Χρεωκοπία ιδεών

by

Όπως ίσως θα ξέρουν οι πιο μελετημένοι αναγνώστες της «Χ», ουδέποτε οι πρωτομάστορες του νεοφιλελευθερισμού και του μονεταρισμού -που σε μια εκδοχή του εφαρμόζεται εδώ και τώρα με το ΔΝΤ, όπως είπαμε και άλλοτε- έβλεπαν το λάθος στις αιματηρές μισθολογικές περικοπές, στις αποκρατικοποιήσεις που εκτόξευαν τις τιμές των σχετικών αγαθών σε πολλαπλάσια επίπεδα, και σε όλα τα συναφή. Πάντα, το λάθος ήταν ότι όλα αυτά δεν γίνονταν στο τέλειο, δεν γίνονταν στο ακέραιο. Δηλαδή, λ.χ., να είναι δημόσια η αστυνομία, ο στρατός και η δικαιοσύνη· και μόνο, όλα τα άλλα ιδιωτικά αυστηρά. Και πρώτος διδάξας ήταν ο περιβόητος -και κοσμαγάπητος πράγματι- Milton Friedman. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους πρωτομάστορες του «εκσυγχρονισμού» όμως. Η ελληνική κοινωνία δεν εκσυγχρονίστηκε αρκετά, λένε και μας διδάσκουν με, άνευ ετέρου, αξιοθαύμαστο νεύρο και παρρησία· αυτή είναι η πηγή των δεινών. Η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος είναι περίπου «ανατολίτικα», ό,τι και αν αυτό σημαίνει, και αυτά όλα φταίνε για την σημερινή κατάντια. Δεν γίναμε Ευρωπαίοι, που είναι ο (ορθολογιστικός) καημός του εκσυγχρονιστή από την δεκαετία τουλάχιστον του 1950. Αυτά λένε και αυτά παρακολουθούν, όσοι δεν την πέταξαν από κάποιο παράθυρο ακόμη, στην αγαπημένη μας τηλοψία οι συνέλληνές αδελφοί μας, παράλληλα διαμαρτυρόμενοι για την επικυριαρχία του «λαϊκισμού», όντας και σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, σαν τον Λένιν και τον Πλεχάνωφ δηλαδή, το 1910. Σαφέστατα, και ρητά ακόμη, αστοί όντες, κάνουν κριτική στην μικροαστική κουλτούρα, που μάλλον τους εξάπτει.
    Το πρόβλημα σε όλα αυτά δεν είναι βέβαια η παρρησία· ο θαρραλέος λόγος, σωστός ή τελείως λάθος, είναι αυτό που θαύμαζε και επαινούσε, αν δεν απατώμαι, ακόμη και ο δικός μας Βασίλειος ο Μέγας στον Διογένη τον Κυνικό. Απεναντίας, όπου υπάρχει, η συνέπεια προς τις αρχές κάποιου είναι και επαινετέα και προϋπόθεση μεταστροφής προς την αλήθεια, μετάνοιας θα λέγαμε. Το πνεύμα του Αντιχρίστου ζει στους μέτριους ομολογητές, όπως λέει και ο π. Σεραφείμ Ρόουζ, και όχι στους μεγάλους αρνητές, τους ‘ψυχρούς’, όπως ο Νίτσε, που κήρυσσε με νοσταλγία την αναζήτηση του Χριστού. Ο Λένιν, ο Χίτλερ στην ακραία περίπτωση, ο Φρίντμαν υπήρξαν από συνεπείς και μονοκόμματοι στις επιδιώξεις και αρχές τους τους έως και σαγηνευτικοί ρήτορες, κατά ευρεία ομολογία. Το πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για τελείως εκτός πραγματικότητας και καλού (σαν να λέμε «υπερβατικής πραγματικότητας», θεϊκής αν προτιμάτε) θέσεις, θέσεις που τους δόθηκε πεδίο εφαρμογής και ‘εις κατάχρησιν ασέλγειας’ στην, πρόθυμη εν μέρει, όντως, παραζαλισμένη ελληνική κοινωνία. Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, παρ’ολίγον σύμβουλος της παρούσας προοδευτικής διακυβέρνησης του τόπου, το είχε επισημάνει σε ένα αμετάφραστο βιβλίο του για την παγκοσμιοποίηση: αυτό που τον χώριζε από τους ακολούθους του ΔΝΤ, του ΠΟΕ, της Παγκόσμιας Τράπεζας ακόμη, τους ακραίους νεοφιλελεύθερους δεν ήταν μια άρνηση κάποιων στοιχείων ή η άρνηση του πώς προέκυψαν κάποιες καταστάσεις, αλλά ήταν μια διαφορά αρχών. Για τον Φρίντμαν, και τώρα προφανώς το ΔΝΤ, η με κάποιο τρόπο οριζόμενη ελευθερία ήταν το πρώτο, το απαραβίαστο υπό οποιαδήποτε συνθήκη· ο προστατευτισμός για την ανάπτυξη της εγχώριας βιομηχανίας ήταν περίπου μια κοσμική αμαρτία κοκ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όπως ταπεινά νομίζω, ότι ο Φρίντμαν -και οι διδακτορικοί του φοιτητές- μιλούσε για «θαύμα της Χιλής», για να πάρω μια τελείως ακραία περίπτωση, μέχρι και πριν να «συγχωρεθεί». Ο Φρίντμαν δεν έβλεπε την (διαφορά στην απόλυτη) φτώχεια ή τις τιμές των ιδιωτικοποιημένων αγαθών που θα κατένεμε ορθολογικά ο ελεύθερος ανταγωνισμός, έβλεπε απλώς ότι εφαρμοζόταν η «ελεύθερη οικονομία», μετά μάλιστα από ένα ισχυρό σοκ, που προκάλεσε η ανατροπή και βίαιη θανάτωση του ‘μαρξιστή’ και μέλλοντα ‘αντιδημοκράτη-δικτάτορα’ (κατά την CIA) Σ. Αλιέντε.

Δυστυχώς, ο εύπιστος, αλλά όχι και τόσο «πιστός» πια (εκσυγχρονισμού ένεκεν), ελληνικός λαός δεν έχει κατανοήσει τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά τα ιδεολογήματα που επιθυμούν κάποιοι να του εμφυτεύσουν χωρίς να τον ‘φέρουν σε λογαριασμό’, να καταλάβει πρώτα το γιατί. Η Ευρώπη των εξευρωπαϊστών δεν είναι «μήτε σκιά σκιάς» της όντως Ευρώπης -δεν αξιολογώ· ο (‘καπιταλιστικός’, όπως συμπληρώνεται, νομίζω, πολύ σωστά) εξορθολογισμός τους βεβαίως είναι μια τελείως ξέχειλη έννοια που εν προκειμένω έχει την συνδήλωση ότι η κοινωνική προστασία είναι μια φιλοσοφική-μεταφυσική και όχι επιστημονική έννοια, όπως το αναφέρει χαρακτηριστικά και ο καθ. Rene Passet στα βιβλία του· ο εκσυγχρονισμός είναι απλώς ένας χυδαίος εκδυτικισμός, θανόντος ήδη, εδώ και δεκαετίες και πιο πολύ, του λεγόμενου ‘δυτικού πολιτισμού’. Η Ευρώπη που εννοούν δεν είναι η Ευρώπη της Δανίας και του Κίρκεγκωρ, η Ευρώπη της Σουηδίας και του (σοσιαλδημοκράτη νομπελίστα οικονομολόγου) Μίρνταλ, ακόμη η Ευρώπη του Πολωνού πατριώτη Ρομαντικού Σοπέν, είναι η Ευρώπη του αστισμού κατά τον Ν. Ψαρουδάκη, που ήταν προσηλωμένος, κατά τον Ζ. Ελλύλ, στον «Ρουσσώ, τους Εγκυκλοπαιδιστές και τους [σημ.: καπιταλιστές] οικονομολόγους. Και φοβάμαι ότι εδώ θα είχε δίκαιο ο Αλτουσσέρ και άλλοι ακόμη που προηγήθηκαν, αν έλεγε ότι το οικονομικό στοιχείο είναι όντως το επικαθοριστικό πάνω στο ιδεολογικό, γιατί πρόκειται για ιδεολογίες βγαλμένες από τα (ακόρεστα) πάθη της πλεονεξίας, της κερδομανίας, της Revanche, όπως ονομάστηκε, του Κεφαλαίου. Η επιστήμη, ο Ορθός Λόγος κ.ά. τέτοια ειδωλοποιημένα αστικά κατάλοιπα πράγματι χρησιμοποιούνται, για να δικαιολογήσουν την καταδυνάστευση των φτωχών, είναι «δυναστείας επίκουρα», όπως θά’λεγε ο άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος για τους κοσμικούς νόμους.

Ως πότε; Μα μέχρι να ενσαρκώσουμε εμείς που είμαστε το σώμα Του τον Χριστό. Γιατί όσο οι από έξω θα βλέπουν την ίδια σύγχυση, κακομοιριά και λιποψυχία σε εμάς τους «ευαγγελισμένους» εσωτερικά, τότε θα μένουν βουλιαγμένοι στην υλιστική στρούγκα, θα τρώνε λωτούς, για να «ξεχνούν» την καταδίκη της συνείδησής τους και γιατί ήρθαν εδώ να ζήσουν. Ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί και μη, πως να σας το πω, δεν είναι Ιδέα, ούτε ευγενής ιδεολογία, αλλά είναι ανήσυχο φως, που καίει και «πληγώνει απαλά με αγάπη» δια βίου όσους Του επιτρέψουν την είσοδο· ειλικρινά όμως…

Σημ.φιλ.: αναδημοσίευση από τρέχον φύλλο «Χριστιανικής», φ. 834.
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , ,

5 Σχόλια to “Χρεωκοπία ιδεών”

  1. philalethe00 Says:

    Να και κάτι ακόμη ιδιαίτερα ενδιαφέρον και αξιόλογο, όπως νομίζω… 🙂 :

    Κυριακή, 17 Απριλίου 2011
    Αδίστακτοι εχθροί του λαού

    Εξαιρετικά επικίνδυνη για τους έλληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους αλλά και για τη χώρα γενικότερα αποδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τη λυσσαλέα αντιλαϊκή πολιτική της. Με εξαίρεση τις «κυβερνήσεις» των δοσίλογων κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της πατρίδας μας, ποτέ άλλοτε ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ακολουθήσει στον οικονομικοκοινωνικό τομέα τόσο υστερικά εχθρική προς τα λαϊκά συμφέροντα πολιτική.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

    Ωχριά ως και ο Κ. Μητσοτάκης σε αντιλαϊκότητα σε σύγκριση με την κατάπτυστη από τους Έλληνες, αλλά υπέροχη σε αποτελεσματικότητα για τους πιο επιθετικούς κύκλους του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ! Η πάση θυσία ανατροπή αυτής της κυβέρνησης όσο το δυνατόν νωρίτερα αποτελεί μονόδρομο για τους εργαζόμενους. Τέτοια …αφιονισμένα σκυλιά του κεφαλαίου σαν τη νεοφιλελεύθερη «πολιτική συμμορία» της κυβέρνησης Παπανδρέου δεν έχει ξαναγνωρίσει ο τόπος! Αδίστακτοι πολιτικοί απατεώνες εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό και εξελέγησαν δημοκρατικότατα με πανηγυρικό τρόπο, κάνοντας τα εντελώς μα εντελώς αντίθετα σε όλα τα κρίσιμα θέματα από όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά. Γαντζωμένοι τώρα με νύχια και με δόντια στην εξουσία, δεν πρόκειται να φύγουν με τίποτα πριν από τη λήξη της θητείας τους το φθινόπωρο του 2013, αν δεν τους διώξει ο λαός με τις κινητοποιήσεις του, με αλλεπάλληλα κύματα μαχητικών διαδηλώσεων. Ζητιάνους θα καταντήσουν όλους τους έλληνες εργαζόμενους, αν ολοκληρώσουν τη θητεία τους. Ούτε νερό δεν θα μπορούμε να έχουμε σε επάρκεια σε λίγο για να πλενόμαστε, ούτε ηλεκτρικό ρεύμα για να φωτιζόμαστε και να λειτουργούν τα κλιματιστικά, καθώς αυτή η κυβέρνηση Παπανδρέου ξεπουλάει ακόμη και την ΕΥΔΑΠ και τη ΔΕΗ, γυρίζοντας την Ελλάδα στις δεκαετίες του 1930 και του 1950, τότε που ρεύμα και νερό στην Αθήνα πούλαγαν οι ξένοι!

    Όλη τη χώρα σκοπεύει να πουλήσει το ΠΑΣΟΚ. Τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης Παπανδρέου θα φύγουν ζάπλουτα στο εξωτερικό αμέσως μόλις πέσει, καθώς ούτως ή άλλως η πολιτική τους αποστολή έχει σχεδιαστεί για να ολοκληρωθεί σε μία και μοναδική θητεία. Στόχος του Παπανδρέου δεν είναι να επανεκλεγεί γι’ αυτό και δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να παραιτηθεί από μόνος του, παρά τα σχετικά σενάρια που έρχονται και επανέρχονται για πρόωρες εκλογές. Αν δεν οργανωθεί κοινοβουλευτική συνωμοσία στους κόλπους των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ή αν δεν σαρωθεί η κυβέρνηση από εξέγερση του ελληνικού λαού, ο πρωθυπουργός θα εξαντλήσει μέχρι και την τελευταία μέρα της θητείας που του παρέχει το Σύνταγμα. Εκτός φυσικά αν αποφασίσει ή του πουν ότι πρέπει να φύγει νωρίτερα, αφού οι πάντες γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγει το ΠΑΣΟΚ όχι με κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, αλλά ούτε καν πρώτο κόμμα σε περίπτωση εκλογών μετά το καλοκαίρι, όσο αντιπαθής και αν παραμένει στο λαό η περίπτωση δεξιάς κυβέρνησης.
    Μέσα στο κόλπο της διακυβέρνησης Παπανδρέου είναι και η χρεοκοπία της χώρας. Ο τρόπος και η στιγμή που θα γίνει αυτή, θα εξαρτηθεί τόσο από τις εντολές από το εξωτερικό όσο και από τα κερδοσκοπικά συμφέροντα, ώστε να εξασφαλίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου το μέγιστο δυνατό κέρδος τόσο για τους ξένους και έλληνες κερδοσκόπους όσο και για τους έλληνες πολιτικούς συνεργάτες τους. Η κυβέρνηση θα μεθοδεύσει τη χρεοκοπία κατά τέτοιο τρόπο ώστε να περάσουν οι ελληνικές τράπεζες υπό τον έλεγχο ξένων τραπεζικών κολοσσών, καθώς αυτή είναι η ιστορία που θα φέρει και τα πολύ χοντρά λεφτά. Το σημαντικότερο για τον κόσμο όμως είναι ότι η χρεοκοπία θα μεθοδευτεί έτσι ώστε να χρεοκοπήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία στη χώρα μας. Αυτό θα οδηγήσει σε νέο, ενδεχομένως και δραματικό περιορισμό των συντάξεων, ενώ παράλληλα θα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την ιδιωτικοποίηση της ασφάλισης και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Με τις πασίγνωστες πλέον δηλώσεις του γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην εφημερίδα Ντι Βελτ, όπου ουσιαστικά είπε ότι τον Ιούνιο, σε ενάμιση μήνα, θα κριθεί βάσει «λεπτομερούς ανάλυσης» της ΕΕ και της ΕΚΤ η πιστοληπτική αξιοπιστία της Ελλάδας, άφησε για πρώτη φορά ανοιχτό το Βερολίνο το ενδεχόμενο κήρυξης της Ελλάδας σε χρεοκοπία πριν από το 2013, όπως ήταν μέχρι τώρα η επίσημη γερμανική γραμμή.

    Καθώς οι γερμανικές, οι γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες ξεφορτώνουν στην ΕΚΤ τα ελληνικά, ιρλανδικά και πορτογαλικά ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους, φαίνεται ότι αυξάνουν την πίεση να επιταχυνθεί η χρεοκοπία των περιφερειακών χωρών της ΕΕ, ώστε να φορτωθούν όλο το βάρος της αναδιάρθρωσης του χρέους οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης, οι ντόπιες τράπεζες των τριών χωρών και τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Οι γερμανικές, γαλλικές και άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες γνωρίζουν άριστα ότι σε περίπτωση αναδιάρθρωσης και πρωτίστως «κουρέματος» του ελληνικού, ιρλανδικού και πορτογαλικού δημόσιου χρέους σήμερα και οπωσδήποτε πριν από τον Ιούνιο του 2013, οι ίδιες θα υποστούν μικρότερες ζημιές από όσο αν η αναδιάρθρωση γίνει μετά από εκείνη την ημερομηνία. Αυτό επειδή οι ηγέτες της ΕΕ έχουν ήδη αποφασίσει πως από τον Ιούνιο του 2013 και πέρα θα συμμετέχουν οπωσδήποτε στις ζημιές και οι ιδιώτες επενδυτές.
    http://www.prin.gr/2011/04/3.html

    «…I want to push it beyond a piece of protest/ I want to speak in a language that they’ll understand», όπως λένε και οι Muse… 😀

  2. lefterisgeorgouletis Says:

    Πού βλέπεις όμως την εναλλακτική φιλαλήθη; Στον κρατισμό; Στην κοινοτική οργάνωση; Το δεύτερο θα ήταν μια καλή εναλλακτική λύση αν δε μας είχε ξεριζωθεί μέσω της αστυφιλίας η ανάλογη νοοτροπία. Προσωπικά περιμένω μικρότερο ρόλο του κράτους στα της οικονομίας και όχι μόνο, ό,τι άλλο και αν μας επιφυλάσσει το μέλλον.

    Ή αλλιώς, «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς Έλληνα». Όταν φτύνεις τον ουρανό, μην παραπονιέσαι στη βαρύτητα που τελικά καταλήγεις να φτύνεις το ίδιο σου το πρόσωπο. Το ήξερες απ’ την αρχή ή έστω θα έπρεπε να ήσουν «πονηρός σα φίδι» και να το ξέρεις…

  3. philalethe00 Says:

    @lefterisgeorgouletis
    Λευτέρη μου, κατ’αρχάς σε ευχαριστώ για την επίσκεψη για το ωραίο σχόλιο…! 🙂 Προσωπικά, έβλεπα και βλέπω την τελειωτική λύση στην κοινοτική οργάνωση, όπως πολύ ωραία το λες, με μια ουσιαστική κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα κοινά παραγωγικά και τεχνικά μέσα, που, όπως θα έλεγε και ο π. Μεταλληνός σε ένα προ 20ετίας και πλέον κείμενό του, αποτρέπει τον κίνδυνο -που σε ένα καπιταλιστικό σύστημα είναι απλώς ο τρόπος λειτουργίας του- της συσσώρευσης/εκμετάλλευσης/αρπαγής(κατά τον Απ. Παύλο-Πατέρες).

    Βεβαίως και δεν θα ήθελα την κρατικοποίηση, αλλά την κοινωνικοποίηση και την αυτοδιαχείριση, ας το πούμε έτσι. Όπως άλλωστε λειτουργούσαν και οι ελληνικές και οι ρωσικές κοινότητες. Αυτό είναι βέβαια το μακροπρόθεσμο σχέδιο. Ως τότε, μπορούμε να προχωρήσουμε σε ΕΛΕ(Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του χρέους), μονομερές, όπως η Αργεντινή, κούρεμα χρέους, επιθετικές διαπραγματεύσεις κτλ. Κάτι έλεγε για αυτό ακόμη ο πρόεδρος των Κρατικών Γερμανικών Τραπεζών, από ό,τι έμαθα πρόσφατα…(!) 🙂

    Οπότε, συμφωνούμε εν μέρει. 🙂

    Σίγουρα, είναι και οι συνέπειες της όλης μας πορείας αυτές. Αυτό που θα λέγαμε και θεία οργή. Είναι το απαύγασμα της Μεταπολίτευσης, του παρτακισμού και όλων των συναφών που μας κληροδότησε αυτή η υπέροχη γενιά. 😀
    (Δεν γενικεύω…)
    Καλή συνέχεια και καλή Ανάσταση!!!

  4. lefterisgeorgouletis Says:

    Αυτό το ζήτημα του «επαχθούς χρέους» δε νομίζω ότι έχει τύχη. Οι κυβερνήσεις από το 1974 κι εξής έχουν τυπική κοινοβουλευτική νομιμότητα (άλλο αν ήταν ασυνεπείς στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις) και αυτό από μόνο του κάνει σχεδόν αδύνατο το χαρακτηρισμό του χρέους ως «επαχθούς»: συνήθως έτσι χαρακτηριζόταν χρέος ή κομμάτι χρέους δικτατοριών ή μοναρχιών που μετετράπησαν σε κοινοβουλευτικά ή σοσιαλιστικά καθεστώτα. Γι’ αυτό και δε νομίζω ότι μια ΕΛΕ θα «μας σώσει». Άσε που, αν υπάρξει τέτοιο προηγούμενο, θα έχουμε καταιγισμό σβησίματος χρεών από όλες τις χώρες με προβλήματα «εξυπηρέτησής» του (ακόμα μια λέξη που λέει πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει όσον αφορά την έννοια του χρέους!). Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να επιτραπεί. Για να μην αναφερθώ στην άκαιρη σύγκριση με μια χώρα με ασταθές κοινοβουλευτικό καθεστώς, πετρελαιοπαραγωγός, με ισοσκελισμένο ισοζύγιο πληρωμών και κατώτερη ποιότητα ζωής όπως είναι ο Ισημερινός!

    Στα υπόλοιπα πχ επιθετικές διαπραγματεύσεις, είμαι μέσα. Δεν πρέπει να απαιτούμε η κυβέρνηση να συμπεριφέρεται όπως η αίρεση των Circumcelliones που παρακαλούσαν να υποστούν μαρτύριο για να κερδίσουν τη θεία χάρη!

    Φαντάζομαι είσαι στην ακολουθία των 12 Ευαγγελίων τώρα 🙂 . Καλή συνέχεια φιλαλήθη!

  5. philalethe00 Says:

    @lefterisgeorgouletis
    Ευχαριστώ για την ανταπάντηση! 🙂
    Λοιπόν, όσο έχω διαβάσει για την ΕΛΕ, που προτείνει η οργάνωση εκείνη, η Jubilee Debt Campaign, ενώ έχει εφαρμοστεί από Ισημερινό, Νεπάλ και Παραγουάη, μου φαίνεται ότι όντως δεν ξέρουμε σίγουρα, αλλά είναι μια διέξοδος. Ξέρω από το βιβλίο και τα άρθρα της Ναόμι Κλάιν, αλλά και άλλων, ότι πράγματι πρόκειται για μια λύση που απαιτεί πυγμή για να απαιτηθεί και πολιτική βούληση. Λ.χ. υπήρξαν πράγματι κεκραγμένες -που λέω και εγώ, καμιά φορά 😀 -δικτατορίες στην Λατινική Αμερική που δεν σβύστηκαν χρέη δισεκατομμυρίων παρά το ότι ένα τεράστιο ποσοστό τους χρησιμοποιήθηκε για την καταστολή, δηλαδή για τις δαπάνες του στρατού και της αστυνομίας. Έχει διεξαχθεί μια μεγάλη συζήτηση για το θέμα μέσα από στήλες εφημερίδων και εκπομπών, στην οποία συμμετείχε και η πατριωτική αριστερά μας εν πολλοίς… Ένα ενδιαφέρον αρθρίδιο είχα διαβάσει στην εφ. Ρήξη, αλλά και το ιστολόγιο Μανιτάρι του Βουνού και η Αποικία (βλ. εδώ παραπανω) αναδεικνύει την άλλη άποψη.
    Πάντως, είχα την εντύπωση ότι το χρέος ονομάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις ως «απεχθές» -είναι βέβαια και επαχθές χωρίς καμιά αμφιβολία… 🙂 Κάτι ανάλογο ή σχετικό, κάπως, με το «κράτος-αλήτης», όπως λέγεται στην σχετική ορολογία ή failed state, σκέφτομαι…\

    Το πρόβλημα με την κυβέρνηση δεν είναι ότι θέλει η …ίδια να υποστεί μαρτύριο… αλλά θέλει να υποστούν οι άλλοι, και μάλιστα Α Κ Ο Ύ Σ Ι Ο μαρτύριο… 😀

    Πράγματι τότε ήμουν στην ακολουθία αυτή, αλλά είναι του συρμού εδώ που τα λέμε… 😀

    Ευχαριστώ πάρα-πάρα πολύ, Λευτέρη!.. Καλή συνέχεια, ό,τι καλό!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: