Για την υπερψήφιση Μεσοπρόθεσμου και Εφαρμοστικού: γενικότερη ματιά

by

Λοιπόν, ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης(+1977) τα έγραφε παληά, την δεκαετία του 1960: δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη ή στον Όμηρο, για να δούμε με ιερή συγκίνηση τι σήμαινε ο ένας άνθρωπος για τον άλλον… αλλά αρκεί να δη κανείς τους πατεράδες μας, έλεγε, τι διδαχθήκαμε στην πράξη από αυτούς και πόσο στην εποχή του υπήρχε η «αγριάδα», το «στυγνάζον», όπως το έλεγε αλλού, το να γίνεσαι στυγνός, προς το πρόσωπο κατακριτικός, ωμός, κυνικός, χρησιμοθήρας, συμπληρώνω νοηματικά εγώ… Και επειδή συχνά τα πράγματα κινούνται με ένα τρόπο που μοιάζει γραμμικός, σήμερα έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο που ο ένας για τον άλλον σημαίνει περίπου: «σε χτυπάω, μέχρι που να σου θρυμματίσω το κρανίο, επειδή έλαβα τέτοια εντολή, και επειδή, αν δεν την εκτελέσω, θα απολυθώ, και μετά μάλλον θα είναι δύσκολα για μένα». Είναι κοντά στο «πόλεμος όλων εναντίον όλων».

Όλα αυτά, φυσικά, πρεπει τα συνδυάσουμε και με την ειδωλοποίηση του επαγγέλματος, αυτό που λέει ο μεταφραστής του Ελλύλ «πρωτείο του ποιείν/πράττειν»· δρω όπως νά’ναι, αρκεί να μην μένω στάσιμος(!). Και επειδή αυτό το πρωτείο είναι χαρακτηριστικό της αστικής τάξης από τα πρωταρχικά, μοιάζει ειρωνικό και τραγικό να σκέφτεται κανείς τον μακαρίτη τον (μεγάλο) Κονδύλη που διαμαρτυρόταν για την «καχεξία του αστικού στοιχείου στην νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία». Αυτό συνέβη πριν περίπου 20 χρόνια, αλλά αυτή η εισαγωγή του στην «παρακμή του αστικού πολιτισμού» επανεκδόθηκε προσφάτως, για να μην χάσουμε προφανώς τις ιδέες του και σήμερα θαλερού και ιδιαίτερα επίκαιρου στοχαστή, ειδικώς και γενικώς και καθολικώς.

Όλα αυτά τα παραπάνω έχουν να κάνουν με την ψήφιση από τους 155 του «Μεσοπρόθεσμου», και την ψήφιση του «εφαρμοστικού νόμου», που ψήφισαν οι του ΠΑΣΟΚ μαζί με την βουλευτίνα εκείνη, την κα Παπαδημητρίου, που θυσιάστηκε για τις ιδέες της, καταπώς το δήλωσε και η κα Μπακογιάννη σε συνέντευξή της στο «Βήμα της Κυριακής».

Όσοι δεν ήμασταν ή δεν μπορέσαμε να είμαστε από κοντά νιώσαμε, όμως, την φοβερή ένταση για τα όργανα της καταστολής και τα θύματά τους, γενικά και τελείως προσωπικά. Και πράγματι, ένα ακόμη κομμάτι του puzzle ταιριάζει θαυμάσια στις παρεμβάσεις του ΔΝΤ σε μια χώρα: τώρα, η αστυνομία -προς το παρόν όχι ο στρατός, αν και φραστικά μπήκε και αυτός στο …παιχνίδι, και πριν από τις ρήσεις του κου Παγκάλου, με τα νομιμόφρονα άρθρα του «Βήματος»– χρησιμοποιείται σε πλήρη έκταση και ένταση, ώστε να τσακίσει το ηθικό και το φρόνημα των αντιστεκομένων. Είναι τελείως χαρακτηριστικό το πόσο μεγάλο ποσοστιαία ήταν το ποσό -σε δισ. δολαρίων, λ.χ.- που πήγαινε στην Αστυνομία και στον Στρατό στις περιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής· είναι και ένα από τα ισχυρά, μάλλον, επιχειρήματα για την κήρυξη του χρέους ως παρανόμου. Βεβαίως, τέτοιου τύπου γενιτσαρισμός δεν θα μπορούσε να θεμελιωθεί αλλιώς παρά σε αυτό το πολύ κοντά σε ανοιχτά μηδενιστικό «υπόστρωμα». Σε μια κοινωνία που δεν είναι διαλυμένος ο κοινωνικός ιστός, δεν μπορείς να μιλήσεις, όπως μιλάνε στην Αστυνομία και στα «σώματα ασφαλείας», για επαγγελματισμό και πειθαρχία στην εκθεμελίωση -πράγματι- ενός κινήματος που βασίζεται σε ένα τέτοιο πλήθος κόσμου όπως οι «αγανακτισμένοι»…

Το βέβαιο είναι ότι τέτοια βαριά αμαρτήματα κάνουν την πτώση πιο σφοδρή, πιο βίαιη, την επισπεύδουν, αν και φαίνεται αργόσυρτη· δεν μπορούν καν να κερδίσουν χρόνο ή ο,τιδήποτε σχετικό. Για αυτό ακριβώς και είναι «αψυχολόγητες» οι σχετικές ενέργειες.

Και με την ευκαιρία αυτή: μήπως θα έπρεπε κάποιοι Δεσποτάδες μας να αναθεωρήσουν την στάση τους απέναντι στα ΜΑΤ και στα «σώματα ασφαλείας»; Μπορούν άραγε να νιώσουν, αναρωτιέμαι, το πόσο η (Διοικούσα) Εκκλησία, που ήρθε για να ανατινάξει τον κόσμο και να στήσει καινή κτίση από εδώ και έως την αιωνιότητα, φαίνεται ένα θλιβερό εξάρτημα ενός μισητού και πράγματι τρομερά αξιομίσητου συστήματος; Δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι έτσι οι εχθροί Της, και μάλιστα οι πιο κακοπροαίρετοι, «κερδίζουν» σε όλες τις χονδροειδείς υπερβολές τους και συκοφαντίες τους;

Ειλικρινά θα ήθελα να λέω κοινοτοπίες και τις πιο αφόρητες κοινοτοπίες… Και, αν όχι τώρα, τότε στο μέλλον…  αλλά γιατί φοβάμαι ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο..;

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , ,

Ένα Σχόλιο to “Για την υπερψήφιση Μεσοπρόθεσμου και Εφαρμοστικού: γενικότερη ματιά”

  1. philalethe00 Says:

    Ενδιαφέρον και σίγουρα απόλυτα συναφές(η πρώτη ζεύξη από το «τρομακτικό» που αναρτώ»- ελπίζω να μην το μετανιώσω… 🙂 )… 🙂 http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/2011/07/blog-post_5464.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: