…Να γεννηθεί ένας νέος θεός μέσα στην καρδιά την παγωμένη…

by

Χριστούγεννα σημαίνουν ότι θα γεννηθεί «ένας μικρός Χριστός» σε λίγες ημέρες, όπως μου είχε αναφέρει κάποτε απλά μία φίλη στις κάπως πομπώδεις ευχές μου… Kαι ένας πολύ πονεμένος ποιητής που παροικούσε μεν την Ιερουσαλήμ, έγραφε κάποτε: «όλοι κοιμούνται κι εγώ ξαγρυπνώ… περιμένω να (ξημερώσει, για να) γεννηθεί ένας θεός στην καρδιά μου την παγωμένη από άγρια φαντάσματα και την μαύρη πίκρα». Αι, λοιπόν, αυτή ακριβώς αυτή είναι η προσδοκία η σωστή, η πρώτιστη, των Χριστουγέννων. Χρόνια και χρόνια, είχαμε μάθει σε ένα «βίο ανοημάτιστο», σε μια ακόμη εκδήλωση της κοινωνίας του θεάματος.

Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή που έτρωγε κανείς κουραμπιέδες και μελομακάρονα και αγόραζε καινούργιους δίσκους από το δισκοπωλείο, ενώ έβλεπε τηλεοπτικές σειρές με τους οικιακούς. Με αυτά και με αυτά, βέβαια, στερούσε τον εαυτό του από ό,τι θα μπορούσε να τον κάνει ολόκληρο, να τον κάνει άνθρωπο, να τον αναστήσει, να διώξει μακρυά τους δαίμονες, τα πάθη, την μνησικακία, να μεταμορφώσει τον πόνο…

Για αυτό και εκδηλώνεται η «υπαρξιακή αγωνία» σε όλη της την έκταση συνήθως, αυτό που κάποτε κι εγώ, παλιά, είχα ονομάσει ως «βιάση απροσδιόριστη»… εδώ παραπάνω ο πονεμένος ποιητής μας  μας μιλάει για τα «λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών» και τον «νεκρό τις γιορτές». Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Παπαντωνίου μας μιλούσε για τα «λυπημένα δειλινά της Κυριακής», της Κυρι-ακής, και αναρωτιόταν «πώς έχω την ψυχή βαριά»; Γιατί έχει την ψυχή βαριά; Τι είναι αυτό που του λείπει, όταν τίποτα δεν του λείπει; Προς τι το ψυχικό ανικανοποίητο; Ερωτήσεις ρητορικές ίσως για μένα και για πολλούς από εσάς, αλλά πόσο ταλαιπωρούν τον άνθρωπο και πόσο σωστό είναι να δέχεται και να συνειδητοποιεί αυτόν τον πόνο, αυτήν την δίψα… δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα απλώς προσπαθούν να την ναρκώσουν· δεν αντέχουν τον εαυτό τους, δεν αντέχουν την μοναχικότητα, διότι δεν αντέχουν τα δαγκώματα της συνείδησης, που τους πληροφορεί για την ρότα τους, που είναι αθεράπευτα λοξή…

Και πώς θα έρθει να κατοικήσει αυτός ο νέος θεός στην καρδιά μας; Πώς θα τον αναγνωρίσουμε; Μας το λέει κάπως εδώ κάποιος καλλιτέχνης με ειλικρινείς προθέσεις… «The Wind, it cuts to my bone, the Wind, this hollow breath of cold[…] in winter’s arms I feel at home»… Όταν λιώσει η αδιαφορία και η απάθεια που βρίσκει δικαιολογίες όπου δεν υπάρχουν δικαιολογίες, όταν νιώθεις στα χέρια του Δεκέμβρη στο σπίτι σου… όταν νιώσεις την φωνή μίας αύρας που είναι λεπτή και που λεπταίνει πρωτόγνωρα και εσένα τον ίδιο… σε κάνει όλως άλλον και όλως άλλην…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους…

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

9 Σχόλια to “…Να γεννηθεί ένας νέος θεός μέσα στην καρδιά την παγωμένη…”

  1. ppanteleimon Says:

    καλά χριστούγεννα Φιλαλήθη

  2. philalethe00 Says:

    Ευχαριστώ πολύ, π. Παντελεήμονά μου! 🙂 Ανταποδίδω!

  3. γρηγόρης στ. Says:

    Καλά Χριστούγεννα, Φιλαλήθη!

  4. philalethe00 Says:

    @γρηγόρης στ.
    Επίσης, αδελφέ μου!!! Ευχαριστώ που με θυμήθηκες!!!

  5. Ανώνυμος Says:

    The Healing Has Begun, Matthew West
    with lyrics

    Ευχές!!!

  6. philalethe00 Says:

    @Ανώνυμος
    Επίσης! 🙂

  7. Ανώνυμος Says:

    Γεια σου, Φιλαλήθη. Έγραφα τώρα ένα σχόλιο, αλλά καταλάθος σβήστηκε. Εξιστορούσα στο χαμένο σχόλιο το οτι,
    φτάνοντας στην σελίδα αυτή εδώ πέρα, κι ακούγοντας από την αρχή τους μέχρι το τέλος τους τα δύο παραπάνω τραγούδια [όχι ταυτοχρόνως, αλλά, ξεχωριστά, πρώτα το ένα, και μετά το άλλο τραγούδι :-D] (τα οποία τραγούδια ήταν μέχρι τώρα άγνωστα για εμένα -εκτός από το του west που το είχα ξανακούσει στη ζωή μου, μισή ή μία φορά, την ημέρα που το είχα κοινοποιήσει) (των οποίων τραγουδιών η ακρόαση ήταν απολαυστική),
    οδηγήθηκα στο ψαχτήρι του youtube, το οποίο μου έδωσε πρώτο στα αποτελέσματά του ένα τραγούδι με τίτλο «Ηealing» ενός κάποιου «Sami Yusuf», και για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιλήφθηκα την ύπαρξη ισλαμικών ροκ τραγουδιών, αντίστοιχων με τα χριστιανικά. Ισλάμ, λοιπόν.
    Είχα πέσει πριν μήνες πάνω σε μια σημείωση στο facebook που έλεγε πως το ισλάμ, αντίθετα με ό.τι πιστεύεται ευρέως, δεν αντιπαθεί και δεν πολεμά τον χριστιανισμό, ίσα ίσα που θεωρεί το ισλάμ πως οι χριστιανοί είναι οι καλύτεροι φίλοι των ισλαμιστών, και τους εκτιμά, τους σέβεται, τους τιμά.
    Εγώ ξέρω για το ισλάμ όσα ξέρω και για την ναυπηγική υποβρυχίων (δηλαδή, τίποτα), όμως, αντίθετα, εσύ θα ξέρεις κάτι παραπάνω. Το θέμα είναι το εξής: Η πιθανότητα του να είναι σωστή η πληροφορία που είχα αντικρύσει, είναι μηδενική ή είναι ελάχιστη; Υπάρχει τεράστια διαφορά: άλλο να είναι μηδενική η πιθανότητα, κι άλλο ελάχιστη.
    Δεν χρειάζεται να δημοσιεύσεις το σχόλιο, που είναι άσχετο με την ανάρτησή σου.
    «So please don’t fight this coming light Let this blood come cover us
    His blood can cover us»

    • Ανώνυμος Says:

      Δημοσιεύτηκε το άνω σχόλιο. Μικρή διευκρίνηση:
      Θα έλεγε κάποιος «Οι πληροφορίες βρίσκονται μόνο ένα κλικ μακριά. Γιατί, Ανώνυμε, ρωτάς και δεν πιάνεις ένα κοράνι, ή δεν επισκέπτεσαι έναν οποιονδήποτε σχετικό ιστότοπο;»
      Η απάντηση είναι πως και να άνοιγα κοράνι δε σημαίνει πως θα καταλάβαινα ό.τι διάβαζα. Αν άνοιγα την Αγία Γραφή και διάβαζα «η γυνή να φοβάται τον άνδρα», δεν θα ήξερα πως η λέξη «φοβάται» έχει διαφορετική σημασία.. [Πόσα και πόσα βιβλία καταξιωμένων συγγραφέων λένε ανακρίβειες και βλακείες για την χριστιανική διδασκαλία; Πολλά, βρίθει ο τόπος. Πώς να ξέρει εκ των προτέρων ο ανίδεος αναγνώστης ποιά βιβλία να διαβάσει και ποιά όχι;] Ομοίως, και για το κοράνι. Δεν αρκεί να διαβάσω το κοράνι, ή να δω κάποιους ιστότοπους, ή να διαβάσω κάποιο σχετικό ή διάσημο βιβλίο, διότι δεν εμπιστεύομαι κανενός την φιλαλήθεια. Δεν μου αρκεί να διαβάσω το κοράνι ή μόνο κανα δυο βιβλία, δεν μου αρκεί τίποτα άλλο παρά η μακροχρόνια δική μου έρευνα. Επειδή, όμως, δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο στο παρόν και στο άμεσο μέλλον, παρέκαμψα αυτό το κομμάτι της δικής μου προσωπικής έρευνας, και ρώτησα τη γνώμη ενός ανθρώπου που είναι από τους ελάχιστους ζωντανούς ανθρώπους που γνωρίζω των οποίων κάπως ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ την ορθότητα των απόψεών τους.
      Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον μου για τον ισλαμισμό είναι εγκυκλοπαιδικού τύπου και, προφανώς, καθόλου επείγον. Τυχαία ρώτησα, με αφορμή το.. τυχαίο ισλαμικό τραγούδι.
      Ευλογημένο 2012!
      Όσο για την ανάρτηση αυτή. Λες κάπου «και πόσο σωστό είναι να δέχεται και να συνειδητοποιεί αυτόν τον πόνο, αυτήν την δίψα… δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα απλώς προσπαθούν να την ναρκώσουν». Μου θυμίζει αυτό που λέω στον εαυτό μου (κατ’ αντιστοιχία με το «δύο τρόποι υπάρχουν να ζει κάποιος: 1 θεωρώντας πως δεν υπάρχουν θαύματα, 2 θεωρώντας πως όλα είναι ένα θαύμα»): δύο τρόποι να ζει κανείς τη ζωή του: 1. να θεωρεί τον πόνο ανεπιθύμητο, 2. να θεωρεί τον πόνο επιθυμητό.

  8. philalethe00 Says:

    @Ανώνυμος
    Σε ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου.
    Προσωπικά, έχω το Κοράνι στην βιβλιοθήκη σε μετάφραση και το έχω διαβάσει εν μέρει, όπως έχω και βιβλία για το Κοράνι.

    Από εκεί, δηλαδή από τα γραπτά κείμενα, μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα. Όμως, δεν είναι ότι τα γραπτά κείμενα αντικαθιστούν την σχέση με τον Ζωντανό Θεό. Η Γραφή μας δόθηκε, για να την βιώσουμε, να νιώσουμε να μας μιλάει το Πνεύμα για αυτήν εσωτερικά. Αν την βιώναμε, θα ξέραμε ότι όταν λέει, μετά από χίλια άλλα πράγματα, η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα, εννοεί αυτό που λέει ο Άγιος Νεκτάριος μία «ευαισθησία ψυχής» προς το αγαπώμενο πρόσωπο, ευαισθησία ψυχής να μην εκπέσουμε στα μάτια του και το λυπήσουμε. Είχε πει κάποτε και ο Νταλάρας, ο τραγουδιστής, ότι «ένα μέρος του έρωτα είναι τρόμος».

    Σχετικά δε με τον πόνο, «ο πόνος μέσα μπορεί να σ’οδηγήσει στον δρόμο σου», θυμάμαι ένα παλιό στίχο των «the Offspring». Πράγματι, ο πόνος έχει και καθαρτήρια λειτουργία, αλλά και μας μιλάει για το σφάλμα, μας μιλάει για την μετάνοια, για την εκζητούμενη ειρήνη, για αυτό που λείπει, για το ότι ο άνθρωπος πλάστηκε για να θεοποιηθεί κατά Χάριν και όχι για να ζει ένα οργανωμένο μηδέν. Ο πόνος πάντοτε υπάρχει, απλώς οι άνθρωποι δεν αναζητούμε κανένα αληθινό τρόπο για την υπέρβασή του· αναζητούμε υποκατάστατα, για να συνεχίσουμε να ζούμε τα ίδια ψέματα.

    Ευχαριστώ, ευχές επί τω νέω έτει!!! 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: