Σωτηρία εκ νέου- Νέα μαργαριτάρια στην ερειπωμένη πολιτεία

by

Ο μεγάλος πρωτογενής σωτήρ τούτης της πολύπαθης πατρίδας, δηλονότι o κ. Τόμσεν, «κάνει θραύση» με τις θαυμάσιες ρήσεις σοφίας των οποίων μας καθιστά κοινωνούς κάθε φορά. Ο σοφός τούτος ομιλητής και καθοριστής των οικονομικών μας στόχων, αλλά και, εμμέσως πλην σαφώς, των τρόπων δια των οποίων πρέπει αυτοί να επιτευχθούν, επανέλαβε τον ηράκλειο άθλο ξανά προ ημερών, στις 15 του τρέχοντος μηνός Δεκεμβρίου: είπε ο κ. Π. Τόμσεν, τοποτηρητής των πιστωτών μας και του Δ.Ν.Τ. -πλεονασμός- εν Ελλάδι, και εδήλωσε ότι «η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει το ‘ταμπού’ των απολύσεων». Βεβαίως, αναρωτιέται κανείς πώς έμειναν τέτοια ταμπού, τέτοιες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μετά τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας. Κι όμως, αγαπητοί μου, κι όμως… η Ελλάδα έμεινε καχεκτική στην αφομοίωση της αστικής ιδεολογίας. Έτσι, έχει τέτοια μικροαστικά και ηθικολογικά ταμπού, όπως αυτό των απολύσεων. Ας δούμε, όμως, διεξοδικότερα τι εδήλωσε ο εκπρόσωπος της Τρόικα στην Ελλάδα, κατά την πρόσφατη επιθεώρησή του στην χώρα μας.


1. (Το πρόγραμμα λιτότητας) «έχει βασιστεί, κατά την γνώμη μας, υπερβολικώς πολύ πάνω στους φόρους και νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που έχουμε δει μέσα στο 2011 είναι ότι έχουμε αγγίξει το όριο από ό,τι μπορεί να επιτευχθεί δια μέσου της αύξησης των φόρων».
2. «Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έχουν πέσει κατά πολύ έξω από τις προσδοκίες» και «είναι πολύ νωρίς να ειπωθεί αν νέα μέτρα λιτότητας πρέπει να ληφθούν την επόμενη χρονιά».
3. «Όποια περαιτέρω μέτρα, αν χρειαστούν, θα πρέπει να είναι στην πλευρά των εξόδων»
Στην δε ομιλία του στο Ελληνοαμερικανό Επιμελητήριο, ο κ. Τόμσεν είπε ότι πρέπει να ανασκοπηθεί το ζήτημα του σκληρού πυρήνα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, ήτοι το θέμα του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα. Βεβαίως, πλέον δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν αμφισβήτησε η Τρόικα -μεγάλη της η χάρη- τις Σ.Σ. Ο κ. Τόμσεν προσθέτει δε ότι πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο για λόγους …ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.
Αλλά, για να μην μας ξεφύγει κάποια υπερβαλλόντως βαριά κουβέντα, ας δώσουμε τον λόγο επ’αυτού στον Ρομπέρτο Λαβάνια, τον σωτήριο Υπ. Οικονομικών της Αργεντινής στην μετά-ΔΝΤ(2002 κ.ε.) εποχή, σε μια από τις συνέντευξεις που παραχώρησε εδώ, στο περ. «Επίκαιρα» της 14-10-2001:
«Αυτό είναι τρέλα! Κατά την άποψή μου, είναι καθαρή τρέλα, μια ολοκληρωτική τρέλα! Η χώρα σας θα πρέπει να ενισχύσει την υγιή ανταγωνιστικότη­τά της στο μακροπρόθεσμο διάστημα.»

Είναι παροργιστικό βέβαια το γεγονός αυτό, ότι πάλι επιστρέψαμε «επί το ίδιον εξέραμα». Ο υποφαινόμενος δεν είναι βέβαιος πού θα πρέπει να αποδώσουμε τις αποφάνσεις του κ. Τόμσεν, αν δηλαδή πράγματι τις πιστεύει και ο ίδιος. Από τον κ. Λαβάνια, πάντως, θα ακούσουμε μια απάντηση:
«Το πρόβλημα είναι ότι το ΔΝΤ προτείνει πάντα προγράμματα δημοσιονομικής λιτότητας. Το είχε κάνει στην Αργεντινή το 1999 και είχε καταστροφικές συνέπειες. Το έκανε το 2001 και είχε επίσης καταστροφικές συνέπειες, γιατί το Δεκέμβριο του 2001 οδήγησε στην πτώχευση της χώρας, με όλες τις αρνητικές συνέπειές της. Όταν ανέλαβα το υπουργείο Οικονομικών, τον Απρίλιο του 2002, μας πρότεινε ξανά τα ίδια προγράμματα.»(!!!)
Κατά την γνώμη μου, αν πιστεύει όσα λέει ο κ. εκπρόσωπος, πρόκειται -πολιτικώς- για ένα παγκάκιστο δογματικό τύπο, ο οποίος είναι θανάσιμα για την χώρα μας προσκολλημένος σε μονολιθικά κλισέ της προκεϋνσιανής εποχής και της οικονομικής συλλογιστικής του… Jean-Baptiste Say. Ο Say έλεγε ότι η προσφορά παράγει ισόποση ζήτηση. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό δεν επαληθεύεται πουθενά: Ένας φίλος μου είχε αναφέρει ότι είχε προτείνει σε μια εταιρεία του δισκογραφικού τομέα να εκδώσει μια συλλογή με ορισμένα μουσικά κομμάτια που συνέλεξε ο ίδιος. Η εταιρεία αυτή του απάντησε πόσο περίπου υπολόγιζε να είναι τα χρήματα  που αναμενόταν να λάβει από αυτήν την κυκλοφορία. Οι σύγχρονες επιχειρήσεις υπολογίζουν σε χρηματικές μονάδες, γενικώς αλλά και κατά κανάλι διανομής ακόμη, πόσο χρήματα προσδοκούν να πάρουν. Αν δουν ότι δεν λαμβάνουν αρκετά χρήματα, δεν έχουν οικονομικό συμφέρον να παράξουν τίποτα. Αυτό επιφέρει την Ύφεση και αυτό επιφέρει την μαζική ανεργία και άρα την αδυναμία εξυπηρέτησης του όποιου χρέους. Εξ ου και ο μετριοπαθής κ. Λαβάνια θα πρότεινε την αύξηση των μισθών και των συντάξεων και την άρνηση του χρέους.

Αυτό είναι το εξωηθικό, οικονομικό κομμάτι. Για τα άλλα μας μιλάει ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:
Ου φιμώσεις βουν αλοώντα”.[] Κατά γράμμα, βέβαια, για τα ζώα τα έλεγε αυτά ο Μωυσής. Κατά πνεύμα, όμως, όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος(Α’ Κορ. 9, 9-10), γράφτηκαν για μας: Δεν μπορεί έναν άνθρωπο, που μας εργάζεται, να μη του δώσουμε όσα του είναι απαραίτητα, όσα χρειάζεται, όσα του ανήκουν. Αφού δεν επιτρέπεται ούτε το βόδι που αλωνίζει να το φιμώνουμε και να μη το αφήνουμε να φάη από το σιτάρι που αλωνίζει(«Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», 2003).
Λοιπόν, θα επιτρέψουμε να γκρεμίσουν και τα τελευταία υπολείμματα της δικαιοσύνης σε αυτήν την χώρα; Πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτή η ιλαροτραγωδία;

Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: