Με λογισμό, όνειρο και ψυχρή οργή

by

  Οι εκλογές που διεξήχθησαν την περασμένη Κυριακή πράγματι κατέδειξαν με τον πιο επίσημο τρόπο τον οποίο διαθέτει μία κοινοβουλευτική δημοκρατία αγγλικού τύπου, δηλαδή αυτή που έχουμε ως πολίτευμα, την άρνηση των ανθρώπων της Χώρας μας στο αδιέξοδο υπό το καθεστώς του τρόμου . Τα αποτελέσματα υπήρξαν άκρως θεαματικά. Και ειδικότερα υπό πολλές επόψεις που μπορούμε να τα κοιτάξουμε.

Έγινε σαφές στα δύο πρώην «μεγάλα κόμματα» της Χώρας ότι όση ποσοστιαία δύναμη τους απομένει δεν σημαίνει νομιμοποίηση και έγκριση για συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

Απεναντίας, είναι κατά τα φαινόμενα(περίπου 32%) μια ψήφος που, όπως συνάγουμε και από τις ομολογίες των ελάχιστων που το έλεγαν ανοιχτά, σημαίνει απλώς και μόνο μια αδρανή εμπιστοσύνη για ριζική αλλαγή της πολιτικής σε κάποια πρόσωπα με τα οποία συνδέονται συναισθηματικά (και ειδικότερα εμπαθώς, θα προσέθετα) οι ψηφοφόροι αυτοί, οι οποίοι συνήθως βρίσκονται σε κάποιες ηλικίες μεγάλες(όχι 18-45) ή και προχωρημένες. Στην Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, τον Πειραιά, την Εύβοια, την Πάτρα πρώτο κόμμα βρέθηκε ο ΣυΡιζΑ, που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως θεωρήθηκε ως εκφραστής μιας τάσης αντιστασιακής, που θυμίζει αμυδρά το ΕΑΜ, όσον αφορά την προτεραιότητα των στόχων που αναγνωρίζει ως κυρίαρχη αντίθεση την καταστροφική «υπαγόρευση της πολιτικής» από ξένα κέντρα.   Σαφής, σαφέστατη είναι και η υποστροφή, δηλαδή η αλλαγή στις ιδέες τους, και όλων των ξένων, «εταίρων» και Ευρωπαίων, όπως αυτοί αντιπροσωπεύονται  (ακόμη και) από τον Χ.Μ.Μπαρόζο, τον Ο. Ρεν κ.π.ά.! Στις δηλώσεις τους τουλάχιστον δείχνουν ένα σεβασμό απέναντι στην κρίση του ελληνικού λαού και την «ελληνική δημοκρατία» και την κατάκριση των Μνημονίων.

Παραταύτα, υπάρχει ένα μέρος ξένων και ημεδαπών, ελλαδικών, ΜΜΕ που συνεχίζουν να παίζουν την ίδια, λιωμένη και κακόφημη πλέον, κασέτα. Ως γνωστόν, αφ ‘ενός η έξοδος από το ευρώ δεν μπορεί να έρθει παρά από εμάς τους ίδιους και αφ’ ετέρου η (ψευδο-) χριστιανοδημοκρατική κυβέρνηση της Γερμανίας έχει δηλώσει δια της κ. Μέρκελ ότι δεν θα επιθυμούσε καθόλου μια (οικειοθελή) έξοδο της Ελλάδας, διότι αυτό πιθανότατα θα ξεκινούσε το ντόμινο της διάλυσης της ευρωζώνης. Αυτοί, που οπωσδήποτε θα δικαιούμασταν να τους αποκαλέσουμε βδελυρά φερέφωνα των διεθνών τοκογλύφων, λένε ότι… κινδυνεύουμε με κάποιο τρόπο, όμως, με αυτό! Είναι σαν να επιζητούν, λοιπόν, την όσο γίνεται μεγαλύτερη απομύζηση της Ελλάδας και μάλιστα δια των πολυτιμότερων πόρων και των πλέον αδύναμων και πενόμενων ανθρώπων της.

Άξιο σχολιασμού είναι βέβαια και το ΚΚΕ στην σημερινή -νεοσταλινική κτλ.- του περίοδο και φάση. Πρώτον, δεν δείχνει να μπορεί να δει βαθύτερα το περίφημο ζήτημα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση» και να δει, δηλαδή, ότι αυτά τα δύο δεν αντιτίθενται, αλλά, εν αντιθέσει προς την ακυρωμένη από την πραγματικότητα «θεωρία της απαθλίωσης»(της μεσαίας τάξης), μπορούν να συμπληρώνονται , όπως ισχυριζόταν άλλωστε με το φερώνυμο και σχετικό βιβλίο της και η Ρόζα Λούξεμπουργκ.  Δεύτερον, δείχνει πως έχει φτάσει σε μια επιθετικότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το εγχείρημά του που είναι εφάμιλλη προς αυτή των ταραγμένων παπαγάλων των Μνημονίων και των μηντιαρχών. Και αυτό μέσω της κριτικής του, που είναι κοντόθωρη και άδικη.

Επιπροσθέτως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπήρξε η πλειοψηφικότερη ενσάρκωση της ελπίδας ενός άλλου, ανθρωπινότερου και σπλαχνικότερου προς τους αδύναμους, δρόμου, αποφασίσει να δεχθεί μια διακυβέρνηση, πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Διότι η μετάνοια, που είναι ειλικρινής, διαφέρει πολύ από την μεταμέλεια, που υπήρξε, όπως ξέρουμε, γνώρισμα του εγωιστή και προδότη Ιούδα.

Όσο για την ενδοεκκλησιαστική μας στάση, φρίττω σκεπτόμενος ότι ίσως ΜΌΝΟ μέσω της επίκλησης του πατριωτικού μέρους του όλου ζητήματος οδηγηθήκαμε σε μια εμβρυώδη «πολιτικοποίηση» και προσωρινή απαγκίστρωση από τον άκρως αντιχριστιανικό, ως καπιταλιστικό κ.ά., πυρήνα της πολιτικής των «κομμάτων εξουσίας».

Κι όμως, κάποτε οι Χριστιανοί κατηγορούντο ότι «παρεσκεύαζαν την ανατροπήν του Ρωμαϊκού κράτους και την δολοφονίαν των αυτοκρατόρων»– ήταν οι «άγιοι αναρχικοί» κατά τον Νίτσε.

Φοβερό πράγμα η βολή, διαβολικό σχεδόν…

 

Σημ.: Από την εφ. «Χριστιανική», αρ. φ. 869

Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: