Για την συνέντευξη του συγγραφέα Ν. Πλάτη ή «η τέλεια αγάπη βάλλει έξω τον φόβο»

by

Λοιπόν, παλαιότερα κανείς μπορούσε να διαβάσει, κανονικά ή λάθρα, εφημερίδες και έντυπα όπου ανέπτυσσαν απόψεις άνθρωποι όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Φώτης Κόντογλου, ο Κλέων Παράσχος, ο Ευάγγελος Παπανούτσος κ.π.ά. Επίσης, όσοι γίνονταν συγγραφείς είχαν κατά κανόνα μια ορισμένη πάραπάνω γνώση, ήταν «επαΐοντες» -που έλεγε και ο Σωκράτης- εν τινί μέτρω. Σήμερα, απεναντίας, παρά το ότι υπάρχουν θαυμάσιες «πένες», διαβάζουμε και μάλιστα διαβάζουμε ως σπουδαίους ή και εναλλακτικούς ανθρώπους που απλώς αραδιάζουν αφόρητες επιπολαιότητες. Το θέμα ΔΕΝ είναι να είσαι γραμματιζούμενος, το θέμα είναι να μην είσαι προκατειλημμένος και εμπαθής· διότι «έξυπνος είναι αυτός που δεν έχει πάθη». Πάθη που τον σέρνουν από την μύτη, παθ-ητικά…

Τα παραδείγματα είναι τόσα όσα τα θύματα της πανούκλας μετά την έλευση του Νοσφεράτου στην ομώνυμη ταινία κι έτσι κανείς δεν ξέρει από πού να ξεκινήσει… ένα χαρακτηριστικό, όμως, πρόσφατο παράδειγμα ήταν αυτό του συγγραφέως Ν. Πλάτη, που κυκλοφόρησε μετά το… «Ουαλικό λεξικό για το σεξ» κ.ά. λεξικά, το Λεξικό του θανάτου «Presto ο tardi» («Αργά ή γρήγορα») : «Το λεξικάκι που… παίζει με το θάνατο» .  Ο κύριος αυτός έχει σκοπό να είναι παιγνιώδης, έχει σκοπό «να σας εξοικειώσει με το αναπότρεπτο, να σας κάνει να χαμογελάσετε γλυκά (ή έστω κάπως πικρά)». Με άλλα λόγια έχει οπωσδήποτε ως σκοπό τον συνήθη σκοπό της «κοινωνίας του θεάματος», όπως την αναγνώρισαν οι Καταστασιακοί: «να περάσουμε ευχάριστα μια στιγμή»· κάτω δε από αυτό μηδέν, νούλα.

Το highlight, το απαύγασμα της όλης συνέντευξης που παραχωρεί ο σοφός συγγραφέας είναι, νομίζω, ίσως τούτο:

«Ερ: Γιατί πολλούς τους φοβίζει το πέρασμα στην άλλη όχθη;

Απ: Γιατί έχει καλλιεργηθεί από τις θρησκείες και τους παπάδες η ψευδής εντύπωση πως ο θάνατος είναι κάτι σαν ταξίδι. Οπότε, οι περισσότεροι βιώνουμε την ανασφάλεια του ταξιδιού προς άγνωστον κατεύθυνση (συν την αρνητική ψυχολογία, τη στομαχική ανασφάλεια που μας διακατέχει όταν πρόκειται να ταξιδέψουμε). Δεν υπάρχουν ούτε άλλη όχθη ούτε ποτάμι. Οταν πεθαίνουμε τελειώνουν όλα, οπότε περιττεύει κάθε φόβος. Ιδίως γι’ αυτόν που αποθνήσκει. Πεθαίνοντας παύουν όλες οι λειτουργίες του, δεν αισθάνεται απολύτως τίποτα. Είναι υπεράνω κάθε φόβου και πόνου.»

Λάθος πρώτο: Ο πρώτος που μου έρχεται στον νου είναι ο μεγάλος Αμερικανός φιλόσοφος του 19ου αιώνα Ραλφ Έμερσον (πατήστε εδώ για ρητά του). Διότι σε αυτόν αποδίδεται ακριβώς αυτή η φράση που δίνει την εντύπωση ενός ταξιδιού(λέει: «προορισμός»), μάλιστα με έμφαση: «Η ζωή είναι ένα ταξίδι, ο θάνατος είναι ένας προορισμός» (αλλιώς: «Birth is a beginning/and death a destination/And life is a journey»).

Λάθος δεύτερο:  Η Χριστιανική(=Ορθόδοξη) Εκκλησία από την άλλη λέει για τον θάνατο ότι είναι ένας μεγάλος ύπνος. Ο Άγιος Κοσμάς κωδικοποιεί την εκκλησιαστική εμπειρία ως εξής: «Ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος και ο θάνατος ένας μεγάλος ύπνος«. Ύπνος σημαίνει ότι πρόκειται για ένα προσωρινό παροπλισμό, μια ενδιάμεση κατάσταση, στην οποία κανείς βρίσκεται πνευματικά όπου ήταν κατά την στιγμή του θανάτου-κοίμησής του. Εξ ου και τα «κοιμητήρια».

Λάθος τρίτο: Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να πει ότι… σώθηκε μόνος του. Πλην όμως για αυτό υπάρχει η βεβαιότητα μίας καθαρής συνείδησης, η οποία έχει μετανιώσει για όσα λύπησαν τον αγαπημένο και αγαπώντα Χριστό κτλ.. Από την άλλη, υπάρχει, βέβαια, η φοβερή και κακώς εννοούμενη αγωνία ενός ανθρώπου αποχωρισμένου από την πηγή της ζωής, ο οποίος προγεύεται την κόλαση και νιώθει ότι θα καταδικαστεί, χωρίς να σκέφτεται με ταπεινότητα όμως, ότι θα άξιζε κάτι τέτοιο. Αυτό είναι άλλωστε γνωστό από την εποχή του Πλάτωνα, αν το ερευνήσουμε ιστορικά, χωρίς βέβαια να είναι γνωστή η αιτία.

Επίσης, μια που μιλάμε για τις θρησκείες που ανέπτυξαν οι άνθρωποι, ο βουδισμός δεν δέχεται καμιά μετά θάνατον ζωή, αλλά δέχεται τον συνεχή βασανισμό σε αυτήν την ζωή, ώσπου κανείς να περάσει μέσω του διαλογισμού σε μια κατάσταση ανυπαρξίας(νιρβάνα).

Η γενική εντύπωσή μου είναι ότι μιλάμε για δογματισμούς αφόρητους, χωρίς ένα παραμικρό τεκμήριο, εσωτερικό ή εξωτερικό ή κάποιας μαρτυρίας, δογματισμούς που εκπηγάζουν από τον ανθρώπινο φόβο μπροστά στον (νικημένο) θάνατο και την Κρίση. Όμως, έτσι δεν μπορεί να νικηθεί κανένας φόβος.

Ο ίδιος εκείνος που έβαλε ως επίγραμμα στον τάφο του -σαν να ήθελε να το πιστέψει κι ο ίδιος…- το «Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος», δεν πέθανε λέγοντας το τραγικότατο εκείνο «διψώ»;  Δυστυχώς, ο φόβος του θανάτου δεν νικιέται με θεωρίες και φιλοσοφίες και ιδεολογήματα… αλλά μπορεί να νικηθεί μόνο, όπως μας δείχνει η εμπειρία, μόνο από την «πρόγευση των μελλόντων αγαθών». Όταν κυριαρχήσει αυτή η υπέρ αίσθησιν αίσθηση μέσα μας, τότε τίποτε άλλο δεν μπορεί να ζήσει και να την διαταράξει…

Advertisements

Ετικέτες: , , ,

8 Σχόλια to “Για την συνέντευξη του συγγραφέα Ν. Πλάτη ή «η τέλεια αγάπη βάλλει έξω τον φόβο»”

  1. Αθάνατος Says:

    ( Γνώμη μου – σκέψη μου, μετά από αυτό που διάβασα.
    Μερικές φορές, κάτι που ζούμε μας φαίνεται αφόρητο (πχ το να βλέπουν τα μάτια μας αδιανοήτως αναρίθμητες χαζές πενιές.. Αχ..). Σε αυτές τις περιπτώσεις: Υπομονή.
    Όχι: υπομονή=να κάνουμε τα στραβά μάτια. Αλλά: υπομονή =ταπείνωση, αγάπη, δράση, θυσία, κλπ. )

  2. philalethe00 Says:

    @Αθάνατος
    Αθάνατέ μου, καταλαβαίνω τι λες. Και εγώ πολλές φορές αισθάνομαι ότι παρασέρνομαι από ένα υπερβάλλοντα ζήλο. Όμως, αυτό που κυρίως με πειράζει είναι ότι όλα αυτά προβάλλονται ως σπουδαίες κουβέντες σε μια από τις εφημερίδες με την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα και που είναι παράλληλα αξιόλογες, όπως η Ελευθεροτυπία, μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη κριτική, αλλά μετά πολλών επαίνων… Αν αυτό το έλεγε ένας φίλος σε εμένα, θα έκανα πράγματι υπομονή και ταπείνωση, πιθανότατα χαμογελώντας. 🙂

  3. Θνητός Says:

    (Τι σημαίνει να κάνουμε υπομονή και ταπείνωση όταν συνεχώς βλέπουμε όλα αυτά προβάλλονται ως σπουδαίες κουβέντες σε μια από τις εφημερίδες με την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα και που είναι παράλληλα αξιόλογες, όπως η Ελευθεροτυπία, μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη κριτική, αλλά μετά πολλών επαίνων.. Τι σημαίνει να κάνουμε υπομονή και ταπείνωση σε μια τέτοια περίπτωση… ?
    Νομίζω, σε αυτό το ερώτημα ο καθένας απαντά με τον δικό του προσωπικό τρόπο. Για εμένα, υπομονή και ταπείνωση μπορεί να σημαίνει το να σιωπήσω, και να στρωθώ στη μελέτη. Για κάποιον άλλον, μπορεί να σημαίνει το να διορθώσει τα λάθη στα κείμενα των άλλων. Για κάποιον άλλον, το να κάνει υπομονή και ταπείνωση μπορεί να σημαίνει να διορθώσει τις δικές του βλακείες, ή, για κάποιον άλλον, μπορεί να σημαίνει το να διαδόσει την αλήθεια, ή, για κάποιον άλλον, μπορεί να σημαίνει το να δημιουργήσει κάτι δικό του, ή, για κάποιον άλλον μπορεί να σημαίνει το να νοιάζεται για το τι μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους αντί για τι μπορεί να λάβει από τους ανθρώπους.)

  4. Θνητός Says:

    (…Αυτό το γεγονός που περιέγραψες, δηλαδή, να διαβάζουμε στις μέρες μας, ως σπουδαίους ή και εναλλακτικούς ανθρώπους που απλώς αραδιάζουν επιπολαιότητες, και, μάλιστα, σε εφημερίδες με την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα και που είναι παράλληλα αξιόλογες, όπως η Ελευθεροτυπία, μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη κριτική, αλλά μετά πολλών επαίνων, επιθυμώ να το συνδέσω με το παρελθόν, σχετικά με το θέμα: αξία ενός έργου, και αναγνώρισης που τυγχάνει το έργο σε συγκεκριμένο τόπο, κοινωνία, και χρόνο.
    …Αν κάνω λάθος, συγγνώμη. Ο Μοzart, που πέθανε πάμφτωχος, είδε συγχρόνους τους να χαίρουν πολύ μεγαλύτερης εκτίμησης από όσο ο ίδιος. Ο Schubert, πάντα πολύ φτωχός, σχεδόν δεν είδε έργο του να παίζεται από μουσικούς (εκτός από τον ίδιο).
    Η Μαρί Κιουρί έζησε μέσα στο περιβάλλον των αντιζηλων της στο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι, οι οποίοι δεν της παραχωρούσαν ούτε μία αίθουσα της προκοπής, να κάνει τα πειράματά της, και την είχαν σε άθλιες εγκαταστάσεις, την στιγμή που η Αμερική την εκθείαζε. Επίσης, ενώ ζούσε, βιομήχανοι καρπώνονταν πλούτη οφειλόμενα αποκλειστικά στο έργο το δικό της, και τα χρήματα πήγαιναν σε εκείνους, αντί σε εκείνη, ενώ αυτή ερευνούσε απλά για την χαρά της έρευνας, για να οφεληθεί ο κόσμος. Ναι, πιστεύω, την ένοιαζε η οφέλεια του κόσμου. Διότι, για παράδειγμα, μοναχή της, είχε σκεφτεί την ιδέα κι είχε φτιάξει βαν με αυτοσχέδια εγκατάσταση ακτίνων Χ, ώστε να πηγαίνει από νοσοκομείο σε νοσοκομείο να σώζει στρατιώτες, χτυπημένους από σφαίρα.
    Ο Παπαδιαμάντης δεν είδε κανένα έργο του να εκδίδεται σε βιβλίο, και όλοι οι σύγχρονοί του αναγνώρισαν την αξία του μετά τον θάνατο τον Παπαδιαμάντη, ενώ, όταν ο Παπαδιαμάντης ζούσε, δεν έβγαζαν μιλιά.
    Ο Σκαλκώτας, βρέθηκε να ζει στην Ελλάδα, με όλον τον μουσικό κόσμο της χώρας να τον ζηλεύει επειδή ήταν ο πιο ικανός από όλους, και να τον έχουν παραμερισμένο, και χωρίς δουλειά.
    …Η αξία τους δεν έμεινε για πάντα κρυφή. Αναγνωρίστηκε.
    Όσο ζούσαν, δεν είχαν ούτε κατά διάνοια αναγνώριση τόση όση είχαν άλλοι σύγχρονοί τους των οποίων το όνομα και το έργο κανείς δεν θυμάται πια.
    …Απλώς παρατηρώ το γεγονός, χωρίς να χρωματίζω σε αυτό το σχόλιο ούτε με ίχνος συναισθήματος αυτές τις διαπιστώσεις, και με καμμία απολύτως αξιολογική κρίση σχετικά με το τι πιστεύω πως είναι καλό ή όχι, τι πρέπει να γίνεται κλπ.)

  5. philalethe00 Says:

    @Θνητός
    Ευχαριστώ πάρα πολύ και είναι πολύ όμορφα όλα αυτά που γράφεις, πλην όμως νομίζω πως παραγνωρίζεις κάτι βασικό που καθορίζει και την δική μου στάση και την δική μου προσπάθεια.

    Αυτό είναι το εξής: η ισχύς, η δύναμη, η εξουσία που έχει ένα τέτοιο κείμενο. Δεν πρόκειται καθόλου για ένα άνθρωπο τυχαίο, που μας λέει μιαν άποψη, αλλά πρόκειται για μια θέση που διατυπώνεται δημόσια, με αξιώσεις και διαπιστευτήρια πειθούς, διαμόρφωσης γνώμης και κρίσης.

    Ας το θέσω διαφορετικά. Ας πάρουμε τις εξής περιπτώσεις.
    Α)Έρχεται κάποιος άνθρωπος σε εμένα ή ενώ βρισκόμαστε κάπου μου εκθέτει την θέση του, και μου λέει: κοίταξε, εγώ νομίζω ότι οι παπάδες τα φταίνε όλα. Αυτοί δίδαξαν τον λαουτζίκο ότι ο θάνατος είναι κάτι φοβερό, εγώ έτσι πιστεύω.

    Β)Κάποιος από θέση εξουσίας ή από θέση πρωτοκαθεδρίας μου διδάσκει σαφείς θέσεις -χωρίς ερωτηματικά- για τον θάνατο. Λ.χ. ο Νανόπουλος ή ο Πλάτης λέει κάποια επιστημονική ή φιλοσοφική θεωρία για τους φοιτητές του για την διανοητική δραστηριότητα του ανθρώπου και συνεχίζει: μα γιατί πιστεύετε; Είναι φανερό πως η διανοητική δραστηριότητα είναι ηλεκτρομαγνητικά κύματα, άρα, αφού αυτά τελειώνουν με τον θάνατο, τελειώνει και η σκέψη του ανθρώπου. Δεν υπάρχει τίποτα. Όλα είναι ένα ψέμα.

    Είναι κάτι τελείως διαφορετικό, όπως φαίνεται. Ο ένας καταθέτει έντιμα τις απόψεις του, ενώ ο άλλος έχει ΕΞΟΥΣΊΑ και ισχύ και μέσω αυτής καταθέτει, πολλές φορές παραπειστικά και παμπόνηρα, τις απόψεις του που αναβαπτίζει μέσα στην κολυμβήθρα μιας βεβαιότητας, λ.χ. φιλοσοφικής ή «»επιστημονικής»», προσπαθώντας να μορφώσει την κοινωνία σύμφωνα με αυτές.

    Ο πρώτος είναι συμπαθής. Ο δεύτερος πρέπει να υποστεί ενα είδος κριτικής ή αλλιώς ο ακροατής του πρέπει να δεχτεί ένα είδος αντιλόγου, έστω μέσα από ένα ιστολόγιο. Έτσι το αισθάνομαι και το σκέφτομαι εγώ, ελπίζω ότι τώρα έγινα σαφέστερος.

    Πράγματι, υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίστασης σε αυτές τις καταστάσεις και ενέργειες, όπως αυτοί που μας ανέφερες. 🙂

  6. Θνητός Says:

    Ναι, συμφωνώ, θεωρώ πως έχεις πολύ δίκιο, διότι … επηρεάζουμε κόσμο: πχ αναγνώστες ή φοιτητές. «Επηρεάζουμε», και «παίρνουμε στο λαιμό μας» :-(!

  7. πολυλογίες - Θνητός Says:

    Επανέρχομαι πάλι εδώ, σε αυτή την ανάρτηση -του αγαπητού αυτού ιστολογίου- -ανάρτηση η οποία έχει κόσμημα την φράση «η τέλεια αγάπη βάλλει έξω τον φόβο» στον τίτλο- που δείχνει το πώς συνήθως ο άθεος κόσμος σκέφτεται για τον θάνατο, και το τι λέει η εκκλησία για τον θάνατο.

    Μέγεθος Α: το πόσο μεγάλη είναι η ακτίνα επιρροής ενός ανθρώπου. [Ο τάδε μπορεί να έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει τις ιδέες τις οποίες έχει κατά την εποχή των αρχών του 21ου αιώνα η ανθρωπότητα, πχ έχει τη δυνατότητα να καθορίσει τις ιδέες που αοράτως θα διαχυθούν μέσω της εκπαίδευσης και των μμε στην ανθρωπότητα, πχ ένας πλανητάρχης. Ο δείνα έχει ακτίνα πρόσβασης κι επιρεασμού όχι της ανθρωπότητας αλλά του μικρού του περίγυρου ο οποίος περίγυρος μπορεί να αποτελείται από μια χούφτα ανθρώπους χωρίς εξουσία, πχ η κυρά Μαριώ στο κατσικοχώρι.]
    Μέγεθος Β: το πόσο ενδιαφέρεται ατομικά κάποιος να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αλήθεια [υγ. το αξίωμα είναι πως δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε απόλυτα κοντά στην αλήθεια, αλλά μπορούμε πάντα να είμαστε ακόμα πιο κοντά από όσο είμαστε].
    Ο συλλογισμός μου είναι ο εξής:
    Ας πάρουμε την περίπτωση όπου έχουμε χαμηλή τιμή στο μέγεθος Β:

    Αν έχουμε χαμηλή τιμή στο Α, τότε (η άμεση εμπειρία μου μου λέει πως) οι συνέπειες είναι πολύ πολύ άσχημες. Αν, λοιπόν, οι συνέπειες είναι άσχημες στην περίπτωση που έχουμε ΧΑΜΗΛΗ τιμή στο Α, (κρίνω πως λογικά) το ίδιο κι ακοοοόμα περισσότερο άσχημες είναι οι συνέπειες όταν έχουμε ΥΨΗΛΗ τιμή στο Α, όπως πχ στις περιπτώσεις που ανέφερες εσύ στο σχόλιό σου, όπου πχ ένας καθηγητής μιλάει σε αμφιθέατρο μπρος σε ακροατήριο φοιτητών(υψηλή τιμήμεγέθουςΑ), ο οποίος καθηγητής βαπτίζει αναπόδεικτες απόψεις του μέσα σε κολυμπήθρα βεβαιότητας(χαμηλήτιμήμεγέθουςΒ).

    Προσωπικά, για την μέτρηση των κακών αποτελεσμάτων, δίνω μεγαλύτερο βάρος στο Β μέγεθος, σε σύγκριση με το Α μέγεθος.
    [Πιο καταστροφικών συνεπειών μου φαίνεται το να έχει κάποιος χαμηλή τιμή στο Β μέγεθος και μέτρια τιμή στο Α μέγεθος σε σύγκριση με το να έχει κάποιος μέτρια τιμή στο Β μέγεθος και υψηλή τιμή στο Α μέγεθος.
    Η αποκατάσταση της αλήθειας στην περίπτωση που έχουμε χαμηλή τιμή στο Β μου φαίνεται σε γενικές γραμμές εξίσου σημαντική είτε έχουμε χαμηλή τιμή στο Α, είτε μέτρια, είτε υψηλή.
    Το μεγαλύτερο βάρος που δίνω στο μέγεθος Β έναντι του μεγέθους Α, κατά τον λογαριασμό των κακών αποτελεσμάτων, είναι απολύτως υποκειμενική (όχι αντικειμενική) επιλογή.]

    «Το θέμα ΔΕΝ είναι να είσαι γραμματιζούμενος, το θέμα είναι να μην είσαι προκατειλημμένος και εμπαθής». Συμφωνώ απολύτως. Ο καθορισμός της τιμής του μεγέθους Β, στο δικό μου το μυαλό δεν εξαρτάται τόσο από το ΤΙ λέει κάποιος, όσο από το ΠΩΣ το λέει. Δλδ, πολύ περισσότερο φιλαλήθη θεωρώ κάποιον που λέει πως «ν ο μ ί ζ ω πως τα μήλα είναι καμήλες διότι η καμήλα έχει μήλα» και το λέει με τ α π ε ί ν ω σ η, σε σύγκριση με κάποιον που λέει πως «1+1=2», με ύφος χιλίων καρδιναλίων, με απόρριψη οποιασδήποτε άλλης πιθανότητας, με στόμφο κι υπερηφάνεια. Είναι υποκειμενική κι όχι αντικειμενική αυτή η επιλογή μου στον ορισμό της φιλαλήθειας, δηλαδή επιλέγω υποκειμενικά να εφαρμόζω εσωτερικά κριτήρια ενώ θα μπορούσε να είναι το ίδιο σωστό να επέλεγα εξωτερικά κριτήρια και να έλεγα πως έχουμε μεγαλύτερη τιμή του μεγέθους Β όταν κάποιος λέει κοινωνικώς κοινώς αποδεκτά πράγματα, πχ 1+1=2, σε σύγκριση την τιμή του Β όταν έχουμε κάποιον ο οποίος λέει σχιζοφρενικές ασυναρτησίες όπως η παραπάνω με τα μήλα και τις καμήλες.

    Βέβαια, πιο σωστό θα ήταν το να είχα προσεγγίσει εξ αρχής το θέμα συνδυάζοντας το μέγεθος Α με ένα μέγεθος Γ του πόσο ηθικές ή καλές ή θεάρεστες είναι οι επιλογές κάποιου, όπου το μέγεθος Β (διανοητικώς πόσο φιλαλήθης είναι κάποιος) είναι ένα από τα αμέτρητα μεγέθη που μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα του μεγέθους Γ.

    Κι όλοι οι παραπάνω συλλογισμοί είναι γεμάτοι αυθαιρεσίες, ανεξάρτητα από το πόσο σωστούς προσπάθησα εγώ να τους διαμορφώσω.

    Το δίδαγμα που κρατώ είναι.. Ας λέμε τον αντίλογο, με τον τρόπο που επιλέγουμε, όταν κρίνουμε πως πρέπει, όταν καταλαβαίνουμε πως κάποιος σκόπιμα ή άθελά του παραπλανεί ή προπαγανδίζει ή παραπληροφορεί..

    Όσο για τον Πλατη, για να συμφωνήσω πως ‘μάλλον διατυπώνει -αδικαιολογήτως- αφορισμούς απόλυτους’, πρέπει να αναζητήσω περισσότερα στοιχεία για αυτόν ώστε να έχω περισσότερες πληροφορίες, πέρα από την συνέντευξή του, ώστε να σχηματίσω μία άποψη για το ύυυφος με το οποίο διατυπώνει τις απόψεις του.
    Απλώς και μόνο το γεγονός πως γράφει ένα βιβλίο που διαφημίστηκε ή χειροκροτήθηκε και διατυπώνει στη συνέντευξή του πως «μετά τον θάνατο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα» δε μου φαίνεται αρκετό ώστε να θεωρώ πως διατυπώνει δογματισμούς (Πώς γίνεται να ξέρουμε εκ των προτέρων κάτι (την χριστιανική διδασκαλία στην συγκεκριμένη περίπτωση) που δεν ξέρουμε ακόμα; Είναι δυνατόν κάποιος ο οποίος τυχαίνει να είναι συγγραφέας ή καθηγητής να έχει σωστές απόψεις για το ο.τιδήποτε κι είναι δυνατόν να γνωρίζει τα πάντα;).
    Εξάλλου, στην ιστορία της ζωής μου, ΠΡΩΤΑ έγινε το διανοητικό άλμα πως «μετά τον θάνατο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα» και ΜΕΤΑ το διανοητικό άλμα πως η καθαρότητα της συνείδησης, η πνευματική κατάσταση κατά τη διάρκεια της ζωής και στο τέλος της ζωής, έχει συνέπειες στο ‘μετά’ της επίγειας ζωής.

    Λεπτομέρεια μικροσκοπική και μηδενικής σημασίας:
    Από την αρχή δεν είχα καταλάβει τι σχέση έχει το ρητό του Έμερσον με την άποψη του Πλάτη, και γιατί μετράει ως «πρώτο λάθος». Μου φαίνεται εντελώς άσχετο το ρητό του Έμερσον (χαρακτηρίζει τον θάνατο ως σημείο στατικό, ως προορισμό, όχι ως ταξίδι). Και σχετικό να ήταν, μπορεί ο Πλάτης να μην το ήξερε καν, και δε νομίζω οτι το ρητό αυτό είχε επιρροή στην ιστορία των ιδεών, και δε μου φαίνεται πως η πηγή των απόψεων του Πλάτη έχει κάποια σχέση με τον Έμερσον. Εκτός κι αν ο Έμερσον δεν διατύπωσε απλώς μια φράση, αλλά ανέπτυξε ολόκληρη φιλοσοφία για τον θάνατο. Εκτός από τον Έμερσον, δεν έχουν υπάρξει άλλοι, σε λόγιες ή σε λαϊκές παραδόσεις, που να μιλούν για θάνατο-ταξίδι; Μου φαίνεται σα να έχει μετρήσει το ίδιο λάθος δύο φορές.

    Μακάρι να είμαστε όσο γίνεται σε εγρήγορση σχετικά με το πόσο επηρεαζόμαστε από την κοινωνική αναγνώριση, κ την θέση του φορέα μιας άποψης, κ την δύναμη, κ την ισχύ, κ την εξουσία, κ την επισημότητα, στο πόση αξία θα δώσουμε σε μια άποψη. Οι άνθρωποι γύρω μου πιστεύουν πως οι απόψεις τους είναι ΟΙ ΔΙΚΕΣ τους απόψεις (ενώ είναι οι απόψεις της εποχής τους), εγώ μες σε σκότος, τα πάθη θολώνουν την κρίση με μυριάδες τρόπους, οι Άγιοι είναι οι πιο ανεξάρτητα σκεπτόμενοι, ο φωτισμός του νου ειν’ ευχή μου για όλους.

  8. philalethe00 Says:

    @πολυλογίες – Θνητός
    Σε ευχαριστώ για τις ωραίες σκέψεις…
    Σχετικά με τους συντελεστές Α, Β, συμφωνώ απόλυτα, θα έλεγα.
    Για το θέμα του Έμερσον: νομίζω ότι ο Έμερσον λέει κάτι παραπάνω από το ότι είναι ένα ταξίδι ο θάνατος. Λέει ότι ο θάνατος είναι ουσιαστικά εκεί που πρέπει να πας. Και πρέπει να πας εκεί, διότι εύλογα εκεί είναι όλα όσα έχουν σημασία, όσα αξίζουν. Κατά την γνώμη μου, το να πεις κάτι τέτοιο οπωσδήποτε δίνει μια εντύπωση τεράστιας σημαντικότητας στον θάνατο και, για όσους δεν έχουν καθαρή συνείδηση και δεν έχουν εμπιστοσύνη στον Χριστό ακόμη, ανασφάλεια για το ποιος θα είναι ο προορισμός. Ο γέροντας Παΐσιος είχε πει, λ.χ., ότι όσο είμαστε στην ζωή, μπορούμε να δίνουμε εξετάσεις, ενώ δεν υπάρχουν μετεξεταστέοι μετά από όλες αυτές τις εξετάσεις. Και εδώ υπάρχει μια εικόνα στατικότητας, αλλά δεν δίνεται να γίνει αντιληπτή η σημαντικότητα του μετά; «Εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», ό,τι κάναμε τώρα και εδώ, κάναμε…

    Επίσης, ήθελα να πω ότι μια παρόμοια αντίληψη για τον θάνατο υπήρχε σε ένα από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους όλων των εποχών όπως αυτή που αποδίδει στους ‘παπάδες και τις θρησκείες’ επιτιμητικά. Για να μην πούμε για τον Χάρο-Χάροντα και το ταξίδι με την βάρκα του στην Αχερουσία που προϋπόθετε να έχει κανείς τα απαιτούμενα χρήματα(Χαρώνιο). Ο Περικλής Γιαννόπουλος πέθανε-αυτοκτόνησε έχοντας στο χέρι του ένα τέτοιο νόμισμα… Απλώς, εξοργίζομαι και εξανίσταμαι με την απίστευτη εμπάθεια ορισμένων που λογίζονται σήμερα και ως μεγάλοι συμβουλάτορες και ως αξιοδιάβαστοι συγγραφείς… Στην Ελλάδα είχε γίνει επιδημία τα τελευταία 15 -20 χρόνια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: