Ελεγεία και σάτιρες

by

Χρέος ως ποσοστό του Α.Εγ.Π.(Ακαθαριστου Εγχώριου Προϊόντος)-Ελλάδα&ΗΠΑ

   Σήμερα διεξάγεται η έκτακτη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. και συνεπώς την ώρα αυτή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα αποφασισθεί. Έτσι, μπορούμε απρόσκοπτα να συνεχίσουμε την κριτική μας στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής που μόλις προ ημερών υπερψηφίστηκε. Ο τόπος, με αυτή την υπερψήφιση που τόσο ανακούφισε το Βερολίνο, λαμβάνει 12 δισ.ευρώ, με τα οποία μπορεί να τακτοποιήσει ακριβώς τόκους και πληρωμές ληξιπρόθεσμων ομολόγων· είναι άλλωστε δικαιούχοι οι άνθρωποι, μην τους βάλουμε σε στενοχώριες τώρα…


Ίσως από τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στον νου είναι ότι πρόκειται για μέτρα τα οποία συμβαδίζουν θαυμάσια με τις γνωστές και τετριμμένες λανθασμένες παραδοχές («fallacies») του ΔΝΤ και του, ας πούμε, ακραιφνούς καπιταλισμού περί οικονομίας. Όπως μου είχε αποκριθεί δημοσίως κάποιος μαρξιστής καθηγητής οικονομικών σε ερώτησή μου χρόνια πριν (για το αν πληροί καν κριτήρια «επιστημολογικά»), αυτή η «νεοφιλελεύθερη» σχολή οικονομικών έχει επικυριαρχήσει και ενδοπανεπιστημιακά και εκτοπίσει ή αφομοιώσει όλες τις άλλες. Χρήσιμο στοιχείο αυτό και για παρακάτω. Ετσι, στην οικονομία δεν υπάρχει πρόβλημα «αγοραστικής δύναμης», δεν υπάρχει πρόβλημα ανισοκατανομής του εισοδήματος(συντελεστή Gini)· το βασικό πρόβλημα είναι η κυβέρνηση, η ύπαρξή της βασικά. Η κυβέρνηση, πέραν του ότι ενοχλεί με την παρουσία της, είναι σχεδόν εξ ορισμού και πέραν πάσης αμφιβολίας άκρως «διεφθαρμένη»(corrupt), βραδυκίνητη και δυσλειτουργική, άρα πρεπει όχι να διορθωθεί, αλλά να απαλειφθεί. Αν επιλυθεί δε αυτό το ζήτημα, όλα τα άλλα θα λυθούν από μόνα τους· το λέει η επιστήμη και οι ειδικοί. Αν αυτά σας φαίνονται γελοία, τοτε σας συγχαίρω. Αλλά δείτε πώς ορίζουν την ιστορική πραγματικότητα, χωρίς καν να γνωρίζουν οι πιο πολλοί την ιστορία τους, και πώς παρουσιάζονται ως λύση, σαν τους εθνικοσοσιαλιστές στον Μεσοπόλεμο. Όπως έλεγε και ο Μπερντιάεφ, τόσο το ψέμα όσο και η αλήθεια διαδραματίζουν γιγάντιο ρόλο στην διαμόρφωση της Ιστορίας. Ακόμη, βέβαια, έχουμε την εκπώληση της δημόσιας περουσίας· «laissez faire, laissez acheter». Με όλα τα παραπάνω, το γράφημα του Δημόσιου Χρέους έχει αποκτήσει κλίση περίπου 45 μοιρών προς τα πάνω και το επιτόκιο του 10ετούς ομολόγου, τονίζει ο Κρούγκμαν, βρισκεται κοντά στο 17%, όντας 5πλάσιο από το αντίστοιχο αμερικανικό, αλλά όλα αυτά είναι διανοητικά/επιστημονικά επαληθευμένα ήδη· τι αξία έχει η εμπειρική τους επαλήθευση;
Μέσα σε όλα αυτά τα θαυμαστά και ενώ προσωπικά διάβαζα το κείμενο του Ι. Ίλλιτς «το σχολείο ή η ιερή αγελάδα»(στο «να λευτερώσουμε το μέλλον», εκδ. Γραμμή, μτφ. Λ. Ζωγράφου), προέκυψε το ζήτημα της εκ νέου μεταρρύθμισης του, όσο έμεινε, δημόσιου πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο οπως είναι ενοχλεί πολλούς· άλλους δικαίως και άλλους αδίκως. Κάποιοι λένε για τις αφισοκολλήσεις λ.χ. πως δεν είναι «καθώς πρέπει». Δεν κατανοούν καν βέβαια πώς είναι «υγιεία», αλληγορικά, αυτή η αναζήτηση έκφρασης, αυτό το ανήσυχο πνεύμα, είναι προϋπόθεση για ό,τι άλλο έστω και αν πρόκειται απλώς για καλοπροαίρετα «νεανιεύματα». Απλώς τους ενοχλεί το θέαμα και νοσταλγούν τα αποστειρωμένα και ευπρεπισμένα λίαν πανεπιστήμια του εξωτερικού. Θα λέγαμε, λοιπόν, γενικώς ότι η μεταρρύθμιση αυτή έρχεται να περαιώσει το έργο της προηγούμενης. Θα καταργήσει το «φενακισμένο άσυλο», διότι δημοκρατία έχουμε με τέλεια και φιλάνθρωπη πολιτική εξουσία κατά πάντα (και άλλωστε δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να συληθεί) μέσω της «εμβάθυνσης στην έννοιά του». Περαιτέρω δε, θα έχουμε υπακοή στις εντολές του Υπουργείου σχετικά με το περιεχόμενο των σπουδών της κάθε σχολής που πλέον θα «αξιολογούνται».
Τα κριτήρια αξιολόγησης από ό,τι φαίνεται θα είναι -οποία έκπληξη- για την προσαρμογή στην οικονομία, δηλαδή θα υπάρξει κάτι σαν μια (επαν)ενεργοποίηση της «Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας»(ΑΔιΠ). Με άλλα λόγια και σε πείσμα του συνθήματος «έξω οι εταιρείες απ’τις σχολές», η κάθε σχολή θα γίνει μια εταιρεία. Έτσι, θα δει την γλυκύτητα του ανταγωνισμού και του καπιταλισμού. Σε περίπτωση που βρεθεί μεσοπέλαγα αβοήθητη, χωρίς πόρους, υπάρχουν και οι διάφοροι (μεγαλο)καρχαρίες που θα προσφερθούν να την βοηθήσουν. Με άλλα λόγια, θα κάνει έρευνα για σκοπούς που θα ορίζουν αυτοί. Έτσι, πράγματι, θα αποκλειστεί και η μεροληπτικότητα του επιστημονικού και ερευνητικού έργου, πλην βεβαίως του ότι θα έχουμε αύξηση ποσοτική(διότι αυτό μας ενδιαφέρει) της παραγωγής νέων «papers», διότι αυτοί «δεν παίζουν».
Όλα λοιπόν βαίνουν καλώς. Η χώρα επιτέλους κινείται στον δρόμο της προόδου, μακρυά από την συντήρηση των αριστεριζόντων και των λαϊκιστών, καθώς και των μικροσυμφερόντων και των συντεχνιών που το μόνο που θέλουν είναι η βολή τους. Σωστά..;

Σ.φ.: Από το τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής». 🙂
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: