Κυβέρνηση- μαριονέτα

by

  Κυβέρνηση- μαριονέτα(puppet government)· έτσι αποκάλεσε την νέα κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον πρ. αντιπρόεδρο της ΕΚΤ Λ. Παπαδήμο ο Nigel Farage, γνωστός ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος της ομάδας «Ευρώπη της Δημοκρατίας και Ελευθερίας». Αυτά τα είπε όλα κατάμουτρα στους Μπαρόζο, Χ. β. Ρομπέι και άλλους ευρωκράτες, κλείνοντας ως εξής: «τι απολύτως αηδιαστικό θεαμα ήταν αυτό», παρομοιάζοντάς τους με μια αγέλη από ύαινες που έριξαν ακόμη και τον Μπερλουσκόνι. Τουναντίον, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγαινε να συναντήσει τον Σαρκοζί και την Μέρκελ, του υπέδειξαν την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που ο ίδιος ανακοίνωσε και, ακόμη, ανέτρεψαν τελείως την θεματολογία του, υποδεχόμενοι τον ευρωπαϊκό εταίρο από την πίσω πόρτα δια ενός υπηρετη, όπως τουλάχιστον διέρρευσε. Ο πρωθυπουργός μας, βέβαια, έδειξε μια μειλίχια στάση απέναντι σε αυτό· μην στενοχωρήσουμε τώρα τους ανθρώπους, μην μας κατηγορήσουν και για «ρήγμα εμπιστοσύνης», όπως είπε ο σπουδαίος εκείνος κ. Όλι Ρεν. Τελικώς και το δημοψήφισμα, βέβαια, ακυρώθηκε, και ο κ. Παπανδρέου, «προώρως απέθανεν εις την ξένην» ως πρωθυπουργός της Χώρας.

Η όλη κατάσταση εξελίσσεται σαν μια όπερα-μπούφα, σαν καταπληκτική κωμωδία: με μια θαυμάσια σοβαροφάνεια, όλοι οι έχοντες τα ηνία του κράτους ομνύουν στην σωτηρία της πατρίδας, στην πληρωμή των μισθών και των συντάξεων των επόμενων μηνών, στην εκταμίευση της επόμενης(6ης) δόσης· το ζήτημα, βέβαια, είναι πότε ακριβώς θα μας χορηγήσουν την …μοιραία δόση. Την ίδια στιγμή, τις τελευταίες έξι εβδομάδες στις ΉΠΑ, στην Νέα Υόρκη όπου λειτουργεί το Χρηματιστήριο της Wall Street, ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων, ακτιβιστών κ.ά. πολλών αμφισβητούν την κακία που έγινε θέσφατο και νόμος, λαμβάνουν μέρος σε τακτικές Γενικές Συνέλευσεις, μιλάνε απροκατάληπτα και ειλικρινά για θεμελιώδη πράγματα που αφορούν τον πολιτικό και οικονομικό βίο. Σε μια διακήρυξη που ανήρτησε ο (Χριστιανός) γνωστός σκηνοθέτης και συγγραφέας Μάικλ Μουρ στη ιστοσελίδα του και που υπογράφεται από 40 ακτιβιστές που συμμετέχουν στο κίνημα της κατάληψης της Wall Street, εισηγούνται
πράγματα όπως «μια πραγματικά ελεύθερη, δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία», όπου «παρέχουμε πλήρη και ελεύθερη εκπαίδευση στον καθένα, όχι απλώς για να πιάσουν δουλειές, αλλά για να αναπτυχθούν και να ανθίσουν ως ανθρώπινα όντα», όπου «ασφαλίζουμε τα αστικά(civil) και ανθρώπινα δικαιώματα όλων από παραβίαση από τυραννικές δυνάμεις και άδικες κυβερνήσεις«.  Εδώ, απεναντίας, αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι το πέρας μιας μακράς παρακμιακή περιόδου που έληξε με τον υπηρεσιακό τεχνοκράτη πρωθυπουργό να συνεχίζει τον ίδιο εκβιασμό -λες και προβλέπεται νομικά κάτι τέτοιο-, ότι πρέπει να αποφασίσουμε στο επόμενο διάστημα με την στάση μας αν θέλουμε ή όχι το ευρώ. Ακόμη, τους φίλους μας τους Γερμανούς πολιτικούς να ζητάνε το αδύνατο, θέλοντας να ξεπληρώσουμε τα δάνεια και τους τόκους μας και να διατηρήσουν παράλληλα εμπορικά πλεονάσματα με τις εξαγωγές τους. Όπως το θέτει ο Ντ. Μπέικερ στο ιστολόγιό του όπου σχολιάζει τον οικονομικό τύπο: «αυτό είναι σαν ένας ιδιοκτήτης καταστήματος να επιμένει οι πελάτες του να συνεχίσουν να αγοράζουν από αυτόν, ενώ ακόμη ξεπληρώνουν τα δάνειά τους. [] η Γερμανία ζητάει κάτι που είναι αδύνατο».

Είναι σίγουρα αξιοσημείωτη και η δεινή θέση των σοσιαλιστών πολιτικών μας, που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία και της υπηρεσιακής κυβέρνησης. Καλούνται να εφαρμόσουν τις πιο λυσσασμένα καπιταλιστικές και υπέρ των μεγάλων εισοδημάτων πολιτικές. Ο Κέυνς, αγαπητοί, μην πλανάσθε, μίλησε για την λύση του(αύξηση των δημοσίων δαπανών και αγοραστικής δύναμης των φτωχότερων) σε περίοδο τέτοιας κρίσης, δηλ. σε περίοδο μεγάλης ανεργίας και μείωσης της παραγωγής(=Ύφεσης), είναι στοιχειώδες αυτό. Πράγματι, κανείς μπορεί να εκτιμήσει περισσότερο την Μάργκαρετ Θάτσερ: ήταν μαχητική υπέρ των δικών της ιδεών, αποστρεφόταν τους μετριοπαθείς στις ιδέες αυτές, και πίστευε στο βιβλίο του Φρ. φον Χάγιεκ «Το σύνταγμα της ελευθερίας». Η θέση τους θυμίζει τον Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ σε μεταμοντέρνα έκδοση: έχουν πάρει ίσως την ζωή ως ένα παίγνιο, όπου ο καθένας κάνει κάποια δουλειά, κάποιο καθήκον που του ανατέθηκε, όποιο κι αν είναι αυτό, δασκάλου ή δήμιου. Τώρα, ο πρωθυπουργός (Χ. Κίρσνερ) και πρ. Υπ. Οικονομικών της Αργεντινής (βλ. την συνέντευξη του Ρ. Λαβάνια στο περ. «Επίκαιρα»), που έφερε την ανάκαμψη, τους διαμηνύουν ότι τους παίρνουν ακριβώς τα ίδια μέτρα με αυτά και ότι οδηγούνται επακριβώς στην ίδια οδό με την Αργεντινή το 2001, ενώ οι ίδιοι συνεχίζουν να μας λένε -με την πιο απίθανη έξαρση αυτοδικαιωτισμού- ότι σώζουν την χώρα. Έτσι, οι εντιμότεροι και πιο ενημερωμένοι είναι απέναντι, ενώ το ΠαΣόΚ έχει πράγματι την τύχη ενός καμικάζε· χωρίς το ηρωικό στοιχείο.

Πρέπει, νομίζω, να απαιτήσουμε οι επόμενοι κυβερνήτες να μην έχουν τόσο γελοιωδώς κλειστούς πόρους. Σε αυτόν τον τόπο, παραδοσιακά, δεν διαχωρίζουμε ξένους από ομοεθνείς τυράννους. Και η κοινωνική μακροθυμία, μην νομίζετε, δεν είναι αοργησία και απάθεια…

Σημ: Από το τρέχον φύλλο της «Χ»

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: