. Οι φαμίλιες συμφιλιώθηκαν, μετά από το φοβερό τίμημα του αίματος°που τους στοίχειωσε για μια ζωή πιθανότατα….

Από τις καταθέσεις της μητέρας του Παύλου, της κοπέλας που είχε δεσμό, παλαιών μελών της ΧΑ, μαθεύτηκαν πράγματα και θάματα τούτες τις ημέρες:

Ένα από αυτά αφορά την επιλογή της αδράνειας που είχε ένα τμήμα  -τουλάχιστον- της Αστυνομίας έναντι της ΧΑ.

Και αν ακόμη υποθέσουμε πως η κοπέλα του Παύλου ήταν αντιεξουσιάστρια και δεν εδικαιούτο βάσει ιδεολογίας να ζητήσει την βοήθεια της Αστυνομίας, πρώην μέλος της ΧΑ δήλωσε πως σε όλες τους τις επιχειρήσεις είχαν αν όχι την “υπολανθάνουσα συναίνεση”, τότε οπωσδήποτε την απουσία δράσης της Αστυνομίας προκειμένου να αποσοβήσει κραυγαλέες παράνομες και βέβαια ανήθικες και απάνθρωπες ενέργειες… Κι αυτό είναι πολύ δυσάρεστο, διότι γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχουν και άνθρωποι που υπηρετούν στην Αστυνομία όχι λόγω μόνο ανάγκης επαγγελματικής αποκατάστασης ή λόγω -πολύ χειρότερα- εκδικητικού και φιλόνεικου χαρακτήρα, αλλά επειδή θέλουν να προσφέρουν καλές υπηρεσίες στους συνανθρώπους τους που τους χρειάζονται.

Εδώ εκπληρώνεται και αυτό που είχε λεχθεί για την μετασοβιετική Ρωσσία, ότι δηλαδή όταν εκλείπει η εξουσία, το κενό καλύπτεται από την Μαφία…

Επιστολή Χρυσοστόμου σε λαϊκό αξιωματούχο- ύπατο

Ο Χρυσόστομος λέει πάνω σε όλα αυτά κάτι καταπληκτικό από τα βάθη του χρόνου, απευθυνόμενος σε κάποιον Ύπατο -Διοικητή μεγάλης John-Chrysostom-banner-640x280επαρχίας- Ανθέμιο, σχετικά με το νέο αξίωμά του:

“…γνωρίζοντας ποιος είσαι, είμαι βέβαιος ότι δεν απέκτησες αίγλη από αυτό, αλλά έδωσες αξία και λάμψη σ’ αυτό.[] Δεν αγαπώ τον ύπατο και έπαρχο, αλλά τον πάρα πολύ ήρεμο και απαλό κύριό μου Ανθέμιο, τον γεμάτο σύνεση και σοφία πολλή. Σε μακαρίζω λοιπόν, όχι γιατί ανέβηκες στο αξίωμα αυτό, αλλά γιατί απέκτησες έτσι πιο πολλές δυνατότητες και ευκαιρίες να δείξεις την σύνεση και την ανθρωπιά σου την αληθινή.

Χαίρομαι με όλους τους αδικημένους, βλέποντας το πλατύ λιμάνι της ψυχής σου, που μπορεί να αποσοβήσει μύρια ναυάγια, κι όσους έφτασαν να πλέουν με δεινή θαλασσοταραχή, να κάνει με ούριο άνεμο να κινηθούν. Γι αυτά χαίρομαι και σκιρτώ, γιατί θεωρώ την εξουσία σου κοινή όλων των δοκιμαζόμενων γιορτή.

Αυτή τη γιορτή απολαμβάνοντας κι εγώ τώρα, ζω το μέγεθος των κατορθωμάτων σου σαν προσωπική μου ευχαρίστηση και χαρά.”(“Γράμματα από την εξορία”, εκδ “Χρ. Στέγη Καλαμάτας”, σελ. 119)

 Παρά λοιπόν την προφανή πολύ κριτική διάθεση στην απόκτηση εξουσίας -που φαίνεται και από το ότι ελάχιστες ήταν αυτές οι επαινετικές επιστολές σε σχέση με τις υπόλοιπες-, υπάρχει τρόπος να ασκηθεί με ένα τρόπο ωφέλιμο και ανακουφιστικό για τους αδικημένους και κατατρεγμένους συνανθρώπους…

Πόσο θα ωφελούσε ορισμένους από τους σύγχρονους φορείς της να ήξεραν όλα τα παραπάνω…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: