Πάνω στην στροφή: ωραίο ανάγνωσμα από τον «Φρανκενστάιν»(Μ. Σέλευ)

by

Villa Diodati

Καταλαβαίνω πόσο ζέοντα είναι όλα τα ζητήματα της επικαιρότητας, από την τραγική ιστορία με τον προφυλακισθέντα  ιδεολόγο απεργό πείνας Κ. Σάκκα, έως τις ποικιλώνυμες απολύσεις που επιφυλάσσονται για τους λειτουργούς του Δημόσιου τομέα και τα νέα βήματα της εφαρμογής των Μνημονίων…

 

Επειδή όμως εγώ κι εσείς γνωρίζουμε ότι «πρόσκαιρα γαρ τα βλεπόμενα» και φευγαλέα, ας πάρουμε μια ανάσα, ας σταθούμε μια στιγμή και ας ασχοληθούμε με κάτι που θα μας δώσει -θεωρητικά, έστω- εφόδια για το αιώνιο και τα συναφή.

 

Πρώτα να εξηγηθώ: γιατί Μαίρυ Σέλευ και γιατί «Φρανκενστάιν» …καλοκαιριάτικα; Να μας αγριέψεις θέλεις(φαντάζομαι την απορία), χρυσέ μου άνθρωπε,  με τα γκραν-γκινιόλ και τα τέτοια;

Το πράγμα πάει σε βάθος……

Η ιστορία του «Φρανκενστάιν», εμπνευσμένη σε όραμα με μυστηριώδη τρόπο το 1816 μέσα στην Βίλλα Diodati(φωτό), είναι μια ιστορία που έρχεται να ταιριάξει γάντι στην επίκριση του επιστημονισμού και του ορθολογισμού της εποχής εκείνης. Κατά ένα τρόπο, ένας νέος Πύργος της Βαβέλ, μία νέα ύβρις όντας από τον αλαζονικό νεωτερικό(μετά τον 18ο αιώνα δηλαδή) άνθρωπο, τον «στοχαστή». Η επιστήμη που προσπαθεί να αγγίξει τα όρια της θεϊκής δημιουργίας και καταλήγει με ένα ναυάγιο, ένα τέρας.

 

Άλλο στοιχείο: μαζί με το έργο αυτό γράφτηκε και ένα ανάλογο του Λόρδου Βύρωνα, του γνωστού φιλέλληνα που ήρθε εδώ τότε, για να ξοδέψει όλη την περιουσία του για τον Αγώνα και να αυτοθυσιαστεί κι ο ίδιος εν μέσω της Επανάστασης του ’21. Ενώ ο «εθνικός ποιητής» μας Δ. Σολωμός του είχε αφιερώσει ένα από τα νεανικά του έργα (μαζί με τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν»), μία «ωδή» στον θάνατό του. (Ο Βύρωνας ήταν λοιπόν χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του γοτθικού ρομαντισμού της εποχής… )

Αλλά το επιλεγμένο για την ανάρτηση απόσπασμα αφορά σε άλλο θέμα: την σχέση του κύριου χαρακτήρα του έργου(που αφηγείται ο ίδιος την ιστορία του) με την οικογένειά του, τους γονείς του. Έτσι συμβαίνει άλλωστε συνήθως με τα έργα που θεωρούνται κλασικά: μαζεύεις διαμαντάκια διαφόρων ειδών.

Έτσι, διαβάζουμε (σε ελεύθερη μετάφραση):

Κανένα ανθρώπινο ον δεν θα μπορούσε να είχε περάσει μια ευτυχέστερη παιδική ηλικία από εμένα. Οι γονείς μου διαπνέονταν από αυτό το ίδιο το πνεύμα της ευγένειας και της ανεκτικότητας. Αισθανόμασταν ότι δεν ήτανε οι τύραννοι που θα ασκούσαν εξουσία σε εμάς σύμφωνα με το καπρίτσιο τους, αλλά οι διάμεσοι και δημιουργοί των πολλών απολαύσεων που γευόμασταν. Όταν συγχρωτιζόμασταν με άλλες οικογένειες, ξεχωριστά πρόσεχα το πόσο παράξενα τυχεροί ήμασταν, και η ευγνωμοσύνη αυτή υποβοήθησε την ανάπτυξη της υιϊκής αγάπης.

 

Τα όποια σχόλια σε όσους έχετε διάθεση και διαβάζετε αυτές τις γραμμές…

Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: