Το φθαρμένο επαναστατικό χρώμα

by

Άγιος Αμβρόσιος Μεδιολάνων αποπέμπει Θεοδόσιο Μέγα

Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας(1322- 1391;), που και ο ίδιος είχε ασκήσει πολιτική εξουσία, είχε γράψει θεόσοφα πως [Ο Χριστός στους πιστούς]«δεν τους χαρίζει απλώς τούτο ή εκείνο, αλλά τους χαρίζει την ίδια την εξουσία, το διάδημα[] (ενώ)οι άρχοντες του κόσμου, που και αν ακόμη τα δώσουν όλα στους υπηκόους, την εξουσία ούτε και στο όνειρό τους ανέχονται να την μοιραστούν μαζί τους».(Βλ. «Ο Ορθόδοξος δρόμος για την πολιτική εξουσία», Ν. Μπουγάτσου, εκδ. Αποστ. Διακονίας, οπισθόφυλλο)  Πόσο αληθινό είναι αυτό το συνάγουμε και από τις πιο πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις: οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος τώρα, που το κόμμα τους έχει τελικώς καταρρεύσει ποσοστιαία και αγγίξει το υποτετραπλάσιο περίπου του ποσοστού του στις εκλογές(12%), άρχισαν να μην ψηφίζουν μαζικώς τα ολέθρια, κινεζοποιητικά νομοσχέδια που φέρνει η κατειλημμένη από την Τρόικα κυβέρνηση. Τώρα που φαίνεται άμεσο και κατά κόσμον επονειδιστικό το τέλος ΤΩΝ ΙΔΊΩΝ, «ευαισθητοποιήθηκαν», διότι είναι, κατά το κοινώς λεγόμενο, «καμμένα χαρτιά».

Βέβαια, είναι και τούτο κάτι,  θα πει κανείς, ίσως ήρθαν οι άνθρωποι αυτοί σε μία συναίσθηση του πού οδήγησαν και οδηγούν τον τόπο όλο αυτόν τον καιρό. Υπάρχουν και χειρότερα, απελπιστικά χειρότερα : ο Υπουργός Υγείας κ. Αν. Λοβέρδος προέταξε τις ηρωικές σχεδόν προθέσεις του σε περίπτωση που αγγίξουν τον πρότερο πρωθυπουργό Γ.Α.Π.: «θα γίνει μακελειό», ναι, και το δήλωσε ρητώς, απερίφραστα, σε πρωινό τηλε-μαγκαζίνο φιλοκυβερνητικού καναλιού. Αυτός και ο Υπουργός Δικαιοσύνης παροξύνθηκαν στο πνεύμα -και ο τέτοιος θυμός προϋποθέτει γενικά αναίδεια, δηλαδή έλλειψη αιδημοσύνης και ντροπής: Το έργο των δύο εισαγγελέων Πεπόνη και Μουζακίτη απειλείται «προληπτικά», παρ’ ότι τα γεγονότα κραυγάζουν «μαγείρεμα στοιχείων», ολέθρια σκοπιμότητα.  Εμείς θυμόμαστε τον εκ των ελαχίστων αριθμητικά πολιτικών αρχόντων που οι Πατέρες(και ο Ευσέβιος Καισαρείας, που έγραψε τον «Τριακονταετηρικό», παρακαλώ να καταλάβουμε κάποτε ότι δεν είναι Πατέρας) είχαν καλές σχέσεις και που επαινούσαν, δηλαδή τον Γέμελλο. Σε αυτόν έστειλε ένα συγκινητικό γράμμα από την εξορία ο ι.Χρυσόστομος, όπου και του γράφει ότι  «ο χριστιανός άρχοντας [] φαίνεται απ’το ότι φέρνει κοντά του “τους κοπιώντας και πεφορτισμένους” «. Και συμπληρώνει:  «Κι’ ακόμη δεν επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί η δύναμη της εξουσίας, για να διαστραφεί το δίκαιο».  Ο Χριστιανός άρχοντας είναι, έτσι, «το λιμάνι για τους ναυαγούς, το μπαστούνι στο τσακισμένο πόδι, ο πύργος που προστατεύει τους αδικημένους απ’ τους κοινωνικά δυνατούς.» (οπ.π) Γνώρισμα, λοιπόν, του σωστού πολιτικού άρχοντα  είναι πως «δεν επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί η δύναμη της εξουσίας, για να διαστραφεί το δίκαιο»– πόσο σπουδαίο… Με άλλα λόγια και ειδικότερα, αν κάποιοι κρατικοί λειτουργοί θέλουν να λυτρώσουν τον λαό από κάποιον κατά συρροήν ψευδόμενο, και μάλλον δυστυχώς έχοντα ολέθριες σκοπιμότητες πολιτευόμενο, ο πολιτικός άρχοντας πρέπει να συντρέξει σε αυτό το έργο ως «σύμμαχος των αδικημένων»  κι όχι, ποτέ, άνευ ετέρου, να το εμποδίσει, πολύ περισσότερο δε να… απειλεί όποιον αποπειράται κάτι τέτοιο.

Ας θυμηθούμε, όμως, και την περίπτωση του Θεοδοσίου του Μεγάλου και το πώς τον αντιμετώπισε ο Άγιος Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων: για οκτώ μήνες δεν του επέτρεψε να εισέλθει στον Ναό(!), αυτός που ήταν τυπικά μονοκράτορας, που είχε όλες συγκεντρωμένες τις εξουσίες στο πρόσωπό του!  Ο π. Επιφάνιος θεωρεί αυτήν την περίπτωση υποδειγματική αντιμετώπισης της κοσμικής εξουσίας. Ποιος ήταν ο λόγος; Είχε «φερθεί με μανία εναντίον των εικόνων του Θεού» και είχε σκοτώσει ανθρώπους, αθώους και ενόχους, που στασίασαν βίαια, στον Ιππόδρομο. Βέβαια ο φόνος είναι ο φόνος, αλλά και η στέρηση των αναγκαίων είναι εξ ίσου φόνος, πιο αργός μάλιστα και ταλανιστικός, είναι ένα βασανιστήριο: η (επιβαλλόμενη και όχι εκούσια) φτώχεια είναι ένα φοβερό θηρίο, έλεγε και ο Κόντογλου. Έτσι ακριβώς το αντιμετωπίζουν οι ιεροί μας κανόνες παιδαγωγικά, ίδιο είναι το εκκλησιαστικό επιτίμιο. Με όλα αυτά, όμως, βλέπουμε τους πολιτικούς άρχοντες του τόπου να συναγελάζονται με τους εκκλησιαστικούς αρχιερείς, που τους αντιμετωπίζουν ωσάν να μη συμβαίνει τίποτα. Η Δ. Εκκλησία, από παράγοντας πολέμου της αδικίας έγινε παράγοντας συντήρησης του καθεστώτος, της κατάστασης της αδικίας, που επιτείνεται στο έπακρον την τρέχουσα περίοδο.

  «Έχασε το επαναστατικό της χρώμα», όπως λέει κι ο Άγιος Νικ. Βελιμίροβιτς, συγκαταλέχθηκε με τους θεσμούς του κόσμου και από εκεί που ήταν «ουκ εκ του κόσμου τούτου», έγινε τουλάχιστον θεσμός του, αν όχι «κοσμοκράτορας» -μαζί δηλαδή με τον διάβολο. Και αυτό είναι το χειρότερο από όλα, αυτό που «θα μας χάσει».

 

Σημ.: Από τρέχον φ. 863 «Χ» αναδημοσίευση

Advertisements

Ετικέτες: , , , , ,

3 Σχόλια to “Το φθαρμένο επαναστατικό χρώμα”

  1. γρηγόρης στ. Says:

    Θέλει να διατηρήσει το επαναστατικό της χρώμα;

  2. philalethe00 Says:

    Διστάζω να απαντήσω, Γρηγόρη… :-/

  3. Σχόλιο πάνω στην προκήρυξη των «Αμετανόητων Αναρχικών» για την επίθεση στην Μονή Πετράκη | Ιστολογικόν σημειωματάριο φιλαλήθους (philalethe00) Says:

    […] έχουν κάνει πολλοί ακόμη, με πρόσφατο παράδειγμα τον άγ. Νικόλαο Βελιμίροβιτς, που μίλησε για το «φθαρμένο επαναστατικό χρώμα» της […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: