«Ήμασταν τα δάκρυα που έκλαιγε το πάθος…/ήμασταν η θυσία/ήμασταν η εσωτερική φλόγα που δεν θα πέθαινε…»(Red- «Who we are»)

by

«We were the ones who weren’t afraid
We were the broken hearted»

Αυτοί ήμασταν που δεν φοβόντουσαν να σταθούν για το καλό και να το υπερασπιστούν, που δρούσαν όταν πολλοί άλλοι δείλιαζαν -αδιάβλητο πάθος ο φόβος, δεν νικιέται καθόλου χωρίς Χριστό…- , ήμασταν αυτοί που οι καρδιές τους ήταν ραγισμένες· ραγισμένες λόγω του κόσμου που είναι «τόσο κούφιος που σου σπάζει την καρδιά», μα είναι αυτός ακριβώς ο κόσμος για τον οποίον είχε πει Εκείνος ότι δεν μπορείς να γίνεις μαθητής Του, αν δεν τον μισήσεις……

«We were the scars that wouldn’t fade away»

«Ήμασταν τα σημάδια που δεν θα ξεθώριαζαν»· αυτοί των οποίων οι πράξεις θα έμεναν ανεξίτηλες στην μνήμη, αυτοί που θα μιλούσαν με λόγια σκληρά για το κακό σε όλες τις μορφές, αυτοί που θα έλεγαν όλη την αλήθεια σε αυτούς που άπλωναν τα βρώμικα χέρια τους στους άλλους, στους αθώους άλλους, αυτοί που θα γίνονταν σύμμαχοι των αδικημένων που λίγοι πια σκέφτονταν και ακόμη λιγότεροι υπερασπίζονταν ανοιχτά…

«We won’t hide our faces from the light
Eliminate the space between us
It’s who we are
We are forever»

Το φως που φωτίζει κάθε άνθρωπο που γεννιέται στον σκοτεινό, τον «θλιβερό και μελαγχολικό αυτό κόσμο», που θα έλεγε και ο αιώνια χαρμόλυπος εκείνος ‘νεοφανής Άγιος’, μακάρι να μας φωτίσει· και να μας ενώσει. Γιατί είναι αυτά όλα που αληθινά και ειλικρινά θέλουμε να είμαστε· και είμαστε για πάντα, σαν ημιευθεία που εκτείνεται στο άπειρο, απέθαντοι, αθάνατοι.

«We were the tears that passion cried
We were the sacrifice
We were the flame that wouldn’t die inside»

Ήμασταν σαν εκείνα τα δάκρυα που αναβλύζουν μέσα από το πάθος, από τον πιο βαθύ άγιο πόθο, από τον πόθο να πεθάνει ό,τι στοιχειώνει τους άλλους, τους αγαπημένους, ό,τι τους απειλεί, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, ύπουλα ή φανερά, που πληγώνει ό,τι πιο ευγενές ζει -και βράζει- μέσα μας. Ήμασταν η θυσία, η ζωντανή αυτοθυσία, οι επίδοξοι σταυρωμένοι από αγάπη -σαν Εκείνον-, η φλόγα που έκαιγε τόσο δυνατά που περισσότερο πιθανό ηταν να κάψει και να μετουσιώσει τον κόσμο παρά να σβύσει· έμοιαζε αυθεντική σε όλα, ό,τι πιο σωστό, ό,τι πιο καθαρό και αγνό και ζωογόνο· ο προορισμός του ανθρώπου, ο Παράδεισος, που βρίσκεται εντός μας

********************************************************

Who we are -Red(Στίχοι)

We were the ones who weren’t afraid
We were the broken hearted
We were the scars that wouldn’t fade away
How did we let go
how did we forget that we don’t have to hide
We won’t believe the lies again
We won’t be paralyzed

We can be who we are
Now we are alive
We can fight they cannot contain us
It’s who we are
We are undying
We are forever

We won’t hide our faces from the light
Eliminate the space between us
It’s who we are
We are forever
It’s who we are

We were the tears that passion cried
We were the sacrifice
We were the flame that wouldn’t die inside
How did we go wrong
We will not forget
We will not be left behind
We won’t give up the fight again
We won’t be denied

We can be who we are
Now we are alive
We can fight they cannot contain us
It’s who we are
We are undying
We are forever

We won’t hide our faces from the light
Eliminate the space between us
It’s who we are
We are forever
It’s who we are

We will never die
We will never die
We will not deny
Now we are alive

We can be who we are
Now we are alive
We can fight they cannot contain us
It’s who we are
We are undying
We are forever

We won’t hide our faces from the light
Eliminate the space between us
It’s who we are
We are forever
It’s who we are

Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , ,

Ένα Σχόλιο to “«Ήμασταν τα δάκρυα που έκλαιγε το πάθος…/ήμασταν η θυσία/ήμασταν η εσωτερική φλόγα που δεν θα πέθαινε…»(Red- «Who we are»)”

  1. philalethe00 Says:

    Λοιπόν, συμπληρωματικά, οι Red είναι χριστιανικό (δυστυχώς όχι Ορθόδοξοι, ακόμη) συγκρότημα, χριστιανικό ροκ/ μέταλ. Εγώ αρέσκομαι να τους σκέφτομαι συχνά ως (άγια) «οργισμένους Χριστιανούς». 🙂 Ο τίτλος του τελευταίου τους δίσκου είναι δανεισμενος από τον πολύ γνωστό αμερικανό Χριστιανό λογοτέχνη C.S. Lewis. (Να γιατί δεν θα μας τους μάθουν ποτέ εδώ. 😀 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: