Οι άκαπνοι, οι βολεμένοι, οι προσκυνημένοι, οι «εξυπνοι» συμβουλάτορές σου

by

Χωρίς να μου το πεις, σαν να το ξέρω ήδη, γιατί το βλέπω στα μάτια σου και στο πρόσωπό σου, στην πληγωμένη αθωότητά σου. Είσαι προδομένος και προδομένη. Αυτοί που έλεγαν λόγια μεγάλα, εύκολα, βεβιασμένα, σαν γίγαντες παραφουσκωμένους -και σαν κλόουν σε περιοδεύον τσίρκο-, γελάνε και χαζογελάνε πίσω -ή και μπροστά- από την πλάτη σου, αγκυροβόλησαν επί του καναπέως και αποδείχτηκαν υποκριτικότεροι και των Φαρισαίων ακόμη.

Οι μεγάλοι συμβουλάτορες, οι φαφλατάδες, οι αποθαρρυντές, οι «φιλελεύθεροι»…  Σου θυμίζουν εκείνο τον στίχο του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «μην ακούς[]/τους καλούς, τους  «έξυπνους»/τους προσκυνημένους/[]/κι οι λεβέντες και οι άντρες/μ’αίμα βάψανε τις μάντρες».

Και τώρα δεν ξέρεις τι να υποθέσεις. Να τους περιφρονήσεις; Να τους «φτύσεις»; Να τους «μισήσεις»; Έχεις λογισμούς ποικίλους…

Αν ποτέ ήθελες να με ακούσεις να σου πω και εγώ τα δικά μου, θα σου έλεγα κάτι τέτοιο: Μην τους μισείς… «Η καλλιτέρα εκδίκησις ειναι η συμπάθεια», που έλεγε και ένας ποιητής. Δες μέσα από τα μάτια τους. Δες πώς εξαπατήθηκαν. Προσπάθησε και διδάξου, αδερφέ μου,  από αυτό, να χαρείς… Τα μαθήματα τα παίρνεις και από τα χειρότερα παραδείγματα… Καρπώνεσαι το αγαθό εξ αντιθέτου, όπως από την σαθρότητα του πλατωνισμού καρπώθηκαν οι 3 Ιεράρχες ακόμη μεγαλύτερη βεβαιότητα για την υπεροχή της χριστιανικής διδασκαλίας, το θυμάσαι…;

Αχ, αυτός που μισεί, φίλε μου, είναι αδύναμος, μένει στην αδυναμία, πολλές φορές τείνει να ομοιωθεί με αυτόν που μισεί· ο Μπερντιάεφ το έλεγε ως «ψυχολογικό νόμ0», όπως ο προλετάριος τον αστό, που είναι «αδελφοξάδελφοι». Αυτός που μισεί χάνει το δίκηο του, και χάνει την καθαρότητά του, την ειρήνη του, χάνει το Πνεύμα, καταλερώνεται ψυχικά· και υποφέρει.

Το ξέρω ότι το ψέμα και το άδικο σε σφίγγει σαν θηλιά, ότι νιώθεις παντού ξένος, όπως μου λες, ξέρω ότι διψάς για δικαιοσύνη, αλλά, όμως, δες πώς ο Χριστός κατέληξε να αφήνει να Τον ραπίζουν και να Τον καταδικάζουν με τα πιο γελοία ψέματα… δες πώς ο Σωκράτης ήπιε συνειδητά και ατάραχος το κώνειο ως έκφραση ευγνωμοσύνης του λαού των Αθηνών… η σιωπή Εκείνου και η ανοχή του σοφού έχουν ένα μυστηριώδες νόημα και ένα βάθος, μια ανωτερότητα προπάντων, και ένα βλέμμα μακροπρόθεσμο που αρκείται στην Χάρη βραχυπρόθεσμα. Μην μου θέλεις, άρα, να δικαιωθείς από τώρα… Αλλά παράλληλα προσπάθησε να δικαιώσεις όσους αδικούνται…

Advertisements

Ετικέτες: , , , ,

2 Σχόλια to “Οι άκαπνοι, οι βολεμένοι, οι προσκυνημένοι, οι «εξυπνοι» συμβουλάτορές σου”

  1. cummulus Says:

    «….αγκυροβόλησαν επί του καναπέως…»
    Εὐρηματικότατο!

  2. philalethe00 Says:

    @cummulus
    Χριστός ανέστη! Ευχαριστώ πολύ!!! Είναι γεγονός ότι σήμερα αναθυμόμουν αυτό ακριβώς το απόσπασμα και μου «έρχονταν» πράγματι εντονότατα γέλια… 😀

    Με την ευκαιρία, να τονίσω ότι δεν αναφέρομαι σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο,αλλά έχω συλλέξει και «αξιοποιήσει» στοιχεία πραγματικά από διάφορα πρόσωπα. Άρα, μπορώ να πω ότι τυχόν ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις μπορεί να είναι ή να μην είναι συμπτωματική. 🙂 Αυτό που προσπαθώ να αποφύγω κυρίως είναι η αυτοαναφορά (αν και όλες αυτές οι συμβουλές γράφονται και προς τον εαυτό μου, και προς ιδίαν ωφέλεια)· αυτό θα ήταν πράγματι καταστροφή… Τώρα, εχμ, το πόσο τα καταφέρνω όλα αυτά…… 🙂

    Ειλικρινά ευχαριστώ… και ‘καλή συνέχεια’ σε όλους…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: