«Τίποτα που να θεωρείς ιερό, τίποτα που να πιστεύεις…η ζωή σου είναι μια αντίφαση… ενώ θριαμβεύεις πάνω στην χειραγώγηση…»

by

Αυτοί οι στίχοι μου έρχονται στον νου, κάθε φορά που δρας, κάθε που σε βλέπω να κάνεις ό,τι θα απευχόμουν πιο πολύ στους άλλους…

Και αυτά που κάνεις μπορούν απλώς να συνοψιστούν σε εκδορές και σκούρες εκχυμώσεις… όπως ο μυστήριος εκείνος δολοφόνος στις δολοφονίες της Οδού Μοργκ του Ε. Α. Πόε… Γιατί είναι σαν να μου/μας αφήνεις πάντα πάνω σε ένα τέτοιο απόμερο λιθόστρωτο πτώματα, ή σχεδόν πτώματα, κουρέλια, τραυματισμένους θανάσιμα ανθρώπους…

Και με φρίκη μου σε βλέπω να λειτουργείς, με πωρωμένη καρδιά και «χωρίς ταμπού«, που λένε, σαν ένα κινητό διαφθορείο, σαν μια κινητή -βαθιά όσο να έχει αξιώσεις να πικραίνει και πληγώνει όντως- προσβολή, σαν ένα μαχαίρι που κόβει και γδέρνει αντί να αγγίζει σε κάθε επαφή…  Δεν περιμένω να καταλάβεις, σου μιλώ για χρώματα, ενώ έχεις πάρει την οδό της τυφλότητας… Αχ… αν ήξερες πώς είναι το πιο ησύχιό και γαληνό σου κομμάτι να θέλει να φωνάξει…… και πώς λοιπόν, πες μου, να καταλάβεις..;

Και έτσι, δες πώς είναι… Στην κάθε σου επαφή, σαν να ήσουν τέκνο του αρχέκακου, του πατέρα του ψεύδους, γδέρνεις αντί να αγγίζεις. Αν σου επιτρέψουν παραπάνω επαφή, προκαλείς σκούρες εκχυμώσεις… Και όταν φτάνω εγώ κατά το μέρος του αγώνα που μου αντιστοιχεί από Τον Αγωνοθέτη, ως αυτός που θα έπρεπε να γίνει παιδί του φωτός και άλας της γης αν θέλει να έχει λόγο ύπαρξης αντί να εκκοπεί σαν την ξηρανθείσα συκή, στο πεδίο αυτό, σε πάροδο πολύ μοναχική σαν την οδό Μοργκ, η αναξιότητά μου δεν έχει ούτε καν αρκετούς ώμους να παρηγορήσει ούτε αρκετή χαρμολύπη ώστε να συλληπηθεί και να πενθήσει μαζί με και για τους κακοποιημένους· είναι ένα περιβάλλον πιο γκροτέσκο από αυτό του Κάρπεντερ στην «νύχτα με τις μάσκες»… αλλά, δες, εκεί, ο δολοφόνος δολοφόνησε, ανεπίγνωστα -ποιος ξέρει-, φιγούρες λάγνες, στα άκρα επιπόλαιες, μοχθηρές κατά ένα τρόπο… εσύ απλώς βλέπω να περιάγεσαι σαν λέων ωρυόμενος ζητώντας πώς να καταπιείς κάποιον… και πιο πολύ τους καλούς…

Και είναι ακόμη ότι είσαι πια νόρμα, κανόνας, μέτρο σύγκρισης, αυτονόητο. Και ναι, το επόμενο είναι να πρέπει καθένας άλλος, μαζί και εγώ, να αποδείξει ότι δεν είναι όλα αυτά ή δεν σκέφτεται να γίνει όλα αυτά κάποτε ή ποτέ… Ότι δεν αποφάσισε τελεσίδικα να ασκεί κτηνωδία στους άλλους, ενώ είναι φύσει άνθρωπος, ζώον θεούμενο, δηλαδή…..

Αν το νομίζεις, ναι, είναι ακριβώς ότι σου προσκολλώμαι αδιαλλείπτως και δεν πρόκειται να πάψω να το κάνω, επειδή και συ προσκολλάσαι σε άλλους, όπως το λέει ο Χρυσόστομος για τους άρπαγες πλούσιους… Γιατί σε βλέπω να πουλάς φιλίες, πουλάς ενδιαφέρον, πουλάς έρωτες, πουλάς πατρίδα, ο,τιδήποτε, αρκεί να είναι μέσο κατάλληλο για τον πονηρό, αλλά και μωρό, μικροπρεπή, όπως τον θέλησες, σκοπό σου…

Αλλά τι να σου λέω… ό,τι λέμε θεία δικαιοσύνη ήταν πάντα προστασία· προστασία από τους άδικους, τους ασεβείς στην Παλαιά Διαθήκη, τους υποκριτές, τους «ένδοξους της γης»…… παίζεις με κάρβουνα, χωρίς να το ξέρεις…

***

Και αυτές οι διηγήσεις μου φαίνεται ότι κάπως σαν να ταιριάζουν στην Σαρακοστή, την περίοδο του κατά Θεόν πένθους, της χαρμολύπης, της «παραδείσιας -και «μυστηριώδους»- μελαγχολίας», της συντριβής, της κατάνυξης, των κατά Θεόν δακρύων και καρδιακών δακρύων, γιατί είναι η περίοδος που πενθούμε και πενθώ για το κακό στον εαυτό και στον κόσμο… βλέποντας πόσα δεν κάνουμε, πόσα δεν κάνω, λόγω κακίας ή ακατάδεκτου ή αδιαφορίας και «απάθειας»…  Αυτός ο καιρός πάντα ήταν πιο πρόσφορος για τους βαθύτερους και γονιμότερους στεναγμούς και τους σπαρακτικότερους τόνους, πόσω μάλλον σε αυτήν την εποχή, την εσχατολογική· έτσι δεν είναι;… 🙂

ΥΓ Αν μου αναρωτιέστε, οι στίχοι προέρχονται από το πολύ γνωστό κομμάτι ‘The thing I hate’ των Stabbing Westward. 🙂
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , ,

3 Σχόλια to “«Τίποτα που να θεωρείς ιερό, τίποτα που να πιστεύεις…η ζωή σου είναι μια αντίφαση… ενώ θριαμβεύεις πάνω στην χειραγώγηση…»”

  1. philalethe00 Says:

    Από την άλλη, είναι το «άγγιγμα» του Θεού, βέβαια… Για να δούμε τι λέει κάποιος για αυτό… 🙂

    And you, constantly move
    Even though you disapprove
    It’s just what you do
    It’s the way you touch me

    I’m alive, because you touched me
    Take away the things that crush me
    No one else can save me like you do
    You’re inhuman

    Βρίσκεται σε τελείως άλλη κλάση, εκ φύσεως….. 🙂
    Αλλά βέβαια θα μπορούσαμε και εμείς να γίνουμε έτσι κατά Χάριν…

  2. cummulus Says:

    Δέν ξέρω πού ἀπευθύνεται τό κείμενο. Πάντως εἶναι ἕνα ὄμορφο κείμενο.
    Καλημέρα.

  3. philalethe00 Says:

    @cummulus
    Πολύ καλημέρα/-σπέρα…! Η απεύθυνση είναι πολλαπλή, προσπαθώ επίσης να μιμηθώ, ατυχώς μάλλον, το β’ πρόσωπο των Πατέρων και ιδιαίτερα των Καππαδοκών. 🙂
    Ευχαριστώ πολύ για τον καλό λόγο… Νομίζω ότι πάντα μια στοιχειώδης, έστω, και τελείως αυτονόητη προσπάθεια για προστασία των αδικούμενων από τους καταπιεστές τους έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά, αν και είναι ομορφιά που πονάει, όπως θα έλεγε κάποιος. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: