Παίρνοντας πίσω την πίστη μας

by
Ο δρ. Ντέιβιντ Πλαττ[φωτό], ο οποίος είναι πάστορας στην ομολογία των Βαπτιστών (αυτήν του Μ.Λ. Κινγκ), έχει κυκλοφορήσει από το 2010 ένα βιβλίο το οποίο τιτλοφορείται «Radical: taking back your faith from the American dream», δηλαδή σε απλά ελληνικά «Ριζοσπαστικό: παίρνοντας πίσω την πίστη σας από το Αμερικανικό όνειρο». Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει στις εκατοντάδες του σελίδες μια οπωσδήποτε συντριπτική σύγκριση και στοιχείο-προς-στοιχείο αντιπαραβολή της αμερικανικής κουλτούρας του 21ου αιώνα σε σχέση με ό,τι βρίσκεται στις σελίδες της Καινής Διαθήκης και τα λόγια του Χριστού. Ο συγγραφέας του μιλάει, ειδικότερα, για το πώς το αμερικανικό Έθνος έχει χτίσει ένα Χριστιανισμό και ένα Χριστό που είναι συμβατός και άνετος με τον υλισμό, με τον ατομικισμό(individualism) και με μια ζωή αυτοεξάρτησης, αυτοπεποίθησης και ανέσεων για το άτομό μας, αυτό δηλαδή που σημαίνει και ο όρος «αμερικανικό όνειρο». Όλα αυτά, ενώ κοντά στα 30000(26000) παιδιά τη μέρα πεθαίνουν από πείνα και από εύκολα ιάσιμες ασθένειες…
   Ο Πλαττ λέει λ.χ. «Λοιπόν, ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που εθελουσίως καταγίνεται σε σεξουαλικές ηδονές ενώ αγνοεί την Βίβλο πάνω στην ηθική καθαρότητα και αυτού που εθελουσίως επιδίδεται στην ατομιστική επιδίωξη περισσότερων και περισσότερων αποκτημάτων ενώ αγνοεί την Βίβλο πάνω στην φροντίδα για τους φτωχούς; Η διαφορά είναι ότι το ένα συνιστά ένα κοινωνικό ταμπού στην εκκλησία, ενώ το άλλο την κοινωνική φυσιολογική συμπεριφορά μέσα στην εκκλησία».  [Ας θυμηθούμε τον ι. Χρυσόστομο: «Αυτός που είναι πλεονέκτης είναι πιο ακόλαστος από αυτόν που πορνεύει».]
 Επίσης: «Εγκαθιστούμε μια Χριστιανοσύνη που περιστρέφεται γύρω από το να φροντίζουμε για τους εαυτούς μας, ενώ το κεντρικό μήνυμα της Χριστιανοσύνης αφορά το να εγκαταλείψουμε τους εαυτούς μας.» Έτσι, συμπεραίνει: «Δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι κάπου μέσα στον δρόμο είχαμε χάσει αυτό που ήταν ριζοσπαστικό για την πίστη μας και το αντικαταστήσαμε με αυτό που ήταν άνετο». Και ακόμη: «Χρειαζόμαστε απελπισμένα να εξερευνήσουμε πόση από την κατανόηση του ευαγγελίου είναι Αμερικανική και πόση βιβλική.»
Τέλος:  «Η ριζ[οσπαστ]ική υπακοή στον Χριστό δεν είναι εύκολη… Δεν είναι άνεση, ούτε υγεία, ούτε ευμάρεια, ουτε ευημερία σε αυτόν τον κόσμο. Η ριζική υπακοή στον Χριστό διακινδυνεύει να χάσει όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά στο τέλος, αυτός ο κίνδυνος βρίσκει την ανταμοιβή του στον Χριστό. Και είναι παραπάνω από αρκετός για εμάς». 
  Αυτά τα πράγματα ίσως θυμίζουν σε ορισμένους τα συγκλονιστικά λόγια του Αγίου Νικόλαου Βελιμίροβιτς στο κείμενό του για την «εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική» (βλ. στο «Αργά βαδίζει ο Χριστός», εκδ. «Εν πλω»), όπου πενθεί για το χαμένο «επαναστατικό χρώμα της Εκκλησίας», που επήλθε από την σύμφυρση με τους «θεσμούς αυτού του κόσμου». Δεν ξέρω πόσοι από εσάς καταλαβαίνετε πόσο έντονα και επειγόντως όλα αυτά μας αφορούν, ειδικά μέσα στην Εκκλησία στην Ελλάδα σήμερα. Μέχρι προ λίγου, τουλάχιστον, η «κυρίαρχη ιδεολογία» μέσα στην Εκκλησία ήταν ένας περίπου έξαλλος εθνοκεντρισμός, με συνεχή σημεία αναφοράς τα διάφορα «έπη» του Έθνους, ακόμη και αν αυτά ήσαν ενάντια σε ομόδοξους λαούς…  Ανοίξτε λ.χ. ορισμένα «χριστιανικά» περιοδικά, ανοίξτε ορισμένους «εκκλησιαστικούς» σταθμούς στο Ραδιόφωνο. Τι εντύπωση παίρνετε; Μήπως κάτι σαν μια ξέφρενη εθνική υπερηφάνεια και κατά τα λοιπά ένας απελπιστικός κοσμικός συντηρητισμός…; Ναι, αλλά, αν είναι έτσι, πού πήγαν οι προειδοποιήσεις των Πατέρων -που έπονται αυτών του Χριστού μας- ότι «οι φτωχοί και οι ξένοι είναι οι θυρωροί της Βασιλείας του Θεού»; Πού βρίσκονται λοιπόν οι αναφορές στα προβλήματα των ξένων και των φτωχών ανθρώπων και οι προτροπές και ενέργειες για την φροντίδα τους; 
  Η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος έχει τελεσίδικα αποφανθεί επικυρώνοντας τον 13ο Κανόνα του  Μ. Βασιλείου περί «φόνων εν πολέμω» και εμείς στην Εκκλησία γιορτάζουμε συνεχώς τα πολεμικά μας έπη, καμαρώνουμε για το «ευσεβές ημών έθνος» και θεωρούμε περίπου ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι συγγενής θεσμός με τα …Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις ενός κεφαλαιοκρατικού Κράτους σαν το δικό μας,  μόλις και μετά βίας αποφύγαμε δε την «αγιοποίηση» των «εθνομαρτύρων»…  Οι Πατέρες έβρισκαν ελάχιστους ανθρώπους με πολιτικά αξιώματα να επαινέσουν, ενώ ο Μ. Βασίλειος έλεγε ότι η φιλία με τους άρχοντες που δεν προάγει [ή ακόμη χειρότερα και παραβλάπτει] την ευσέβεια είναι ολέθρια και οι Πατέρες επιπλέον έλεγαν ότι πρέπει να υπακούμε στους κρατικούς νόμους «εν οις αν εντολή Θεού μη εμποδίζηται» και στα «μηδέν παραβλάπτοντα την ευσέβειαν».  Εμείς αντιθέτως είμαστε συνήθως νομιμόφρονες και «βολικοί» σε όλα, υπάκουοι και φιλήσυχοι νοικοκυραίοι και πιθανώς καταγγέλλουμε όσους τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν εντόνως για κάποια θεομίσητη αδικία και ασπλαχνία και υπέρ λ.χ. της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο Μ. Φώτιος λ.χ. συμβούλευε τον Βασιληά Βόρι να εφαρμόζει τους φιλανθρωπότερους των νόμων του, ενώ εμείς μάλλον καταγγέλλουμε την ατιμωρησία και την μακροθυμία.
   Από τα παραπάνω και μόνο μπορούμε να καταλάβουμε ότι δυστυχώς και εμείς ζούμε το δικό μας ελληνικό όνειρο, δηλαδή μια εθελοθρησκεία, κάτι σχεδόν άσχετο με τις άγιες εντολές του Θεού! Ζούμε από άλλη άποψη ένα κομφορμισμό δίχως όρια, μια ολέθρια συμμόρφωση προς τον αιώνα τούτο. Θα ευχόμουν γρήγορα να έρθει η ώρα που η αγάπη -η οποία ου λογίζεται το κακόν- θα μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της αναισθησίας αυτόν. Διότι υπάρχουν πάντα τα πνευματικά αίτια πίσω από την κάθε συμφορά, αθέατα στους πολλούς… Και το κόστος που συνεπάγεται η αποσκίρτηση από τα παραπάνω είναι μεγάλο ίσως, αλλά πάντως απείρως μικρότερο από το να συνεχίσουμε στις ίδιες θλιβερές συμβάσεις…
Σημ.Φ.: Αναδημοσίευση από «Χριστιανική», φ. 875
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , ,

7 Σχόλια to “Παίρνοντας πίσω την πίστη μας”

  1. Γιάννης Says:

    οι Πατέρες επιπλέον έλεγαν ότι πρέπει να υπακούμε στους κρατικούς νόμους “εν οις αν εντολή Θεού μη εμποδίζηται” και στα “μηδέν παραβλάπτοντα την ευσέβειαν”

    αυτό φαντάζομαι θέλει μπόλικη ερμηνεία: Πότε οι εντολές του Θεού και η ευσέβεια παραβιάζονται από κρατικούς νόμους; Πέρα από ποιο όριο το αφορολόγητο οδηγεί στο παραπάνω; Μέχρι ποιο χρηματικό ποσό η αμοιβή ενός εργαζόμενου είναι «θεϊκά» άμεμπτη; Και παρουσιάζεται το θέμα του ποιος είναι ο κατάλληλος να το κρίνει. Ας πούμε, επί Οθωμανών το έκριναν οι Σουλτάνοι και υπάκουαν εκείνοι οι χριστιανοί που συμφωνούσαν με την ερμηνεία τους.

    Εμείς αντιθέτως είμαστε συνήθως νομιμόφρονες και “βολικοί” σε όλα, υπάκουοι και φιλήσυχοι νοικοκυραίοι και πιθανώς καταγγέλλουμε όσους τολμήσουν να διαμαρτυρηθούν εντόνως για κάποια θεομίσητη αδικία και ασπλαχνία και υπέρ λ.χ. της κοινωνικής δικαιοσύνης

    Αυτά πράγματι ισχύουν για όσους κρίνουν σημαντικότερη την πολιτική δήλωση «ενθεϊας» (ή αντίστοιχη δήλωση αθεϊας) από τις λοιπές θεϊκές εντολές

  2. philalethe00 Says:

    @Γιάννης
    Γεια και χαρά και από εδώ… 🙂
    Γιάννη, οπωσδήποτε απαιτεί μια ερμηνεία, όμως οι Πατέρες αναφέρουν διάφορα παραδείγματα. Για να είμαι ειλικρινής, έχω πάρει τα ρητά αυτά από το [καταπληκτικό] βιβλίο-διδακτορική διατριβή του Επισκόπου Σισανίου/Σιατίστης Αντώνιου «κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία»… Θα ήθελα να παρατηρήσουμε κατ’αρχάς ότι η «ευσέβεια» είναι η άσκηση της πίστης, οι εντολές του Θεού, των Πατέρων και Μητέρων, και εκτείνονται από τα καθήκοντα της αγάπης προς τον Θεό μέχρι τα καθήκοντα της αγάπης -που είναι το πλήρωμα του νόμου- στον συνάνθρωπο, τον αδελφό. Από εκεί και πέρα, μπορούμε να φανταστούμε ως πού μπορεί να εκταθεί αυτό.

    Μια και είχαμε μιλήσει περί Τερτυλλιανού, ο εκκλησιαστικός αυτός συγγραφέας είχε γράψει ένα έργο όπου κατά τον μακαριστό επίσκοπο Αντώνιο, «κηρύσσει αληθινή επανάσταση κατά του Ρωμαϊκού Κράτους». Εκεί απορρίπτει κάθε είδους συνάφεια με την ειδωλολατρία και τα έθιμά της, δεύτερον δε κάθε ΠΟΛΙΤΙΚΉ και στρατιωτική υπηρεσία… Θα επανέλθω, για να βάλω κάποια αποσπάσματα…

    Ευχαριστώ- ευχές πολλές και οψόμεθα σύντομα. 🙂

  3. philalethe00 Says:

    @Γιάννης
    Γιάννη, δες τι γράφει επί παραδείγματι ο μακαριστός Επίσκ. Αντώνιος:
    “Αλλά το έργον, δια του οποίου ο Τερτυλλιανός κηρύσσει αληθινήν επανάστασιν κατά του Ρωμαϊκού Κράτους, είναι το περί Ειδωλολατρίας (De Idololatria), ένθα διδάσκει ότι δεν αρκεί η αποφυγή της λατρείας των ειδώλων, αλλ ‘ότι παρά των Χριστιανών απαιτείται η αποφυγή παροχής ΠΆΣΗΣ πολιτικής και στρατιωτικής υπηρεσίας και πάσης ασχολίας και υπηρεσίας οπωσδήποτε σχετιζομένης προς την ειδωλολατρίαν. Η δια του συγγράμματος τούτου τοιαύτη διδασκαλία του Τερτυλλιανού προς τας ευρείας Χριστιανικάς μάζας της τότε εποχής, εάν πλήρως επετύγχανε, είναι ευνόητον, οπόσας σοβαράς ενοχλήσεις και αναστατώσεις θα ηδύνατο να προκαλέσει εις το Ρωμαϊκόν Κράτος, το οποίον θα εστερείτο ούτω της πολυτιμοτάτης προς εαυτό στρατιωτικής και πολιτικής υπηρεσίας μεγάλου πλήθους υπηκόων.” (“Κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία”, σσ. 25-26)

  4. philalethe00 Says:

    ΥΓ Υπήρχαν κάποια …σοβαρά προβλήματα στο παράθεμα. Τώρα διορθώθηκαν. 🙂

  5. Γιάννης Says:

    Φιλαλήθη,
    βασικά ο Τερτυλλιανός ήταν…Μοντανιστής, κοντολογίς αιρετικός, χριστιανός συγγραφέας ίσως, όχι «εκκλησιαστικός» συγγραφέας. Και με αυτά που λέει μπαίνει στην ίδια γραμμή με τον Ιουλιανό ο οποίος απομάκρυνε κάθε χριστιανό από τα πολιτικά αξιώματα, αλλά και με την μετέπειτα προτεσταντική κριτική της κωνσταντίνειας μεταστροφής. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον σε σχέση με το άλλο:
    “ευσέβεια” είναι η άσκηση της πίστης, οι εντολές του Θεού, των Πατέρων και Μητέρων, και εκτείνονται από τα καθήκοντα της αγάπης προς τον Θεό μέχρι τα καθήκοντα της αγάπης -που είναι το πλήρωμα του νόμου- στον συνάνθρωπο, τον αδελφό. Από εκεί και πέρα, μπορούμε να φανταστούμε ως πού μπορεί να εκταθεί αυτό

    Αυτά ορίζουν το πρόβλημα, δεν το λύνουν, γιατί σε αυτό ακριβώς έγκειται το ζήτημα, στην φαντασία: Πέρα από πιο όριο μπορούμε να δεχτούμε ως αντιχριστιανικό τον πλουτισμό ή τον μισθό ενός μισθωτού ή την φορολόγηση ή τις ποινές ή οτιδήποτε άλλο μπορούμε… να φανταστούμε; Ποιος είναι αυτός που θα τα καθορίσει;
    Ή, πάλι, ποιος θα καθορίσει τι είναι χριστιανικότερο, ο Τερτυλλιανός που μιλούσε εκ του (στρατιωτικά) ασφαλούς σε μια αυτοκρατορία χωρίς εθνικά κράτη, αντιπαραθέσεις, βαρβαρικούς κινδύνους κ.λπ., όπου μπορούσε να αδιαφορεί επιδεικτικά, ή οι χριστιανοί που αγωνίζονταν ενόπλως -και φονεύοντας- Αραβομουσουλμάνους εισβολείς και οι οι χριστιανοί που (επειδή δεν ερμήνευαν ως χριστιανική την υποταγή στην οθωμανική εξουσία μόνο και μόνο επειδή η τελευταία παραχωρούσε το δικαίωμα της χριστιανικής λατρείας) αντιστέκονταν ένοπλα στην οθωμανική εξουσία;

    Και το παράδειγμα με τους Οθωμανούς στο προηγούμενο σχόλιο το ανέφερα για να δείξω την ανεπάρκεια της προσφυγής σε παραδείγματα εποχών άσχετων ή αρκετά παλαιότερων με μεταγενέστερες ή την σημερινή. Κάθε εποχή έχει διαφορετικές ανάγκες, άγνωστες στην προηγούμενή της, που αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Διαφορετικά, κι αφού ο Χριστός κι ο Παύλος δεν είπαν τίποτε κατά της αντιδημοκρατικότητας της εξουσίας επειδή τότε δεν υφίστατο τέτοιο ζήτημα, δεν μας πειράζει καθόλου η αντιδημοκρατικότητα, σήμερα.

  6. Γιάννης Says:

    Και, ασφαλώς, οι συγκρίσεις πάντα έχουν τα όριά τους. Πώς μπορεί να συγκρίνεται ο αμερικανικός στρατός, πανταχού παρών σε όλη τη γη, με τον ελληνικό;

  7. philalethe00 Says:

    @Γιάννης
    Γιάννη μου, κατ’αρχάς σε ευχαριστώ και για τα σχόλια και την γόνιμη συζήτηση.
    Τώρα, στο προκείμενο:
    Α) Ο Τερτυλλιανός είναι πράγματι αιρετικός συγγραφέας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλες του οι απόψεις είναι κακόδοξες. Ξερουμε λ.χ. ότι η πρώτη «Φιλοκαλία» έγινε από ανθολόγηση ερμηνειών του Ωριγένη και συντάχθηκε από τους Μ. Βασίλειο και Άγ. Γρηγόριο Θεολόγο… Έχουμε ξαναπεί, επιπλέον, νομίζω, ότι όλοι τότε οι χριστιανοί συγγραφείς, Ορθόδοξοι, αλλά και ετερόδοξοι/κακόδοξοι, συμφωνούσαν σε αυτήν την θέση και την διατύπωναν ανοιχτά, ότι δηλαδή οι Χριστιανοί ούτε γίνονται στρατιώτες[δεν είναι καθόλου καλή επιλογή ή απαγορεύεται πλήρως], αν είναι ήδη δε δεν χρησιμοποιούν βία ή τουλάχιστον δεν σκοτώνουν(«μηδένα διασείσητε», είπε ο Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος). Είναι, δηλαδή, μια κοινή εκκλησιαστική θέση αυτή.
    Β)Στο θέμα των πολιτικών αξιωμάτων, έχω υπ’ όψει ότι υπάρχει η τοπική Σύνοδος της Αρελάτης του 4ου αιώνα, η οποία κανονίζει ότι μπορεί κάποιος Χριστιανός να πάρει πολιτικό αξίωμα, υπό την στενή εποπτεία του Επισκόπου όμως… Γενικώς, η εξουσία εθεωρείτο πολύ επισφαλής κατάσταση, ηθικά και πνευματικά.
    Γ)Μην ξεχνάς ότι ο μοναχισμός τον 4ο αιώνα ήταν ένα κίνημα βασικά ΛΑΪΚΏΝ Χριστιανών -ο μοναχός δεν είναι ιερέας απαραίτητα ούτε καν η μοναχική κουρά είναι βασικό μυστήριο- που ακριβώς αντιδρούσαν στην ενσωμάτωση της Εκκλησίας στο [μετα-Ρωμαϊκό] Κράτος. Αυτού του κινήματος ηγήθηκαν μορφές όπως ο Μέγας Αντώνιος και ήθελε να ασκήσει σωστά το χριστιανικό ήθος, συν την παρθενία. Αυτήν την κριτική θαρρώ πως θα πρέπει να την λάβουμε υπ’όψει περισσότερο από τον προτεσταντισμό, για ευνόητους λόγους.
    Δ)Αν κοιτάξεις τα σχετικά εκκλησιαστικά κείμενα, δεν λέει πουθενά ότι εμείς προς καιρόν απέχουμε από πολιτικές/στρατιωτικές υπηρεσίες κ.λπ., αλλά η επιχειρηματολογία αφορά, τουλάχιστον για τα στρατιωτικά, μάλλον την φύση αυτών των λειτουργιών…
    Πάντα, υπάρχει η περίπτωση να αρχίζουν να μπαίνουν σκέψεις πιο εγκοσμιοκρατικές και αυτό οπωσδήποτε συμβαίνει στην εποχή μας. Αλλά αυτό είναι αλλοίωση του χριστιανικού ήθους.
    Εν πάση περιπτώσει, αυτό που νομίζω ότι θα ήθελαν και οι Πατέρες είναι να κρατήσουμε την σωστή ιεραρχία των πραγμάτων. Δηλαδή υπάρχει η επιλογή, ανεξάρτητα από την [μεταπρατική] κρατική ιδεολογία για εμάς τους Χριστιανούς, για το τι θα πράξουμε. Η μια τέλεια ή άλλη -όπως και να το κάνουμε- περισσότερο γεώδης και τείνουσα στην αμαρτία.
    Σε αυτό το θέμα σκοπεύω να επανέλθω, διότι το προσεγγίζει πολύ καλά και γόνιμα και ο μακαριστός Επίσκ. Αντώνιος…
    Ε) Μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει και η πολιτική ανυπακοή. Ο π. Μεταλληνός για αυτό αποκαλεί τους νεομάρτυρες τους «συνεπέστερους [χριστιανικά] αντιστασιακούς». Δεν υπάκουαν σε ό,τι ήταν βλαπτικό για την πίστη και θυσιάζουν την ζωή υπέρ της ελεύθερης άσκησης της πίστης και της ελευθερίας τους. Ο δε Σουλτάνος ως ερμηνευτής δεν μπορεί βέβαια να σταθεί…
    Στ’) Διάφοροι Πατέρες έχουν μιλήσει για τα όρια της πολιτικής εξουσίας και είναι πράγματι στενά. Για να το πούμε απλά, παντού όπου τίθεται θέμα αδικίας και βλαπτικότητας προς την ψυχή με το να πράξει κανείς κάτι κακό ή έστω λιγότερο καλό, ο Καίσαρας δεν έχει κανένα δικαίωμα. Ο Χρυσόστομος λ.χ. μιλούσε συχνά για το δικαίωμα του Καίσαρα να ζητάει φόρο. Αλλά και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αιτείται μείωση φορολογίας για τους φτωχούς και την Εκκλησία και ακόμη ο Μέγας Βασίλειος μεσολαβεί υπέρ της μείωσης της επαχθούς φορολόγησης κάποιων εργατών που τον επισκέφτηκαν -και την επιτυγχάνει…

    Νομίζω ότι παραπλατύασα, οπότε σταματάω εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: