Εάν πολυκομάς την κόμην σου…(Έκδοση β, διορθωμένη και επαυξημένη)

by

Άγιος Στέφανος ο πρωτομάρτυρας, εκλεγμένος «διάκονος των Τραπεζών»

Άγιος Αρτέμιος, Χριστιανός λαϊκός/στρατευμένος της Κωσταντίνειας περιόδου,  μεγαλομάρτυρας του Χριστού, θεωρούμενος και ως προστάτης από την Ελληνική Αστυνομία

Ένας λόγος που αποδεικνύει το σε πόσο τραγική και αξιοθρήνητη κατάσταση βρισκόμαστε ως «στρατευομένη Εκκλησία» είναι ακόμη το πόσο

α)δίνουμε τεράστια σημασία στην εξωτερική εμφάνιση,

β)είμαστε επηρεασμένοι από τελείως εξωγενή, κοσμικά ή αιρετικά πρότυπα

Παλαιότερα, αν θυμάστε, σε αυτό το ιστολόγιο, είχαμε αναφερθεί στα θέματα αυτά με την ανάρτηση με τίτλο «…παρά να μην τρώμε λάδι τις Τετάρτες» . Σήμερα, θα κάνουμε μια μικρή αναφορά στο ζήτημα της …κόμης. Βέβαια, θα πει κανείς «μα με τρίχες θα ασχολούμαστε τώρα;», αλλά το ζήτημα είναι ότι κάποιοι ενδοεκκλησιαστικοί άνθρωποι και μάλιστα «ζηλωτές ιερείς» το έχουν κάνει όχι μόνο μείζον σε βαθμό που το θεωρούν …κώλυμα Θείας Ευχαριστίας, αλλά με τελείως λανθασμένο τρόπο!!! Προσωπικά, μου φαίνεται ότι είναι σαν να συγχέουν την Εκκλησία και την Ενορία με …στρατώνες του βαυαρικού και μεταβαυαρικού προτύπου! Και λέω μεταβαυαρικού προτύπου, διότι, από ό,τι βλέπετε και παραπάνω, πολλοί -και ανάλογα πάντα με την ιδιαίτερη και ανεπανάληπτη προσωπικότητα του καθενός- Χριστιανοί στρατιώτες είχαν τελείως διαφορετικό και χριστοειδές παρουσιαστικό…
Λοιπόν, εν ολίγοις πολλά:  η Ιερά Παράδοση ορίζει αυστηρά ότι οι μοναχοί/ές, αφιερωμένοι/-ες, καθώς και οι ιερείς απαγορεύεται να κόβουν μαλλιά και γένια. Στο θέμα αυτό αναφέρεται και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος στο πολυδιαβασμένο βιβλίο του «Υποθήκες», με κάποια αυστηρότητα. Αυτές οι παραδόσεις υπάρχουν και από την Παλαιά Διαθήκη και δη στο βιβλίο των «Αριθμών», για τους Ναζηραίους, που ήτανε ασκητές της περιόδου αυτής. Εκεί τα μακριά μαλλιά αναφέρονται ως γνώρισμα αγίου ανδρός.

Ο Απόστολος Παύλος, όμως, έχει γράψει και αυτός κάτι σχετικό με το θέμα αυτό, στην Α’ προς Κορινθίους, στο 11ο κεφάλαιο:

«η ουδε αυτη η φυσις διδασκει υμας οτι ανηρ μεν εαν κομα ατιμια αυτω εστιν»;

Εάν κομά ο άνδρας, λοιπόν, η φύση μας διδάσκει ότι είναι πράγμα άτιμο(=χωρίς τιμή, χωρίς αξία). Τι σημαίνει όμως κομά*; Προέρχεται ετυμολογικά  εκ του συνηρημένου ρήματος κομέω-κομώ με το οποίο είναι σε κάποιες περιπτώσεις λέξη με την ίδια σημασία, δηλ. ταυτόσημη, το οποίο σημαίνει φροντίζω, περιποιούμαι. (Αυτή είναι η ετυμολογική ρίζα.) Σκεφτείτε τις λέξεις νοσο-κομείο, γηρο-κομείο, δηλαδή μέρος όπου φροντίζονται οι γηραιοί, οι νοσούντες, οι πτωχοί κ.ά. Φροντίζω, περιποιούμαι και ειδικά την κόμη, που είναι κατ’εξοχήν αντικείμενο φροντίδας και περιποίησης. Αυτή ακριβώς η ερμηνεία είναι που σώζεται σε μεταγενέστερους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας(96ος κανόνας της 6ης Οικ. Συνόδου)  και όχι άλλη και δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, διότι θα ερχόταν σε χίλιες συγκρούσεις με άλλα χωρία, άλλες παραδόσεις κ.λπ. (Όπου διαβάζουμε: “Αυτοί λοιπόν που στολίζουν και χτενίζουν τα μαλλιά τους προς ζημία όσων τους βλέπουν, που σημαίνει με πονηρά επινοημένα πλεξίματα[intertwinings], και με αυτόν τον τρόπο βάζουν ένα δόλωμα στον δρόμο των ασταθών ψυχών…” κ.λπ.)

Αυτό άλλωστε μας βοηθάει να κατανοήσουμε και βαθύτερα το χωρίο αυτό. Τι διδάσκει η φύση;

Α)Μας διδάσκει ότι γενικώς στην ώριμη ηλικία ο άνδρας χάνει μαλλιά, κάποια ή τα περισσότερα, σε αντίθεση προς την γυναίκα. Οπότε, προς τι η φροντίδα και η περιποίηση; (Στην Βιολογία, υπάρχουν τα του γονιδίου της φαλάκρας, που είναι αντιστοίχως επικρατές και υπολειπόμενο.)

Β)Ο Απόστολος Παύλος, στο παραπάνω χωρίο, δεν μιλάει για μια ορισμένη κατηγορία ανδρών, αλλά για όλους: μιλάει για όλους και κατ’εξοχήν για τους πιο αυστηρούς, όπως τους μοναχούς. Πράγματι, τα μαλλιά των μοναχών και των ιερέων είναι μακριά ακριβώς επειδή δεν τα κομάνε, είναι γενικώς, δηλαδή, αφρόντιστα.

Γ)Αλλά ξέρουμε ότι και ο ίδιος ο Απ. Παύλος είχε και απεικονίζεται σε όλες τις περιστάσεις με μακριά μαλλιά(για τα τεκμήρια, βλέπε στις πηγές). Και ο ίδιος ο Χριστός βέβαια το ίδιο. Και ο «μέγιστος των ανθρώπων» Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος το ίδιο. Και πάρα πολλά πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης το ίδιο. Και οι περισσότεροι Άγιοι το ίδιο, ακόμη, όπως είδαμε, και διάκονοι των τραπεζών και στρατιώτες  (δηλαδή προφανώς λαϊκοί).

Λοιπόν, νομίζω ότι τα παραπάνω ξεκαθαρίζουν επαρκώς το τοπίο. Στην Εκκλησία, έχουμε τελείως διαφορετικά κριτήρια από την Δικτατορία της Επταετίας, όπου, ως γνωστόν, κάτι τέτοιο ήταν …ποινικό αδίκημα. Αν θέλετε δε να δείτε πώς και πότε παρεισέφρυσαν αυτές οι απόψεις, σκεφτείτε δύο πρόσωπα: τον Αδαμάντιο Κοραή , Ορθόδοξο πλην λουθηροκαλβινίζοντα, και τον Κωνσταντίνο Οικονόμο τον εξ Οικονόμων, τι εκπροσωπεί ο καθένας και πότε έζησαν.

Τα σχόλια τα αφήνω σε εσάς, κατ’ιδίαν ή δημόσια…

*η λέξη κομάω, από όσο την έχω ψάξει ως τώρα, μπορεί να έχει τρεις σημασίες:  α)φροντίζω και περιποιούμαι (τα μαλλιά μου), β)αφήνω (δια βίου και χωρίς να τα ελαττώνω λιγάκι, σε περίπτωση που δημιουργείται σκανδαλισμός και φιλάρεσκη πρόκληση, όπως λένε και οι ψευδεπίγραφες Διαταγές των Αποστόλων) να γίνουν μακρυά,  γ)κάνω (πράγμα που συνδέεται πάλι με την περιποίηση) μπούκλες και κοτσιδάκια, πράγμα που ήταν -σε μια μορφή- στην εποχή του Απ. Παύλου παγανιστικό έθιμο. Σημασία έχει να δούμε ποια είναι η σωστή και η αρμόζουσα έννοια, έστω και αν οι μεταφρασμένες υπό του αειμνήστου Π. Τρεμπέλα Καινές Διαθήκες -και όσες  βασίστηκαν σε αυτήν- έχουν άλλη γενική απόδοση του κειμένου. Δεν πρέπει να μας προξενούν εντύπωση αυτά, αφού σε «Ορθόδοξες» δογματικές -όπως των Ανδρούτσου, Τρεμπέλα κ.ά.- πριν αυτήν του π. Ι. Ρωμανίδη, εμφανιζόταν αυτούσια η αιρετική ψευδοθεολογία του Ανσέλμου του Καντέρμπουρι για την «ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης»…

Σημείωση: Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τον χρήστη με το όνομα «ΓΡΦΤΞ!» για την γόνιμη αντιπαράθεση και επισήμανση μιας ανακρίβειας που οδήγησε σε περαιτέρω έρευνα  🙂

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

6 Σχόλια to “Εάν πολυκομάς την κόμην σου…(Έκδοση β, διορθωμένη και επαυξημένη)”

  1. undisputed Says:

    Πολλύ καλό άρθρο!Γειά σου φιλαληθη!!!Σάκης.
    Έλα βρε…

  2. xrissi dervissi kampa Says:

    πολυ ενδιαφερουσεα αποψεισ στον σημερινο κοσμο αλλοτριωνομαστε υπερμετρα απο τη δικτατορια τησ εικονα
    χρυση δερβιση
    το λεω και για τον εαυτο μου

  3. ΧΡΣΚ Says:

    Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΘΕΣΕ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΥΜΑΛΗΔΕΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ( ΕΧΩ ΙΔΙΑΝ ΠΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΤΗΡΑ ). ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΖΟΥΣΑ ΑΠΟΨΗ

  4. philalethe00 Says:

    Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα ωραία σας σχόλια!

    @undisputed
    Χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε… Να είσαι πάντα καλά…

    @xrissi dervissi kampa
    Πραγματικά. Δικτατορία της εικόνας και δικτατορία ενός ψευδούς καθωσπρεπισμού. Πάλι καλά που δεν αλλάξαμε και την εικόνα του Χριστού μας, όπως οι Μορμόνοι και οι ΜτΙ, για να ταιριάζει με τους γελοίους καθωσπρεπισμούς μας… Ευχαριστώ πάρα πολύ!

    @ΧΡΣΚ
    Πολύ διαφωτιστικό αυτό! Είχα κάποιες υποψίες, διότι συνήθως πρόκειται περί τινών υπερηλίκων που έχουν τέτοιες απόψεις… Ευχαριστώ θερμά!

  5. ΓΡΦΤΞ! Says:

    Φιλαλήθη κούκλε, μου άρεσε το… κούρεμα

    ( λόγος για τρίχες ντε!)
    😉 εδώ σήμερα…μόνο επίτρεψόν μοι, να είπω ότι υπάρχουν στα αρχαία δ ύ ο ρηματάκια σχετικά. Το ένα είναι συνηρημένο εις -αω . Κομάω -ώ και κάνει στο β ενικό κ

    ομάς, κατά το τιμάω τιμώ, τιμάς , εκτιμάς, αγαπάω -ώ αγαπάς, και σημαίνει το κομάω -ώ αφίνω την κόμη να γίνει μακρά, η μακρά κόμη εθεωρείτο ένδειξις υψηλής καταγωγής σημειώνει ο Σταματάκος , στη συνέχεια πήρε δεύτερη σημασία, υπερηφανεύομαι, γαυριώ, φέρομαι αλαζονικώς(στον Ομηρο έχουμε τους καρηκομόωντες Αχαιούς, δηλαδή τους Αχαιούς με τα μακριά μαλλιά στην κεφαλή(κάρη-κάρα).

    Το εις εω, κομέω-ώ σήμαινε φροντίζω περί τινος, φροντίζω δηλαδή για κάτι.

    Συνέχισε την καλή σου πορεία.
    Εν τιμή πάντοτε

  6. philalethe00 Says:

    @ΓΡΦΤΞ!
    Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την παρέμβαση! 🙂
    Υπάρχει το σωστό στοιχείο, ότι παρέβλεψα ότι είναι τύπος του συνηρημένο εις -άω και θα διορθωθεί. Βεβαίως, το λεξικό Liddell και Scott λέει πως οι δύο λέξεις μπορεί να χρησιμοποιούνται και εναλλακτικά, δηλαδή μπορεί να είναι ταυτόσημες.

    Ας υποθέσουμε, όμως, ότι ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την άλλη έννοια, η οποία πάντως έχει την ίδια ρίζα(δηλαδή της φροντίδας και περιποίησης). Λοιπόν, από όσο έψαξα, κομάω-κομώ, εξ ου στο γ ενικό πρόσωπο το «κομά» ΜΠΟΡΕΊ να σημαίνει αφήνω μακριά μαλλιά(δια βίου πιθανώς) με συγκεκριμένο σκοπό, δηλαδή με μπούκλες ή άλλα είδη, που έχουν σχέση με φιλαρέσκεια. Αυτήν την ερμηνεία βρήκα στις «διαταγές των Αποστόλων», χριστιανικό κείμενο ιουδαϊζόντων του ε-στ αιώνα. Επίσης, την βρήκα στους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων. Φαίνεται ότι μπορεί να υπήρχε ένα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΟ ΣΤΥΛ μαλλιών μακρυών που μπορεί να ήταν παγανιστικό και σκανδαλιστικό/φιλάρεσκο.
    Το παρακάτω κείμενο το γράφει κάποιος αγγλόφωνος Ορθόδοξος:

    «In our passage noted previously, Both not even nature itself teach you, that, if a man have long hair, it is a shame unto him? (I Cor. 11:14) Saint Paul uses the Greek word for «hair.» This particular word for hair designates hair as an a ornament (the notion of length being only secondary and suggested), differing from the anatomical or physical term for hair.1 Saint Paul’s selection of words emphasizes his criticism of laymen wearing their hair in a stylized fashion, which was contrary to pious Jewish and Christian love of modesty. We note the same approach to hair as that of Saint Paul in the 96th canon of the Sixth Ecumenical Council where it states: «Those therefore who adorn and arrange their hair to the detri ment of those who see them, that is by cunningly devised intertwinings, and by this means put a bait in the way of unstable souls 3»
    Με άλλα λόγια:
    «Στο απόσπασμα που σημειώσαμε προηγουμένως[] ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη για τα «μαλλιά». Αυτή ειδικά η λέξη απεικονίζει τα μαλλιά ως ΦΤΙΑΣΊΔΙ(με την ιδέα του μήκους να είναι μόνο ΔΕΥΤΕΡΕΎΟΥΣΑ και ΥΠΟΘΕΤΙΚΉ), που διαφέρει από την ανατομική ή φυσική λέξη/όρο για το μαλλί.
    Η επιλογή των λέξεων εκ μέρους του Αποστόλου Παύλου δίνει έμφαση στην κριτική των απλών/λαϊκών ανθρώπων που έφτιαχναν τα μαλλιά τους με ένα στυλιζαρισμένο τρόπο, που ήταν ενάντιος στην Ιουδαϊκή και Χριστιανική αγάπη της μετριοπάθειας. Παρατηρούμε την ίδια προσέγγιση στο μαλλιά όπως αυτή του Αποστόλου Παύλου στον 96ο κανόνα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου, όπου δηλώνεται
    : «Αυτοί λοιπόν που ΣΤΟΛΊΖΟΥΝ και χτενίζουν τα μαλλιά τους προς ΖΗΜΊΑ όσων τους βλέπουν, που σημαίνει ΜΕ ΠΟΝΗΡΆ ΕΠΙΝΟΗΜΈΝA ΓΥΡΊΣΜΑΤΑ, και με αυτόν τον τρόπο βάζουν ένα ΔΌΛΩΜΑ στον δρόμο των ασταθών ψυχών…»»

    Λοιπόν, νομίζω ότι με όλα αυτά, και διορθώνουμε τα παραπάνω και βλέπουμε την ίδια την Ιερή Παράδοση τι ορίζει.

    Θα παρακαλέσω μόνο, αν συμφωνούμε, να το προπαγανδίσουμε όσο γίνεται περισσότερο…! 🙂

    Η διόρθωση της ανάρτησης επίκειται.

    Σας δίνω δύο ενδεικτικές πηγές για περαιτέρω διάβασμα:
    1) http://www.orthodoxvoices.info/2008/05/concerning-tradition-of-long-hair-and.html
    2) http://www.hurtingchristian.org/PastorsSite/otherareas/longhair.htm

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: